Зеҳн
1 пайгир · аз 15 июли 2026 дар Зеҳн
ХУДО РӮЗИРАСОН АСТ, АММО ЯК СУРФАЕ ҲАМ БОЯД КАРД
Марди содалавҳе борҳо шунида буд, ки Худованди мутаъол рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад ва ҳеҷ мавҷудеро бе рӯзӣ намегузорад. Ӯ аз шунидани ин суханон ба чунин андеша афтод: «Агар Худованд рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад, пас чаро ман худро ба
ҲАСАНАЛӢ ҶАЪФАР
Рӯзе се ҷавон барои хостгории духтари марде ба хонаи ӯ омаданд. Яке аз онҳо Ҳасан ном дошт. Ӯ ҷавони диндор ва некӯкор буд, вале на сарват дошт ва на зебоӣ. Дуюмӣ Алӣ ном дошт. Ӯ ҷавони зебову хушқомат буд, аммо на сарват дошт ва на диндор буд. Сеюмӣ
ШИРИНИИ АСАЛ ВА ҒАФЛАТ АЗ МАРГ
Рӯзе сорбоне аз тарси шутури масту хашмгин гурехт. Шутур аз паси ӯ давид ва ҳар лаҳза наздиктар мешуд. Мард ҳар қадар давид, ҷойи амне барои паноҳ бурдан наёфт. Ногоҳ дар пеши роҳаш чоҳи чуқуреро дид. Чун роҳи дигаре надошт, худро ба даруни чоҳ овехт ва
ИҚТИСОД
Холиқи Раҳим дар баробари неъматҳое, ки ба башар ато кардааст, аз инсон шукргузорӣ мехоҳад. Исроф бар зидди шукр буда, навъе беқадрӣ нисбат ба неъматҳост. Аммо сарфакорӣ нишонаи эҳтиром ва қадршиносии неъматҳо мебошад. Оре, сарфакорӣ ҳам навъе шукри
Дин, бешубҳа, лутфи Худованд барои башарият аст. Пас чаро дар дин ғуломдорӣ раво дониста мешавад?
Ин суол чанд паҳлӯ дорад: паҳлӯҳои таърихӣ, иҷтимоӣ ва равонӣ. Пеш аз ҳама бояд сабабҳои қадимию навро, ки дар мо ҳисси нафрат ва бадбиниро нисбат ба ғуломдорӣ бедор мекунад, ёдрас шавем. Сабаби аввал нуқтаи назари материализми таърихӣ ба
Дар ҳадис омадааст, ки як соат тафаккур ба яксола намози нафл баробар аст. Роҳу усули тафаккур чӣ гуна аст?
Гумон мекунам, ки ҳангоми пурсидани суол ҷавобашро ҳам додаанд. Ҳукми ба яксола ибодати нофила баробар будани як соат тафаккур дар ҳадиси заифе тазаккур ёфтааст, аммо гузашта аз ин дар Қуръони Карим оятҳои зиёде ҳастанд, ки ин масъаларо таъйид
МЕҲРУБОН
Мегӯянд, ки дар замонҳои қадим тамоми эҳсосот ба ҷазира барои истироҳат мерафтанд. Ҳангоме ки эҳсосотҳо хуб истироҳат мекарданд, дар ҷазира паёми ғайричашмдошт паҳн шуд: сел наздик буд ва ба ҳама тавсия дода шуд, ки ҷазираро тарк кунанд. Ин хабари
Хусусиятҳои шифобахши пиёзи анзур
Анзур рустании доруист. Мизоҷаш гарм, дар дараҷаи сеюм хушк ва дар дараҷаи дуюм он намнок мебошад. Маззаи пиёзи анзур сӯзон ва таъсиркунанда буда, таркиби фоиданокиаш барои бисёр бемориҳо, аз ҷумла бемориҳои сар ба монанди луоби обилаи мағзи сар,
Хишти аввал
Кӯдакӣ замонест, ки тафаккури инсон дар он майл ба бедорӣ мекунад, яъне ҳар он рафтору амале, ки кӯдак дар гирду атрофи худ мебинаду мушоҳида мекунад кӯшиши пайравӣ ба онро месозад. Ҳангоми анҷом додани ягон амал боре дар бораи зарар ё фоидаи он
Саҳми муаллим дар азхудкунии хонандагон.
Дар мактаб ва синфхонае ҷои роҳбари синфро, ки ба рухсатии ҳомиладорӣ рафта буд, муаллимаи нав гирифт. Рӯзе муаллима ба фаҳмондани дарс шурӯъ кард, сипас яке аз шогирдонро аз ҷояш хезонд ва савол дод, дигар талабагон хандиданд. Муаллима дар ҳайрат
Саъд ва ду дирҳам
Ривоят мекунанд, ки дар замони Паёмбари Ислом ҳазрати Муҳаммад (с) марде бо номи Саъд зиндагӣ мекард. Ӯ бисёр камбағал буд ва аз ҷумлаи асҳоби Суффа ба шумор мерафт. Саъд марди ибодаткор буд. Ҳар рӯз панҷ вақт намозашро дар масҷид, аз паси Расули Худо
Марди бегуноҳ ва ҷаллод
Рӯзе марди бегуноҳеро ба қатл айбдор карда, ба марг маҳкум намуданд. Ҷаллодеро вазифадор карданд, ки сари он бечораро аз тан ҷудо кунад. Ҷаллод мардро ба қатлгоҳ бурд ва ба сутуне баст, то ҳукми қатлро иҷро намояд. Марди бечора бо гиряву зорӣ ва
Султон Маҳмуди Ғазнавӣ ва Ҳаким Абӯрайҳони Берунӣ
Рӯзе Султон Маҳмуди Ғазнавӣ дар хонае, ки чор дар дошт, нишаста буд. Ӯ Ҳаким Абӯрайҳони Беруниро ба назди худ даъват карда, гуфт: — Толеи ин лаҳзаро муайян кун ва бигӯ, ки ман аз кадоме аз ин чор дар берун хоҳам рафт. Агар пешгӯии ту нодуруст барояд,
Оё Қуръон сухани Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) нест? Агар не, инро чӣ гуна мешавад исбот кард?
Дар робита ба ин мавзӯъ он қадар зиёд гуфта ва навиштаанд, ки ҷойи шубҳа намондааст. Дар ин фурсати кӯтоҳ якчанд нуктаи муҳимро ёдрас мекунам. Даъвои он ки Қуръони Каримро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ва ё нафари дигар эҷод кардааст,
Гӯсфанддор ва чӯпони ростқавл
Рӯзе марди сарватманде зиндагӣ мекард, ки рамаҳои зиёди гӯсфанд дошт. Ӯ чӯпоне дошт, ки марди бисёр некӯкор, ростқавл ва парҳезгор буд. Чӯпон ҳар рӯз гӯсфандонро медӯшид ва тамоми ширро, бе он ки чизе аз он кам кунад, назди соҳибаш меовард. Аммо соҳиби
Ҳазрати Исо (а) ва марди ҳарис
Ҳикояти пандомӯз дар бораи ҳирсу тамаъ ва оқибати молпарастӣ Рӯзе ҳазрати Исо (алайҳиссалом) бо марде ҳамсафар шуд. Онҳо муддате роҳ рафтанд ва ниҳоят гурусна шуданд. Вақте ба деҳае расиданд, ҳазрати Исо (а) ба ҳамсафараш гуфт: — Бирав, барои хӯрдан
Ақл ва ишқ
Ақл гӯяд: "Шаш ҷиҳат ҳадд асту берун роҳ нест", Ишқ гӯяд: "Роҳ ҳасту рафтаам ман борҳо" Ин байти зебои Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ яке аз маъруфтарин байтҳост, ки муқоисаи “ақл” ва “ишқ”-ро ба таври рамзӣ нишон медиҳад. Агар мо ин байтро ба
Мегӯянд, ки бо гузашти замон Қуръони Карим ҷавонтар мешавад. Инро чӣ гуна шарҳ медиҳед?
Қуръон аз азал омадааст ва то абад боқӣ мемонад. Қуръони муъҷизулбаён, ки аз илми азалии Худованд сарчашма мегирад, масъалaҳои замони мо ва замони ояндаро бо вазъи феъливу аҳволи ояндаи инсон ба таври хориқулода шарҳ медиҳад. Муъҷизаи Қуръон аз ҳамин
Рисолат
Баъзе нафарон даъво доранд, ки рисолати пайғамбарии Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи васаллам) танҳо хоси он замон ва барои арабҳо буд. Ин масъаларо чӣ гуна шарҳ медиҳед? Ҳеҷ як васиқа ё ҳатто ишорате дар хусуси он ки рисолати Паёмбари Худо
Мавзӯи издивоҷ
Мавзӯи бисёриздивоҷии Паёмбари Акрамро (саллаллоҳу алайҳи васаллам) зиёд баррасӣ мекунанд. Масъалаи мазкурро чӣ гуна тавзеҳ медиҳед? Пеш аз ҳама он нафароне, ки дар ин мавзӯъ суханҳои пасту баланд мегӯянд, ба гумон аст, ки дар роҳи мутолиаву




