Мақолаҳо
Мақолаи навБаҳориёт Сайидои Насафӣ
Аввал ба номи он, ки мубаррост аз макон, Халлоқи ваҳшу тайру Худованди инсу ҷон. Он сониъе, ки шоҳиди ӯянд ҳар вуҷуд, Он қодире, ки дар сифати ӯст ҳар забон. Пири фалак ҳамеша бувад дар суроғи ӯ, Бар каф гирифтааст асое зи Каҳкашон. Хуршед
Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст
Шабҳое ҳастанд, ки гузашта мисли сояи дарахтони балут бар рӯи хотир меафтад. Номи ман Элеллена Уитмор аст ва рӯзе буд, ки ҷомеаи Вирҷиния маро ҳукм кард: «Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст». Дар ҳаштсолагӣ, вақте аспам тарсидаву маро ба замин
РИВОЯТИ УСТОДИ ПӮШИДА
Замоне дар як шаҳри дур донишманде зиндагӣ мекард бо номи Ҳазрати Саъдӣ. Ӯ дар хирад, илму фазилат машҳур буд ва шогирдони зиёде дошт. Як рӯз ҷавоне ба назди ӯ омад ва гуфт: — Эй устод, ман мехоҳам доно ва донишманд шавам, то мардум ба ман эҳтиром
БЕҲТАРИН ҶОЙИ ДУНЁ
Меҳрафзун аз садои парандаҳо бедор шуд. Офтобаки хандонрӯ нав баромада, оламро равшан мекард. Вай суруру шодии парандагонро шунида, хушҳол шуд: – Хуш омадед, эй мурғакони зебо! Падараш гуфт: – Баҳор омад. Парастуҳо ба Ватан баргаштанд. – Падарҷон,
ҲИКОЯИ КОҲАКӢ
Ҷамшед ҳамроҳи падару модар дар шаҳр мезист. Вай ҳар сол барои дидорбинӣ ба деҳа, назди бобою бибиаш мерафт. Вақтҳои охир барои он ҷо рафтан фурсати муносиб намеёфт. Падараш хоҳиши ӯро аз як вақт ба вақти дигар мемононд. Ниҳоят, амакаш аз деҳа ба хонаи
Се суол мекунам
Подшоҳе ба вазираш гуфт: – Се суол мекунам, фардо ҷавоб додӣ, дар мансаб бимонӣ ва илло аз мақомат барканор мешавӣ! Суоли аввал: Худованд чӣ мехӯрад? Суоли дуввум: Худованд чӣ мепӯшад? Суоли саввум: Худованд чӣ кор мекунад? Вазир, ки ҷавоби суолҳоро
ҲИКОЯИ БӮИ МОДАР
Модарҷон, модари ширинам. Туро ёд кардам. Нони нав аз танӯр кандаву шири навдӯшидаатро ёд кардам, мехоҳам болои зонувони нармат сар монаму чун даврони пешин ҳаловат барам. Аммо… – Поям дард кард. Як зани калони соҳиби панҷ фарзанд, мисли кӯдак ноз
АФСОНАИ КУҲНА
Дар шифти хонаи ӯ нони хушкидаву қадимае овезон. Нигоҳи чашмони обрави кампир меравад ҳар рӯз ҷониби он. Аслан, дар хонаҳои мардуми кӯҳистон чунин нони овезонро бубинанду ба хулосае расанд, ки нишони солҳои ҷанг аст, зеро он солҳо ҷавонмардоне, ки ба
АБДУСАТТОРИ РАҲМОН - Ҳикоя
Ин ҳодиса чандин сол пештар рўй додаст. Вале як умр дар хотирам нақш баст. Аҷибаш ин ки ин ҳодиса аз сари худам нагузаштааст. Ман як нафар шоҳид будам. Он замон дар синфи чорум таҳсил мекардам. Хоҳарам Аниса дар синфи дуюм мехонд. Як нисфирўз Аниса аз
Фарзандони қуллаҳои баланд
Мошини мо аз роҳи пурпечутобе гузашта, ба канори Сурхоб фаромад ва қад-қади рӯд ба самти боло ҳаракат кард. Ба ҷое расидем, ки Хингобу Сурхоб чун ошиқу маъшуқи ба висол расида нидои шодмонӣ сар медиҳанд. Ду рӯди масти ишқ яке мешаванду дигар замину
Ҳалли одилонаи моҷарои асп
Ман инро замоне эҳсос кардам, ки одам буданамро ҳис намудам. Бод, оташ, об, ҳатто хок гоҳе бо ман мувофиқ ҳастанду гоҳе душманам мешаванд. Мегӯянд, ки одамро аз хок офаридаанд, вале ман намедонам, ки хоки маро аз куҷои замин гирифтаанд ва бо кадом об
Ёддоштҳо - Қисми 2
Шаб шуд. Ман чароғи сиёҳро даргиронда бар болои чароғпояи чӯбин мондам. Ғайр аз ман ҳама масти хоби беморӣ буданд. Ҳанўз аввали шаб буд, ки падарам нафасҳои сахт кашидан гирифт ва баъд гулўяш хир-хир кард. Амакамро ҷеғ задам. Ӯ омада ба гулўи бемор бо
Ёддоштҳо - Қисми 1
Ёддоштҳо Куллиёти Садриддин Айнӣ дар асоси қарори Совети Вазирони РСС Тоҷикистон аз 15-уми январи соли 1955, рақами 12, чоп карда мешавад. Аз рўи корҳои тайёрие, ки ҳайати таҳририя пешакӣ бурд, мероси адабии нависандаро ба 15 ҷилд тақсим кардан лозим
Собит падари ҳазрати Имоми Аъзам
Собит падари ҳазрати Имоми Аъзам раҳматуллоҳу алайҳи буд. Дар вақти пеш аз оиладорияш рӯзе аз ҷӯйчае мегузашт, ки об себеро овард. Себро аз об гирифта газид, баъд аз он дар хотираш омад, ки ин себ моли дигар кас аст ва ман чаро онро бе иҷозати соҳибаш
Ҳақиқати талх
Аз саргузашти рӯзҳои бачагиам бисёр воқеаҳоро ҳикоя кардаам, аммо ин ҳодисаро ҳаргиз ба ёд овардан намехоҳам. Вале чӣ кор кунам, ки он мудом дар нӯги забонам, шабу рӯз дар сарам ҷӯлидагеш, ҷӯлидагӣ. Аз афти кор, то онро нагӯям, маро аз ин шиканҷа халосӣ
Убайди Зоконӣ - Ҳикоятҳо аз рисолаи Ахлоқулaшроф
Ҳикоят Яке аз бузургон фарзанди худро... дар аснои васоё фармуда бошад, ки: зй писар! Зинҳор бояд ки забон аз лафзи «наам» гўш дорӣ ва пайваста лафзи «ло» бар забон ронӣ ва яқин донӣ, ки то кори ту бо «ло» бошад, кори ту бо "ло" бошад ва то бар лафзи ту
Ҳикояти маймуни ошпаз
Восифӣ мегўяд: Мирзоабўюсуф ном ҷавони зебоеро, ки дўсти ман буд, бемории диққи нафас ориз шуд. Табибон ҳарчанд ўро муолиҷа карданд, фоидае набахшид. Охир ў чунон лоғар, наҳиф, заиф ва заҳир шуда хушкид, ки одам аз симояш меҳаросид. Маро тоқате намонд,
Убайди Зоконӣ — Рисолаи дилкушо қисми
Ҳикоят Шахсе меҳмонеро дар зери хона хобонид. Ними шаб садои хандаи вайро дар болохона шунид. Пурсид, ки дар он ҷо чӣ мекунӣ? Гуфт:— Дар хоб ғалтидаам. Гуфт:— Мардум аз боло ба поин ғалтанд, ту аз поин ба боло ғалтидӣ? Гуфт:— Ман ҳам ба ҳамин
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё