Марди бегуноҳ ва ҷаллод

Рӯзе марди бегуноҳеро ба қатл айбдор карда, ба марг маҳкум намуданд. Ҷаллодеро вазифадор карданд, ки сари он бечораро аз тан ҷудо кунад.

Ҷаллод мардро ба қатлгоҳ бурд ва ба сутуне баст, то ҳукми қатлро иҷро намояд.

Марди бечора бо гиряву зорӣ ва илтимоси зиёд аз ҷаллод хоҳиш кард:

— Маро аз ин сутун боз кун ва ба сутуни муқобил бибанд!

Ҷаллод гуфт:

— Эй бадбахт! Аз ин чанд лаҳзаи кӯтоҳ чӣ фоида мебинӣ? Беҳтар аст, ки коратро якбора анҷом диҳам ва ҳам худам ва ҳам туро аз ин азоби рӯҳӣ раҳо созам.

Аммо марди бегуноҳ бо зориву илтимоси бештар гуфт:

— Ин охирин хоҳиш ва орзуи ман дар зиндагист. Илтимос, онро бипазир! Шояд дар фосилаи аз ин сутун боз кардану ба сутуни дигар бастан, Худованд барои ман роҳи наҷоте муҳайё созад.

Дили ҷаллод ба ҳоли мард сӯхт. Хоҳиши ӯро пазируфт, аз сутуни аввал боз кард ва ба сутуни муқобил баст.

Иттифоқан, бо хости Худованд, дар ҳамин лаҳза ҳокими шаҳр аз назди қатлгоҳ мегузашт. Чун анбӯҳи мардумро дид, пурсид:

— Чаро ин қадар мардум дар ин ҷо ҷамъ шудаанд?

Ба ҳоким гуфтанд, ки мардеро ба қатл маҳкум кардаанд ва акнун мехоҳанд ҳукмро иҷро кунанд.

Ҳоким, пас аз огоҳ шудан аз воқеа, фармон дод, ки маҳкумро ба назди ӯ биёранд.

Марди бечора ин фурсатро ғанимат шумурда, бегуноҳии худро ба ҳоким исбот кард. Ҳоким низ пас аз боварӣ ҳосил кардан ба бегуноҳии ӯ, фармон дод, ки мардро озод кунанд.

Ҳамин тавр, он марди бегуноҳ аз марги ноҳақ наҷот ёфт.

Ин ҳикоят мазмуни зарбулмасали машҳурро ба ёд меорад:

«Сари бегуноҳ то пойи дор меравад, вале болои дор намеравад».

Панд ва маънии ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки инсон ҳатто дар душвортарин лаҳзаҳои зиндагӣ набояд умедашро аз даст диҳад.

Марди бегуноҳ то охирин лаҳза ба раҳмати Худованд умед дошт. Ӯ бовар мекард, ки шояд дар як фурсати кӯтоҳ ҳам роҳи наҷот пайдо шавад.

Паёми асосӣ: То даме ки инсон зинда аст, умед низ зинда аст. Ҳеҷ гоҳ набояд аз раҳмати Худованд ноумед шуд.

Шарҳи калимаҳои душвори матни аслӣ