Мақолаҳо
Мақолаи навСафар дар ватан
«Сафар дар ватан» иборат аст аз гузаштан аз сифатҳои зишт ва пасти инсонӣ ба сӯи сифатҳои некӯ ва волои маънавӣ. Аз ин рӯ, солик бояд пайваста нафси худро мавриди омӯзиш ва санҷиш қарор диҳад, то бидонад, ки оё дар қалби ӯ муҳаббате ба ғайри Худованд
Дин, бешубҳа, лутфи Худованд барои башарият аст. Пас чаро дар дин ғуломдорӣ раво дониста мешавад?
Ин суол чанд паҳлӯ дорад: паҳлӯҳои таърихӣ, иҷтимоӣ ва равонӣ. Пеш аз ҳама бояд сабабҳои қадимию навро, ки дар мо ҳисси нафрат ва бадбиниро нисбат ба ғуломдорӣ бедор мекунад, ёдрас шавем. Сабаби аввал нуқтаи назари материализми таърихӣ ба
Дар ҳадис омадааст, ки як соат тафаккур ба яксола намози нафл баробар аст. Роҳу усули тафаккур чӣ гуна аст?
Гумон мекунам, ки ҳангоми пурсидани суол ҷавобашро ҳам додаанд. Ҳукми ба яксола ибодати нофила баробар будани як соат тафаккур дар ҳадиси заифе тазаккур ёфтааст, аммо гузашта аз ин дар Қуръони Карим оятҳои зиёде ҳастанд, ки ин масъаларо таъйид
КАМОЛИ ОДАМӢ ДАР ИЛМ БОШАД
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон Тоҷи сари ҷумла ҳунарҳост илм, Қулфкушои ҳама дарҳост илм. Бо ту пас аз илм чӣ гӯям сухун? Илм чу ояд, ба ту гӯяд чӣ кун. Оре, илм бузургтарин маъво, асоситарин мафҳум ва маъхазест. ки ҳаёт бо он
Саъд ва ду дирҳам
Ривоят мекунанд, ки дар замони Паёмбари Ислом ҳазрати Муҳаммад (с) марде бо номи Саъд зиндагӣ мекард. Ӯ бисёр камбағал буд ва аз ҷумлаи асҳоби Суффа ба шумор мерафт. Саъд марди ибодаткор буд. Ҳар рӯз панҷ вақт намозашро дар масҷид, аз паси Расули Худо
Оё Қуръон сухани Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) нест? Агар не, инро чӣ гуна мешавад исбот кард?
Дар робита ба ин мавзӯъ он қадар зиёд гуфта ва навиштаанд, ки ҷойи шубҳа намондааст. Дар ин фурсати кӯтоҳ якчанд нуктаи муҳимро ёдрас мекунам. Даъвои он ки Қуръони Каримро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ва ё нафари дигар эҷод кардааст,
Мегӯянд, ки бо гузашти замон Қуръони Карим ҷавонтар мешавад. Инро чӣ гуна шарҳ медиҳед?
Қуръон аз азал омадааст ва то абад боқӣ мемонад. Қуръони муъҷизулбаён, ки аз илми азалии Худованд сарчашма мегирад, масъалaҳои замони мо ва замони ояндаро бо вазъи феъливу аҳволи ояндаи инсон ба таври хориқулода шарҳ медиҳад. Муъҷизаи Қуръон аз ҳамин
Панди Ҷомӣ ба писараш Юсуф.
Эй шаби уммеди маро моҳи нав! Дидаи бахтам ба ҷамолат гарав. Аз паси сӣ рӯз барояд ҳилол, Рӯй намудӣ ту пас аз шаст сол. Соли ту чор аст ба вақти шумор, Чори ту чил боду чилат бод чор... Мекунам аз хомаи ҳикматнигор Баҳри ту ин номаи ҳикмат нигор. Гарчи
Идеяи шоҳи одил ва маърифатпарвар-и Ҷомӣ.
Аз сюжети достон чунин ба назар мерасад, ки Искандар аз рӯзе, ки ба сари тахт нишаст, дар кишвар адлу адолатро барқарор намуд. Сониян, ба ҳар мамлакате, ки мерафт, барои ободию осудагии мардуми он саъю кӯшиш мекард, шаҳрҳои нав месохт. Аз ин ҳиҳат
Осори илмии Абдураҳмони Ҷомӣ.
Ба дандон рахна дар пӯлод кардан, Ба нохун роҳ дар хоро буридан, Фурӯ рафтан ба оташдон нагунсор, Ба пилки дида оташпора чидан, Ба фарқи сар ниҳодан сад шутур бор, Зи Машриқ ҷониби Мағриб давидан, Басе бар Ҷомӣ осонтар намояд, Ки бори миннати дунон
Аҳмади Дониш
«Аҳмади Дониш» Аҳмади Дониш нависандаи маъруф, мутафаккири барҷаста, шоир, рассом ва хаттоти номдор, меъмор ва олими намоёни нимаи дуюми асри 19, саромади ҷараёни маорифпарварии Осиёи Миёна ва бунёдгузори равияи маорифпарварии адабиёти тоҷик аст. Номи ӯ
Панду андарзҳои Фирдавсӣ.
Агар ду бародар ниҳад пушт, пушт, Тани кӯҳро хок молад ба мушт. Бузургӣ саросар ба гуфтор нест, Дусад гуфта чун ними кирдор нест. Чу некӣ кунад кас, ту подош кун ва агар бад кунад, низ пархош кун. Ба ранҷ андар аст, ай хирадманд, ганҷ, Наёбад касе
Панду андарзҳои Мавлавӣ.
Дона чун андар замин пинҳон шавад, Сирри ӯ сарсабзии бӯстон шавад. Кори поконро қиёс аз худ магир, Гарчи монад дар навиштан шер шир. Кори мардон рӯшаниву гармӣ аст, Кори дулон ҳилаву бешармӣ аст. Чун ғараз омад. ҳунар пӯшида шуд, Сад ҳиҷоб аз дил ба
Сайидои Насафӣ - Панду ахлоқ
Фикрҳои панду ахлоқии шоир Андешаҳои ахлоқии Сайидо бештар дар ғазалҳояш ба тарзи пароканда баён шудаанд. Шоир таъкид менамояд, ки инсон бояд меҳнат кунад ва бо обилаи кафи даст нон хӯрад. Боғбон ҳам, ки ризқи худро ё нони худро ба воситаи меҳнат аз
Одоби сухангӯӣ.
Бо сухан мардум омадааст падид, Бо сухан ҷони ӯ расад ба ҷинон. Сухан ганҷинаи бузургест, ки баробари аз забон падид омаданаш чун дурри гарон ва ҷилобахши шунавандаро ба худ ҷалб менамояд. Хоҳ ҷолиб бошад, хоҳ не. Сухан тиреро мемонад, ки баробари аз
ЗИКР — ЧӢ ГУНА ЁДИ ХУДОВАНД ЗИНДАГИИ МОРО ТАҒЙИР МЕДИҲАД?
Оё боре эҳсос кардаед, ки зиндагии шумо ба як садои беохири иттилоотӣ табдил ёфтааст? Стресс, изтироб ва ҳазорон андешаи беҳуда дар зеҳни мо як навъ бесарусомонии квантиро ба вуҷуд меоранд. Донишмандон чунин ҳолати бесарусомониро бо мафҳуми «энтропияи
Ният — рамзи квантии қалб
Дӯстони азиз, лутфан фикр кунед. Се нафар айнан як амали ҷисмониро анҷом медиҳанд: ҳар се аз тиреза ба дохили хона медароянд. Барои дурбини назоратӣ ё як раҳгузари одӣ амали ҳар се як хел менамояд. Аммо аз нигоҳи майдони квантӣ воқеиятҳои онҳо комилан
Низом ва меъёр дар Коинот
Яке аз хушктарин ва беобу гиёҳтарин минтақаҳои ҷаҳон биёбони Саҳрои Кабир аст. Аммо ин биёбон бо ҷангалҳои Амазонка, ки дар қитъаи дигар — Амрикои Ҷанубӣ ҷойгиранд, чӣ робита дорад? Чӣ
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё