Мақолаҳо
Мақолаи навРИВОЯТИ ТАРБИЯВӢ: ФАРИШТАИ НАВИСАНДАИ АЪМОЛ
Замоне, дар як деҳаи дурдаст, писарбачае бо номи Юсуф зиндагӣ мекард. Ӯ писари меҳрубон, вале каме беандеша буд. Гарчанде намоз мехонд ва дӯстдори амали нек буд, борҳо калимаҳое мегуфт, ки дағал ва сахт буданд. Ӯ гумон мекард, ки ҳар гапи гуфтанӣ, агар
РИВОЯТИ УСТОДИ ПӮШИДА
Замоне дар як шаҳри дур донишманде зиндагӣ мекард бо номи Ҳазрати Саъдӣ. Ӯ дар хирад, илму фазилат машҳур буд ва шогирдони зиёде дошт. Як рӯз ҷавоне ба назди ӯ омад ва гуфт: — Эй устод, ман мехоҳам доно ва донишманд шавам, то мардум ба ман эҳтиром
Инсон ҳар қадар аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд, ҳамон қадар камол меёбад ва савоб мегирад.
– Муаллим, дасисаҳои шайтон гуфтед, онҳо чӣ гуна мешаванд? Шайтон инсонро чӣ гуна васваса мекунад ва ба доми худ меафтонад? – Бисёр саволи хуб, вале мавзӯъ хеле доманадор аст. Дар як дарс онро баррасӣ кардан имконнопазир аст. Аммо яке аз макру
АСКАРОНИ ИХТИЁРИИ ШАЙТОН
Инсоне, ки ҳамеша шайтонро пайравӣ мекунад ва хостаҳои ӯро бекаму кост анҷом медиҳад, аз доираи инсоният берун шуда, фитрати одамии худро гум мекунад. Аҷиб аст, ки баъзе одамон аз сидқи дил розӣ ҳастанд, ки аз доираи инсонӣ берун бароянд. Чаро
ҲАҚИҚАТИ РӮЗ
Гурбаи ҳомилае ҷои амн барои зодан мекофт. Ба алафхонаи бою бадавлате даромаду гумон кард ҷои амнро ёфт. Аммо он бой бо камераи наворбардор гурбаро диду фармон дод ӯро зада пеш кунанд. Гурба якчанд зарбу лат хӯрда гурехт ва худро дар хонаи раису
Худованд ба бисёриҳо молу мулк, шуҳрату эътибор, ёру дӯстон ва мақому манзалат додааст; барои баъзеҳо дарду фақр ва ғаму андӯҳ. Оё ин одамон бадие кардаанд ё Худованд аввалиҳоро бештар дӯст медорад?
Чунин суолро танҳо бо нияти омӯзиш пурсидан мумкин, вагарна гуноҳ аст. Аслан агар ин гуна масъалаҳо касеро нороҳат мекарда бошад, албатта, онро пурсиданаш беҳтар аст. Худованди Азза ва Ҷалла ба ҳар касе хоҳад аспу мошин, хонаву дар, имконоти молӣ ва ба
Худованди Карим медонад, ки мо дар дунё чӣ гуна рафтор мекунем. Ҳамчунин медонад, ки фармудаҳои Ӯро ба ҷой меорем ё не. Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад?
Бале, Худованд медонад, ки мо чӣ гуна рафтор мекунем, бо вуҷуди ин моро ба дунё мефиристад, то ки қобилияту истеъдодамонро бо иҷрои мукаллафиятҳои муайяннамудаи Ӯ инкишоф диҳем. Зеро ҳангоми офариниш Ӯ моро ба мисли маъданҳо; кони мис, ангишт, оҳан,
Чаро Худованд оламро офарид ва бо чӣ сабаб онро пештар наофарид?
Ин суол ду паҳлӯ дорад. Якум: Худованд барои чӣ коинотро офарид? Дувум: Бо чӣ сабаб онро пештар наофарид? Пеш аз ҳама мехоҳам зикр кунам, ки мо инсонҳо ҳама чизро бо паймонаи худ андоза карда, аз ҳамин нуқтаи назар андеша меронем. Масалан, ҳама корро он
Баъзе нафарон мепурсанд: «Барои чӣ мо Худоро намебинем?» Ба онҳо чӣ гуна посух бояд дод?
Дидан бо чашм иҳота карда тавонистан аст. Масалан, дар вуҷуди инсон бактерияҳо вуҷуд доранд. Аз ҳама бештар ин бактерияҳо дар даҳон ҷой гирифтаанд. Онҳо ба қадри имкон ба дандонҳо таъсир расонда, пӯсидани дандонҳоро метезонанд. Ҳол он ки инсон на садои
Умри инсон қиммат аст
Аз гузашти умри худ як лаҳзае андеша кун, Умри одам ҳамчу ашки рўйи мижгон як дам аст. Умри инсон шабеҳи оби равон аст. Равон асту равон, барнамегардад. Умри инсон мегузарад ба сахтиву нармиҳо, бо ғаму хушиҳо, бо некиву бадиҳо. Албатта, хислатҳои
АДАБ ТОҶЕСТ АЗ НУРИ ИЛОҲӢ...
Иқболи Лоҳурӣ фармудааст: Дин, саропо сӯхтан андар талаб, Интиҳояш ишқу оғозаш адаб. Обрӯи гул зи рангу бўйи ӯст, Беадаб, берангу бӯ, беобрӯст. Навҷавонеро чу бинам беадаб, Рӯзи ман торик мегардад чу шаб. Ахлоқ дар луғат: Сиришт, хислат, одат,
ПАНДИ РӮЗГОР
Аз Афлотун ду савол пурсиданд: — Кадом рафтори одамият шуморо ба ҳайрат меорад? Афлотун гуфт: Одамият аз кӯдакӣ ҳамеша орзуи ҳарчӣ зудтар ба камол расиданро мекунад, вале пас аз бузург гаштан, кӯдакияшро ёд мекунад. Ҳамчунин, барои ба даст овардани
Ман ҳам чашмонамро баста будам
Ҷавон бо пирамарде вохӯрда пурсид: — Маро дар хотир доред? Пирамард ҷавоб дод: — Не, намешиносам. Сипас ҷавон ба ӯ гуфт, ки шогирди ӯ будааст. Пирамард пурсид: — Ҳоло чӣ кор мекунӣ, дар зиндагӣ чӣ дастоварде дорӣ? Ҷавон бо табассум ҷавоб дод: —
КАС НАХОРАД ПУШТИ ТУ
Подшоҳе болои асп ва бо навкарони бешумораш ҳамроҳ аз кӯчаи шаҳр гузар мекард. Ногоҳ чашмаш ба гадое афтод, ки болои замин лучу урён мехобаду пашшаи бисёре ӯро печонидаанд. Гадо ҳар қадаре магасҳоро пеш мекунад, аммо зӯраш намерасад, тамоми бадани гадоро
Мақому манзалати модарон дар фарҳанги динӣ
Асосгузори сулҳу ваҳдат, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми навбатии худ аз 28.12.2023 “Дар бораи самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии ҷумҳурӣ” ба дӯстон, ҷавонмардон ва мардон муроҷиат намуда таъкид
ҲАР ЧИ ДОРАНД ИН ҶАМОАТ АЗ ДУОИ МОДАР АСТ
Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳар чи доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чи дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Модар меҳрубону мушфиқ, бараҳму шафқат, дуогӯ, ғамхор ва азизтарин касест,
ПОДОШИ АМАЛ
Фарзанде хост падари солдидаву барҷомондаи худро, ки дигар барояш як мушкил менамуд, ба хонаи пиронсолон бубарад. Бачаи 5-солаи ин мард аз падари худ пурсид: — Нишонии хонаи пиронсолонеро, ки бобоямро бурданиед, барои ман ҳам гӯед… Падараш пурсид: —
ҲУРМАТИ ВОЛИДАЙН
Пирамарди 80-сола бо писари таҳсилкардаи 45 солаи худ рӯи кати хона нишаста буданд. Ногаҳон зоғе канори панҷараашон нишаст. Падар аз фарзанд пурсид: — Ин чӣ аст? Писар посух дод: — Зоғ аст. Пас аз чанд дақиқа дубора пурсид: — Ин чӣ аст? Писар
Бисёр ташна мешавад
Одамизод вақте, ки пеш аз баромадани ҷон аз бадан, бисёр ташна мешавад, дар ин ҳол шайтони лаъин бо косае аз оби яхин назди сари вай ояд. Пас меҷунбонад косаи обро барои ӯ. Мӯъмин гӯяд: -Бидеҳ маро аз ин об. Ӯ намедонад, ки вай шайтон аст. Пас шайтон ба
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё