Мақолаҳо
Мақолаи навАфсонаҳо (Чӯбаки сандалвор)
Чӯбаки сандалвор Афсонаи халқи тоҷик Як марди деҳқон будааст, ду писару Майрамбӣ ном як духтари нозанин доштааст. Ҳамсояи вай сарватманд будааст. Ин мард зан гирифтани шуда, ба надимонаш гуфтааст: Равед, барои ман зане пайдо кунед, ки монандӣ
Пурра диданТоҷи Бармакӣ
Достони нави таърихию тахайюлиеро оғоз кардам. Умедворам, ки ин достон ба шумо писанд меояд. Бахши нахуст — Лашкаркашӣ ба Ҳирот Подшоҳи ҷавони Эронзамин, сеюмин султон аз силсилаи Бармакиён, Султон Фахруддин Муҳаммадшоҳи Бармакӣ, бо ҳашт ҳазор тан
Қиссаи Бузургмеҳр
Дар замонҳои қадим дар шаҳри Мадоин подшоҳе бо номи Қубод зиндагӣ мекард. Ӯ подшоҳи одил ва ғамхори мардум буд. Дар дарбори ӯ вазирону донишмандон ва сарбозони бисёр хизмат мекарданд. Аз байни ҳамаи вазирон марде бо номи Алкиш машҳур буд. Ӯ вазири доно
МӮРЧА, САНГПУШТ ВА РӮБОҲ
Буд, набуд, будгор буд, Замин набуд, шудгор буд. Як мӯрчаи пуркор буд, Сангпуштак ӯро ёр буд. Як рӯбоҳи маккор буд. Дар хӯрданак тайёр буд. Дар як замоне, дар як маконе як мӯрчаяк буд. Аввали баҳор буд, ки ин мӯрчаяк аз паи ризқу рӯзӣ ба берун
ФАРИШТАМОҲИ ЗЕБОВУ ДОНО
Буд набуд, дар замони қадим подшоҳе буд. Вай ягонта ҳам фарзанд надошт. Рӯзе подшоҳ ба оина нигоҳ карда дид, ки мӯи сараш мӯйсафед шудаст, вай ғӯтаи фикр шуда, худ ба худ гуфт: «Сад афсӯс, писаре надорам, ки ба ҷои ман подшоҳӣ кунад». Як замоне зани
ТОҲИР ВА ЗУҲРО
Буд набуд, як подшоҳ буду як вазир. Ҳар ду муддати дароз бефарзанд буданд. Фақат вақте ки мӯи сарашон мошу биринҷ шуда, ришашон ба рӯи синаашон наздик омадан гирифт, занҳои онҳо умедвор гардиданд. Шоҳу вазир аз ин ҳодиса бисёр хурсанд шуда, зуд-зуд базму
ТӮТИҲОИ СУХАНГӮ
Буд набуд, будгор буд, замин набуд шудгор буд, як кали арзанкор буд, бедонаҳо қатор буд, дар як коса дӯғ буд, ҳамаи ин дурӯғ буд. Рост буд-мӣ, дурӯғ буд-мӣ дар замони қадим як подшоҳ буд. Вай се зан гирифт, чандин бор лолаҳо ба кӯҳсор шукуфта, рӯи
ГУРГИ ҲИЛЛАКОР ВА БУЗҒОЛАИ ДОНО
Дар як рӯзи зимистон, Меборид барфу борон. Омад гурги дандонтез Даромада ба даҳлез. Карда овозаш дигар: –Бузғолаи алоям, Алои хонапоям, Дарро кушо ба рӯям, Дорам алаф ба мӯям. Ман очаи ту мешам, Баро, даррав ба пешам. Бузғолаи донояк, Донои
Бачаи айёр — Саидмурод Искандарӣ
Замоне дар як деҳаи дурдасти кӯҳистон писараке бо як модари пираш зиндагонӣ мекарданд. Зиндагонии онҳо хеле фақирона буд. Дар бисоташон ҳамагӣ як гови пир доштанд. Шири онро мехӯрданд ва гоҳ-гоҳе фурӯхта орду равған ва қанду намак мехариданд. Писарак
РӮБОҲИ МАККОР ВА ГУРГИ НОДОН
Буд-набуд, як рӯбоҳ буд. Вай чанд вақт боз роҳи як боғи сермеваро ёфта буд. Ҳар шаб рафта, аз ангури ширину болаззат шикамашро пур мекарду баъд аз он ки шикамаш серу ғамаш дур мешуд, дар рӯи сабзаи мулоим хоб карда, пагоҳии барвақт хеста, баромада
ҲАФТ БУЗИЧА
Буд, набуд, будгор буд, Замин набуд, шудгор буд. Ҳафт бузичи бекор буд, Очакашон дӯстдор буд. Буд, набуд, дар замонҳои хеле қадим бузаке буд. Пойҳои бузак алою ҷингилак буданд, бачаҳояш балою гулгулак буданд. Бузакро бузаки ҷингилапо мегуфтанд. Ин
МУШИ ЗИРАК
Буд, набуд, дар замонҳои қадим дар як бешазори азим шикорчие буд, ки ҳайвонҳои гуногунро сайд мекард. Дар ҳамон ҷо дар таги дарахте мушаке низ мезист, ки вай бисёр зираку ҳушёр, донову эҳтиёткор буд. Онсӯтар дар байни буттаҳо як гурбаи ваҳшӣ ҳам буд, ки
ГУРБАИ ДУМБУРИДА
Буд, набуд, як бибӣ буд. Вай як гов дошт. Говаш гӯсола кард. Бибӣ ҳар рӯз пагоҳӣ ва бегоҳӣ говашро меҷӯшид. Ширашро дар як лаган андохта ба ошхона мегузошт. Шир қаймоқ мебаст. Қаймоқро ба набераҳояш медод. Онҳо кайф карда мехӯрданду бозӣ мекарданд. Баъди
Баҳориёт Сайидои Насафӣ
Аввал ба номи он, ки мубаррост аз макон, Халлоқи ваҳшу тайру Худованди инсу ҷон. Он сониъе, ки шоҳиди ӯянд ҳар вуҷуд, Он қодире, ки дар сифати ӯст ҳар забон. Пири фалак ҳамеша бувад дар суроғи ӯ, Бар каф гирифтааст асое зи Каҳкашон. Хуршед
Сайф Раҳимзоди Афардӣ - Гунҷишки сафед»
Қаҳрамони ин китоб ба воя расиду нависанда шуд, чунки бачаи орзупарвару кунҷков буд. Бисёр чизҳоро донистан мехост, зиёд мепурсид. Нависандаи китоб як лаҳзаи зиндагии ҳамин писаракро дар ин ҳикоя ба қалам додааст. Ҳар кас агар нависанда ё шоир будан
Аввал пурсиш, баъд кушиш
Мамлакате буд миёни мамлакатҳое, ки дар ин олам кам нестанд. Дар он мамлакат як сол на барфи дуруст бориду на борон, ғалла дар саҳрову мева дар боғ норасидаву нодаравида монд, хушксолӣ пеш омаду гуруснагӣ, байни мардум муромурӣ cap шуд. Мамлакат мисли
Парандаи насиҳатгӯ
Парандаи насиҳатгӯ Як шикорчӣ, паррандаеро ба дом андохт. Парранда гӯфт: — Ой марди бузургвор! Ту дар тӯли зиндагии худ гӯшти гов ва гӯсфанд бисёр хӯрдаӣ ва ҳеҷ вақт сер нашудаӣ. Аз хӯрдани бадани кӯчак ва рези ман ҳам сер намешавӣ. Агар маро озод
Афсона - Давлат чист
Буд-набуд, як марди бадавлат буд. Се писар дошт ӯ. Рӯзе нисбати ин хонадон байни ду ҳамсояи ӯ гуфтугӯ ба амал омад: - Ҳамсоя, мо ҳам мисли ҳамин ҳамсояамон заҳмат мекашем, кор мекунем, ҳамеша дар тараддуд, вале сабаб чӣ бошад, ки ӯ бадавлат асту мо
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё