Мақолаҳо
Мақолаи навПиёлаи шикаста
Пиёлаи шикаста Усто Мирзошарифи Гулшанро мардуми деҳаи Шикордара кайҳо боз дар сафи одамони барӯзӣ ном мегиранд. Ин марди тақрибан панҷоҳсолаи миёнқад, рӯйгирд, вале газгӯшту хушмуомила аз каму кости рӯзгор ҳаргиз пеши касе лаб намекушояд. Хайр, вай ки,
БАРОИ МОДАРАМ ЧӢ КАРДАМ?
Имрӯзҳо хатмкунандагони бахши тоҷикии факултаи педагогикаи Донишкадаи омӯзгории вилояти Тошканд таҷрибаи педагогии ниҳоии худро дар мактабҳои миёнаи тоҷикии рақамҳои 7 ва 10-и шаҳри Ангрен мегузаронанд. Чанде пеш мо — таҷрибаомӯзони мактаби рақами 7 —
САВОРИ АСПИ САФЕД
Кароматуллоҳи МИРЗО Ҳамон шаб алови ҷангу хархаша ва гилагузорк байни зану шавҳари ҷавон Фароғатбоную усто Ёдгор ҳеҷ хомӯш намешуд. Ҷангу ҷанҷол баҳри фарзанд. Даҳ сол боз бо ҳам мезистанду Худо ба онҳо як резгк кӯдак лоиқ надид. Пеши табибу духтур,
ИБНИ СИНО ВА АНГУШТАРИИ ГУМШУДА
Ҳикоят мекунанд, ки ҳангоме ки Абӯалӣ ибни Сино, он донишманди бузургу беҳамто, ба дунё омад, дояе ӯро дар таште оббозӣ медоронд. Доя ангуштарии гаронбаҳое дошт, ки бо санги фирӯзаи зебое оро ёфта буд. Ҳангоми оббозӣ кардани кӯдак ногаҳон ангуштарии
ДУ ШАМШЕР ДАР ЯК ҒИЛОФ НАМЕҒУНҶАД
Ривоят мекунанд, ки Хусрави Парвиз дар ибтидо Баҳроми Чӯбинро бисёр дӯст медошт ва ба ӯ эътимоди зиёд дошт. То ҷое ки ҳатто як соат намехост аз ӯ ҷудо бошад. Дар базму зиёфат, шикор ва суҳбатҳои хусусӣ ҳамеша Баҳромро ҳамроҳи худ мебурд. Баҳроми Чӯбин
ШУТУР ДИДӢ, ПИШКИЛАШРО НАДИДӢ
Ҳикоят мекунанд, ки рӯзе Абӯалӣ ибни Сино, донишманд ва табиби машҳур, ҳангоми сафар ба сарзамини Гелон дар миёни кӯҳу биёбон роҳгум зад. Ӯ муддате роҳ паймуд, то ниҳоят бо марде рӯ ба рӯ шуд. Он мард, ки гӯё чизеро меҷуст, ба наздаш омада пурсид: — Эй
НИЗОМУЛМУЛК ВА ПУШАЙМОНИИ СУЛТОН МАЛИКШОҲ
Бузургон гуфтаанд, ки дар таърихи подшоҳон камтар вазире ба шоистагӣ ва кордонии Хоҷа Низомулмулк ба мақоми вазорат расидааст. Хоҷа Низомулмулк вазири донишманду ботаҷрибаи Султон Ҷалолиддин Маликшоҳи Салҷуқӣ буд. Ӯ солҳои зиёд бо тадбиру хирад корҳои
БОЗАРГОН ВА ЧАНГНАВОЗ
Бозаргоне ҷавоҳироти бисёре дошт. Рӯзе марди ҳунармандеро ба кор гирифт, то ҷавоҳироти ӯро сӯрох карда, ороиш диҳад. Бозаргон ваъда дод, ки барои ҳар рӯзи кораш сад динор музд медиҳад. Марди ҳунарманд ба хонаи бозаргон омад ва барои оғоз кардани кор
МУШОИРАИ ҶАҲОНГИР ВА НУРҶАҲОН
Мегӯянд, ки шоҳ Ҷаҳонгир ва ҳамсараш Нурҷаҳонбегим ба шеъру шоирӣ шавқи зиёд доштанд ва гоҳе бо ҳам мушоира мекарданд. Нурҷаҳон зани донишманд, хуштабъ ва ҳозирҷавоб буд ва метавонист ба шеърҳои Ҷаҳонгир дарҳол ҷавоби шоирона диҳад. Рӯзе Ҷаҳонгир
ЗАХМИ САР ШИФО МЕЁБАД, АММО ЗАХМИ ДИЛ НЕ
Дар замонҳои қадим марди ҳезумшикане зиндагӣ мекард, ки ҳар рӯз ба биёбон мерафт, ҳезум ҷамъ мекард ва онро ба шаҳр оварда мефурӯхт. Бо пули бадастовардааш рӯзгори зану фарзандонашро таъмин мекард. Рӯзе дар биёбон бо марде ошно шуд, ки дар ҳамон ҷо
НЕКӢ БЕ ПОДОШ НАХОҲАД МОНД
Замоне подшоҳи як мамлакат дар байни роҳи одамгузар, ки сӯйи қасраш мебурд, санги калонеро мемонад. Худи подшоҳ дар канори роҳ пинҳон шуда, сайри воқеаро тамошо мекунад. Тоҷирон, корвонҳо, бойҳою ходимони қаср аз он роҳ бо душворӣ сангро давр зада
ДУЗД ВА АФСУНИ «ШАВЛАМ»
Шабе дузде ҳамроҳи ёрони худ барои дуздӣ ба хонаи марди сарватманде рафт. Дуздон ба боми хона баромаданд ва мехостанд пинҳонӣ ба даруни хона дароянд. Соҳибхона аз садои пой ва ҳаракати онҳо бедор шуд. Ӯ дарҳол фаҳмид, ки дуздон дар болои боми хонааш
ДИЗӢ МЕҒАЛТАД, ДАРАШРО ПАЙДО МЕКУНАД
Дар замонҳои қадим марди донишманду хирадманде ба сӯйи шаҳре сафар мекард. Дар роҳ марди содае бо ӯ ҳамсафар шуд. Пас аз он ки андаке роҳ рафтанд, марди донишманд аз ҳамсафараш пурсид: — Ту маро мебарӣ ё ман туро? Марди сода аз ин савол ҳайрон шуд ва
САЛМОНИ СОВАҶӢ ВА АМИР ШАЙХ ҲАСАН
Амир Шайх Ҳасан пас аз Султон Абӯсаиди Худобанда дар Бағдод ва Озарбойҷон ба подшоҳӣ расид. Ҳамсари ӯ Дилшодхотун зани бисёр донишманд, хирадманд, саховатманд ва зебо буд. Салмони Соваҷӣ, шоири машҳур, дар ситоиши Амир Шайх Ҳасан ва Дилшодхотун
ҲИКОЯТИ НОНВОЁНИ ҒАЗНИН
Ҳикоят мекунанд, ки рӯзе дар шаҳри Ғазнин нонвоён дарҳои дӯконҳои худро бастанд ва аз фурӯши нон даст кашиданд. Дар натиҷа, нон хеле гарон ва камёфт шуд. Мардуми камбағал ва ниёзманд ба мушкилоти сахт гирифтор шуданд ва барои пайдо кардани нон ранҷу
БАЛАНДҲИММАТИИ АММОРА ИБНИ ҲАМЗА
Рӯзе Аммора ибни Ҳамза дар маҷлиси халифа Восиқ (842–847) нишаста буд. Он рӯз халифа ба шикоятҳои мардум расидагӣ мекард. Марде, ки худро ситамдида медонист, аз ҷой бархост ва аз Аммора ибни Ҳамза шикоят карда, гуфт: — Эй халифа! Аммора замини
ХУДО РӮЗИРАСОН АСТ, АММО ЯК СУРФАЕ ҲАМ БОЯД КАРД
Марди содалавҳе борҳо шунида буд, ки Худованди мутаъол рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад ва ҳеҷ мавҷудеро бе рӯзӣ намегузорад. Ӯ аз шунидани ин суханон ба чунин андеша афтод: «Агар Худованд рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад, пас чаро ман худро ба
ҲАСАНАЛӢ ҶАЪФАР
Рӯзе се ҷавон барои хостгории духтари марде ба хонаи ӯ омаданд. Яке аз онҳо Ҳасан ном дошт. Ӯ ҷавони диндор ва некӯкор буд, вале на сарват дошт ва на зебоӣ. Дуюмӣ Алӣ ном дошт. Ӯ ҷавони зебову хушқомат буд, аммо на сарват дошт ва на диндор буд. Сеюмӣ
ШИРИНИИ АСАЛ ВА ҒАФЛАТ АЗ МАРГ
Рӯзе сорбоне аз тарси шутури масту хашмгин гурехт. Шутур аз паси ӯ давид ва ҳар лаҳза наздиктар мешуд. Мард ҳар қадар давид, ҷойи амне барои паноҳ бурдан наёфт. Ногоҳ дар пеши роҳаш чоҳи чуқуреро дид. Чун роҳи дигаре надошт, худро ба даруни чоҳ овехт ва
Абри сафед
Модарро эҳтиёт ва эҳтиром кунед, дӯст доред, ки онҳо сарчашмаи муҳаббати ҷовидонаанд. Юсуфҷон Аҳмадзода Шип-шип... Шип-шип... Ба гӯшам шарфаи по мерасад, шарфаи форам. Гоҳ аз дур ва гоҳ аз наздик. Ман гӯш бар он медиҳам. Шип-шип... Шип-шип...
Пурра дидан
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё