Мақолаҳо
Мақолаи навХУСУСИЯТҲОИ СОХТОРИЮ МАЪНОИИ ИСТИЛОҲОТИ ҲАРБИЮ БАҲРӢ ДАР ЛУҒАТИ ДУЗАБОНАИ А.В. СТАРЧЕВСКИЙ
Мақолаи мазкур ба баррасии усулҳои ташаккули сохтору маънои калимаҳои ҳарбию баҳрии луғати дузабонаи русӣ ба форсии А.В. Старчевский тахассус гирифтааст. Усули калимасозии вандиву маъноӣ дар мақола хусусиятҳои сохториву маъноии лексикаи ҳарбию баҳрии
УМУМИЯТ ВА ТАФОВУТИ НАСРИ СОТИМ УЛУҒЗОДА ВА АБЎМАНСУР САОЛИБИИ НИШОПУРӢ
Дар мақолаи мазкур сохт ва мазмуну мундариҷаи “Достонҳои Шоҳнома”- Сотим Улуғзода ва “Шоҳнома” – и Абулқосими Фирдавсӣ мавриди таҳлилу таҳқиқи қиёсӣ қарор гирифтааст. Дар мақола ҷиҳатҳои умумиву хусусиятҳои ҷудогонаи фарқкунандаи сюжети ҳар ду асар,
ШАРҲИ ВОЖАҲОИ ЗАБОНИ САНСКРИТӢ ДАР “МАҶМАЪ-УЛ- БАҲРАЙН” ВА “СИРРИ АКБАР”-И МУҲАММАДИ ДОРОШУКЎҲ
Дар бораи осори Муҳаммади Дорошукўҳ маълумот дода шудааст. Зикр гардидааст, ки Муҳаммади Дорошукўҳ яке аз донандагони забони санскритӣ ва ирфони ҳиду мебошад. Истифода ва шарҳи вожаҳои забони санскритӣ дар “Сирри акбар” ва “Маҷмаъ-ул-баҳраён” таҳлил
ЧАНД МУЛОҲИЗА ДАР БОРАИ ИСТИЛОҲОТИ “ДОД”-У “ДОДВАРӢ” ДАР ДАВРОНИ КУҲАН
Таҳлили маъноии истилоҳот на танҳо муносибати системавии таркиби луғавии забонро таҷассум менамояд, балки муносибати изоморфию алломорфии системаи истилоҳоти забони тоҷикиро возеҳ мегардонад. Дар мисоли калимаҳои дод ва додварӣ ба исбот расонида шудааст,
ШИНОХТИ САБКИ ФАРДӢ ДАР АДАБИЁТШИНОСИИ РУСУ АВРУПО
Дар мақола мабоҳис ва масоили равишҳои шинохти сабки фардии шоир аз нигоҳи адабиётшиносони аврупоӣ ва рус ба баррасӣ кашида шудаанд. Муаллиф ба баъзе аз равишҳои ҷудогонаи сабкшиносии сабки фардӣ, ба монанди маҳдуд шудан ба моддаи луғавии шеър, омода
ХУСУСИЯТҲОИ ЖАНРИ ФАНТАСТИКӢ ВА НАҚШИ ОН ДАР ТАШАККУЛИ ШАХСИЯТИ ХОНАНДАГОНИ ХУРДСОЛ
Дар мақолаи мазкур оид ба масъалаи хеле муҳими таълими ибтидоӣ - инкишофи нутқ, бахусус нутқи хаттии хонандагони синфҳои ибтидоӣ, муаммо ва мушкилоти самти мазкури фаъолияти омўзгорони синфҳои ибтидоӣ сухан меравад. Баробари ихтироъву пайдо щудани
ТАШАККУЛИ МАЪНОИИ ВОЖАИ "ҶОМА" ДАР "ШОҲНОМА"-И ФИРДАВСӢ
Ҳаким Абулқосим Фирдавсӣ ҳамчун эҳёгари забони аслии форсӣ-тоҷикӣ кўшидааст калимаҳои алоҳидаро бо тамоми маъниҳову мафҳумҳояш мавриди истифода қарор диҳад. Паёмбари авсоф ба ҳодисаву воқеаҳо, ашёи гирду атроф, аз диди эстетикии худ ворид шуда, чун
ИНЪИКОСИ ВОСИТАҲОИ ТАСВИРИ БАДЕӢ ДАР НАСРИ УБАЙДИ ЗОКОНӢ
Дар ин мақола перомуни бархе аз воситаҳои тасвири бадеӣ, аз он ҷумла саҷъ, тамсил, талмеҳ, тавсиф ё сифатчинӣ ва таҷнис, ки дар осори мансури Убайди Зоконӣ басомади зиёд доранд, сухан рафтааст. Адиб дар осори мансури худ аз доираи васеи воситаҳои
ШЕВАИ ТАЪЛИМИ БОСАЛОҲИЯТИ ШАРҲИ ҲОЛИ ҶОМӢ ДАР КУРСИ ТАЪРИХИ АДАБИЁТ
Муаллифи мақола кўшиш намудааст, ки омўзиши шарҳи ҳоли Абдураҳмони Ҷомиро бо истифода аз роҳу воситаҳои муосири таълим ва нишон додани схемаву ҷадвалҳо пешкаши устодони адабиёт гардонад. Инчунин, дар мақолаи мазкур фикру андешаҳои ҳамасрони адиб ва
КАЛИМАҲОИ СОМАТИКИИ СЕРМАЪНО ВА НАҚШИ ОНҲО ДАР ТАШАККУЛИ САНЪАТҲОИ БАДЕӢ
Мақолаи мазкур ба муайян намудани мавқеи вожаҳои сермаънои соматикӣ дар ташаккули санъатҳои бадеӣ бахшида шудааст. Муаллиф дар асоси мисолҳои мушаххас аз мунтахаби сеҷилдаи ашъори Шоири халқии Тоҷикистон Фарзона - «Қатрае аз Мўлиён» ва маҷмўаи «Ҳама
Лоиқ Шералӣ
Лоиқ аз аввалин қадамҳояш рўҳиёти амиқи шахсӣ дошт, ки ҳувияти фардияшро дар шинохти воқеият муайян мекард. Ҳарчанд таҷрибаи шоириаш умумият ва муштаракоте бо пешгузаштагон ва муосиронаш дошт, аммо дар шеъри «Ном» нигариши хос ва фардияти ҷудогонаи ў
Лоиқ Шералӣ
Навгониҳои таҳқиқот аз он иборат аст, ки бори аввал масъалаи ҷустори ҳунарии Лоиқ Шералӣ дар шеъри муосири тоҷик ва фардияти эҷодии ў дар ҷараёни адабии нимаи дувуми солҳои шаст ва баъди он мавриди таҳқиқ ва арзёбӣ қарор мегирад. Дараҷа ва савияи
Лоиқ Шералӣ
Номи Лоиқ Шералӣ ҳамчун шоир ба таври ҳамешагӣ дар таърихи адабиёти тоҷик сабт аст ва миёни алоқамандони адабиёт низ шуҳрати тамом дорад. Осори шоир аз андешаҳо дар боби зиндагӣ ва сарнавишти инсонҳое, ки бо шодиву ғами онҳо шарик буда, кашфиёти
ЛУҚМОНИ ҲАКИМ
«Сухан аз даҳони Луқмон хуш аст». (Аз халқ) Дар офаридаҳои халқ, сарчашмаҳои илмию таърихӣ ва адабӣ симои номварони таърихӣ, воқеӣ ва хаёлӣ дучор меоянд, ки эшон бо амали хайр ё шарр шуҳрат ёфта, то рўзгори муосир расидаанд. Чунончи, Нўшервони
АДАБИЁТ ВА ДИАЛЕКТИКАИ ҲАЁТ
(масъалаҳои назариявӣ) С. Ятимов,узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон Инсон ягона мавҷуди табиист, ки ба таври абадӣ ба дарку фаҳми масъалаҳои муҳимтарини табиат, ҷамъият ва тафаккур кӯшиши ҳамешагӣ мекунад. Дар ин самт аз тамоми восита ва имконот
Абдураҳмони Мушфиқӣ
Гуҳаршинос шудӣ, Мушфиқӣ, зи табьи биланд, Туро равост ба силки суханварон бастан ТАРҶУМАИ ҲОЛ Абдураҳмони Мушфиқӣ дар шаҳри Бухоро соли 1525 таваллуд ёфтааст. Ватани аслии Мушфиқӣ Марв буда, падару бобояш баъдтар ба Бухоро омада, муқимӣ мешаванд. Аз
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - асосгузори адабиёти форсу тоҷик
Абўабдуллоҳи Рўдакӣ суханварест, ки ҳанўз дар замони зиндагиаш ҳамчун саромад ва устоди бузурги шоирон эътироф шудааст. Ӯро муосиронаш ҳангоми дар қайди ҳаёт будан чун пешвои аҳли адаб шинохтаанд. Унвонҳои қофиласолори назм, соҳибқирони шоирӣ,
Зайниддин Маҳмуди Восифӣ
Нависандаи бозарофат, мушоҳидакор Зайниддин Маҳмуди Восифӣ бисёр нуқсонҳои дар режими хонӣ муайяншударо ба шакли нозуки ҳаҷвомез фош мекунад. Академик Б. Ғафуров Тарҷумаи ҳол «Мирзобайрам ва Шоҳқосим бо чашми гирён ва лаби нолон аз ман ҷудо шуда
Тасаввуф ва адабиёт.
Тасаввуф ҳамчун ҷараёни мафкуравӣ дар симои адабиёт бузургтарин воситаи тарғиботӣ-тарбиявиро дарёфт намуд. Аз ин рў, тасаввуф ба маънии том ба шеъру адаб рў овард ва амалӣ мазкур натиҷаҳои зеринро ба бор овард: Тасаввуф ба адабиёт, ба шеъру адаб таъсири
Аттори Нишопурӣ - Мухторнома
Пешгуфтор «Мухторнома» маҷмўи рубоиёти Аттор аст, ки ба дасти худи ў аз рўи мавзўъ дастабандӣ ва мураттаб шуда ва фарогири панҷоҳ боб аст доир ба ишқ, тавҳиду ҳайрат, кўшишу дарёфтани умр ва ғайра. Аттор худ дар муқаддимаи китоб ишора мекунад, ки
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё