Мақолаҳо
Мақолаи навШодӣ кунед, бачагон!
МУБОРАК БОД, БАЧАГОН! Республикаи мо, Меҳрубон Тоҷикистон Қадам биниҳодааст Ба қуллай шаст. Шоҳиди тавлиди онам, Хоҳед агар шунидан Нақламро, Наздик оед, Азизони ман. ДАР ДАРВОЗАИ ШАРҚ Дар фазои беканор Чун барқ Мужда рахшид, Ки
Пурра диданАбри сафед
Модарро эҳтиёт ва эҳтиром кунед, дӯст доред, ки онҳо сарчашмаи муҳаббати ҷовидонаанд. Юсуфҷон Аҳмадзода Шип-шип... Шип-шип... Ба гӯшам шарфаи по мерасад, шарфаи форам. Гоҳ аз дур ва гоҳ аз наздик. Ман гӯш бар он медиҳам. Шип-шип... Шип-шип...
Пурра диданДОИР БА МАСОИЛИ ТАРБИЯВӢ
Солҳои охир таълифи китобу дастурҳои нави таълимӣ бо шеваи ҷадид, ки ба низоми муосири таҳсилот ҷавобгӯ бошад, муттасил рӯи кор омада истодааст. Дастури таълимии доктори илмҳои педагогӣ, профессор Абдулбоқӣ Нуров таҳти унвони “Методикаи корҳои тарбиявӣ
УСТОД МИРЗО ТУРСУНЗОДА ДАР ШИНОХТИ МУЪМИН ҚАНОАТ
(Бахшида ба 90-солагии Муъмин Қаноат) Ҷиҳати муҳими масъалаи матраҳшаванда дар адабиёти муосири тоҷик, Муъмин Қаноат аз шогирдони асил ва ворисияти адабӣ, шинохти эҷодкорон ва дастпарвари мактаби адабии устод Мирзо дарёфти чеҳраҳои соҳибистеъдод аз
ТАЪЛИМИ БАДЕИЁТИ ТАСВИРҲОИ ТАВСИФӢ ДАР АШЪОРИ ШАМСУДДИНИ ШОҲИН
Тавсиф зинаи нахустини тахайюли шоирона буда, идроки зебоишиносии шахсиятро таҷассум мекунад. дар бораи омӯзиши улуми балоғати суннатӣ, махсусан, тавсиф профессор Х. Шарифов чунин навиштааст: «… асоси ҳамаи образҳо ва тасвирҳои фаҳлавиёт, шеъру тарона ва
АНДЕШАҲОИ ИРФОНӢ ДАР ЭҶОДИЁТИ АТТОР
Дар ҳамин маврид Абдураҳмони Ҷомӣ Шайх Аттор дар самои адабиёти форсу дар «Нафаҳот-ул-унс»-и худ ёдовар тоҷик чун ситораи тобнокест, ки осори шудааст: безаволаш хазинаи гаронбаҳои адабиёти Гирди Аттор гашт Мавлоно, Шарқро зиннат бахшидааст. Шарбат аз
Ақл ва ишқ
Ақл гӯяд: "Шаш ҷиҳат ҳадд асту берун роҳ нест", Ишқ гӯяд: "Роҳ ҳасту рафтаам ман борҳо" Ин байти зебои Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ яке аз маъруфтарин байтҳост, ки муқоисаи “ақл” ва “ишқ”-ро ба таври рамзӣ нишон медиҳад. Агар мо ин байтро ба
Ғазали «Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд»-и Ҷомӣ.
Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд, Ростон майл бад-он қомати дилҷӯй кунанд. Ғамзаҳоро макун ангез паи ғорати дин, Кофиронанд, мабодо, ки бад-ин хӯй кунанд, Чун хати сабзи ту нозук натавонанд навишт, Хушнависон ба масал гар қалам аз мӯй
Симои Зулайхо.
Зулайхо низ образи мусбат ва намунавист, ки қиёс надорад. Ӯ ҳанӯз Юсуфро(а) дар хоб дида ошиқ мешавад ва аз пайи ана ҳамин орзуяш ҳастии худро ба гарав мегузорад. Вайро ғайри хоҳиш ба Азизи Миср хонадор мекунанд, вале ӯ устувориро якумрӣ нигоҳ медорад.
Образҳои достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Образҳои достон низ хеле ҷолибанд. Ду образи марказии асар-нақшхои Юсуф (а) ва Зулайхо аст. Образҳои фаъоли дигар Яъқуб(а), хоҳари бузурги Яъқуб(а), ки ӯ низ сидқан Юсуфро (а) ҳамчун модар дӯст медорад ва ҳастиашро бе ҳастии бародарзодааш тасаввур карда
Cабаби назми китоб.
Нахли баёни фазилати ишқ бастан ва шохчаи оғози сабаби назми китоб ба он пайвастан Дили фориғ зи дарди ишқ дил нест, Тани бедарди дил ҷуз обу гил нест. Зи олам рӯят овар дар ғами ишқ, Ки бошад оламе хуш олами ишқ. Ғами ишқ аз дили кас кам мабодо, Дили
Дар фазоили сухан.
Дастаи гул аз чамани фазоили сухан чидан ва риштаи тамом сабаби назми китоб бар он печидан. Сухан дебочаи девони ишқ аст, Сухан навбоваи1 бӯстони ишқ аст. Хирадро кору боре чун сухан нест, Ҷаҳонро ёдгоре чун сухан нест. Ба олам ҳар чӣ аз навву куҳан
Мазмуни мухтасари достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шоир ёде аз пайғамбарон намуда: Одам, Шис, Идрис, Нӯҳ, Халилуллоҳ, Исҳоқ, Яъқуб, Юсуф, ки ёздаҳ бародар дорад, дар ибтидо зикр мекунад. Баъд аз ҳамин лаҳза достон оғоз мешавад, ки чун Яъқуб(а) аз Шом ба Канъон омаду муқимӣ шуд, завҷааш фарзанди
Тавзеҳи достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шояд дар олам мисли қиссаи «Юсуф ва Зулайхо» қиссаи ҷонгудозу ҷигарсӯзе набошад, зеро ба таъсирнокии ин қисса китобҳои муқаддаси «Таврот» ва ба хусус «Қуръон» таъсири бештаре зам намуд ва баъд ба эҷоди бадеъ роҳ ёфт. Маснавии «Юсуф ва Зулайхо» асари ишқӣ
Тавзеҳи «Тӯҳфат-ул-аҳрор»-и Ҷомӣ.
Ин достон сеюмин достони «Ҳафт авранг»-и Ҷомӣ буда, он дар пайравии «Махзан-ул-асрор»-и Низомӣ ва «Матлаъ-ул-анвор»-и Хусрави Деҳлавӣ навишта шудааст. Ҳамчунон ки аз номи маснавӣ пайдост, асар ба Хоҷа Аҳрор эхдост ва дар баҳри сареъи мусаддаси матвии
Панди Ҷомӣ ба писараш Юсуф.
Эй шаби уммеди маро моҳи нав! Дидаи бахтам ба ҷамолат гарав. Аз паси сӣ рӯз барояд ҳилол, Рӯй намудӣ ту пас аз шаст сол. Соли ту чор аст ба вақти шумор, Чори ту чил боду чилат бод чор... Мекунам аз хомаи ҳикматнигор Баҳри ту ин номаи ҳикмат нигор. Гарчи
«Дар ишорат ба ишқ»-и Ҷомӣ.
Дар ишорат ба ишқ, ки шӯри он намаки хони ҷигархӯрон аст ва ҷароҳати он роҳати ҷони дилфигорон Равнақи айёми ҷавонист ишқ, Мояи коми ду ҷаҳонист ишқ. Майли таҳаррук ба фалак ишқ дод, Завқи таҷарруд ба малак ишқ дод. Чун гули нон бӯи таашшуқ гирифт, Бо
Тавзеҳи «Саломон ва Абсол»-и Ҷомӣ.
Яке аз шевотарин достонҳои адабӣ-ишкии форс-тоҷик, ки дар зарфи панҷ карни охир мавриди таваҷҷуҳи доимии аҳли адаб будааст, маснавии «Саломон ва Абсол»-и Нуриддин Абдураҳмони Ҷомӣ мебошад. Достони «Саломон ва Абсол», ки матни чопи он соли 1913
«Саломон ва Абсол»-и Ҷомӣ
Ишорат ба он ки мурод аз ин қисса сурати қисса нест, балки мақсуд аз он маънии дигар аст, ки баён карда хоҳад шуд. Бошад андар сурати ҳар қиссае, Хӯрдабинонро зи маънӣ ҳиссае. Сурати ин қисса чун итмом ёфт, Боядат аз маънии он ком ёфт. Вазъи инро
«Сабҳат-ул-аброр»(«Донаҳои накӯкорон»)-и Ҷомӣ
Маснавии мазкур достони чаҳоруми «Ҳафт авранг» буда, дар баҳри Рамали мусаддаси махбуни махзуф ё мақсур навишта шуда, аз 2885 байт иборат аст ва таълифи он соли 1482 иттифоқ афтодааст. Шоир ба хусус дар васфи сухан хеле ҷаҳд кардааст ва муқаддас будани
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё