Мақолаҳо
Мақолаи навТАҲҚИҚУ ОМЎЗИШИ ЗАБОНИ МАТБУОТ АЗ УСТОДОН САРЧАШМА МЕГИРАД
Матбуоти тоҷик таърихи зиёда аз садсола дорад. Дар ин муддат умдатарин проблемаҳои ташаккул ва таҳаввули матбуоти миллӣ аз тарафи муҳаққиқони соҳаи журналистика мавриди тадқиқ қарор гирифта, вобаста ба забони матбуот низ як зумра тадқиқотҳо ба миён
Сабристон - Истаравшан
Истаравшан, на танҳо дар Тоҷикистон, балки дар Осиёи Марказӣ ҳамчун шаҳри таърихӣ ба шумор меравад. Ин аст, ки сокинони бонангу номусаш аз давраҳои қадим ҳунарманд ва дар баробари ин бо бунёди иншооти гуногуни аҳаммияти таърихидошта машҳур буданд. Аз
ФАРҲАНГИ ИСТИФОДАИ ОБ ДАР ЭҶОДИЁТИ КОМПОЗИТОРОНИ ТОҶИК
Об, бемуҳобо неъмати ҳаётан муҳим, муъҷизаи пурасрори беназир ва пурарзише мебошад, ки барои ҳар як мамлакат ва сокинони он зарур аст. Аҳли башар аз замонҳои қадим бо об вобаста будани зиндагиро дарк намуда, онро, махсусан, оби тозаро муқаддас
Хоксорӣ камбудӣ нест, балки надоштани он камбудист”
Қамару Валӣ ҳарду бо ҳам дӯстони наздик буданд. Онҳо якҷо мактаби олиро хатм намуданду дар як муассисаи давлатӣ ба кор даромаданд. Бо гузашти солҳо Қамар аз рӯи мансаб зина ба зина болотар мерафт. Ниҳоят ӯ роҳбари корхона таъин гардид. Теъдоди умумии
Одамон ҳама чизро бо нархаш месанҷанд
Дар замони мо, одамон ҳама чизро бо нархаш месанҷанд, аммо кам касон метавонанд арзиши ҳақиқии чизҳоро дарк кунанд. Нарх танҳо як рақам аст, аммо қадршиносӣ — ин қобилияти дидани умқи маъно ва зебоӣ дар он чизҳост, ки моро иҳота мекунанд. Ҳар як лаҳзаи
Маънои лаҳзаҳо
Дар зиндагӣ "нисфи дуюм" вуҷуд надорад. Ҳар як инсон барои худ як ҷаҳон аст, ва робитаҳо на ҳамчун қисматҳои гумшудаи ҷон, балки ҳамчун лаҳзаҳои зебоиву ҳамдигарфаҳмӣ таҷассум мешаванд. Ҳар як вохӯрӣ — ин танҳо як пораи вақт аст, ки дар он мо бо касе
1-и имрӯз аз 2-и пагоҳ беҳтар аст?
Касе, ки вақти худро боманфиат истифода бурда наметавонад, маҳз ӯ аз норасоии вақт шикоят мекунад. Ӯ рӯзҳоро дар хӯрдану пӯшидан, хоб, беҳудагӯиву беҳудагардӣ, афсонабофиҳо ва ё умуман бекорхӯҷагӣ сарф карда, вақтро мекушад. Аз нахустин гиряи тифл
ФУРӮҒИ ОДАМИЯТ АЗ КИТОБ АСТ
Инсоният аз ибтидои нахустин тамаддунҳо ба китобу иттилоот, мутолеаву фарҳанг ва маҷмуан, ба маънавиёт эҳтиёҷ дошт. Мусаллам аст, ки мутолиаи китоб инсонро ба илму маърифат ва донишу фазилат раҳнамун карда, метавонад ҷомеаро аз вартаи ҷаҳолат наҷот
Эҳтироми падар
Ба пири хидмати модар, падар кун, Ҷавонию ҷунун аз сар бадар кун! Ки парвардаст модар дар канорат, Падар буд солҳо тимордорат. Ҳар фарзанди солиму солеҳ, ҳар фарзанди мӯъмину мусалмон, ҳар фарзанди болиғу қобили меҳнат бояд ҳамеша дастёру мададгори
Ин корро фардо мекунам
Оё шумо боре фикр кардаед, ки чанд лаҳзаи арзишмандро танҳо бо умеди фардо аз даст додаед? Фардо як калимаи сода аст, аммо метавонад садҳо орзу ва ҳадафи моро аз мо дур кунад. Ҳар боре, ки мегӯем: "Ин корро фардо мекунам", мо ба худ ва ҳадафҳоямон камтар
Тасаввуф чист?
Тасаввуф ҷараёни мўътабари мафкуравии динӣ-ирфонӣ, фалсафӣ буда, таълимоти муназзами назариявист. Оид ба лафзи тасаввуф миёни аҳли тадқиқ гуногунфикрӣ вуҷуд дорад. Баъзеҳо онро аз «сафо»-и арабӣ мегўянд, ки ба маънои поку покиза будааст, зеро сўфиҳо бо
Зиёдулло Шаҳидӣ
4 майи соли 1914 дар шаҳри Самарқанд таваллуд шудааст. Композитори тоҷик. Артисти халқии Тоҷикистон (1974). Соли 1932 мактаби миёнаро хатм карда, то соли 1939 ҳамчун навозанда дар театрҳо ва студияҳои радиои Тошканд, Самарқанд ва Ста линобод кор
Бояд ақлу хирадро пешаи худ намоӣ
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон, ҳамду сано Худовандро, ки Паёмбари худро барои ҳидояти мардум мабъус гардонид. Дуруду салом ва баракоти бепоён ба Расули акрам (с) ва хонадону ёронаш бод. Дини мубини Ислом муқобили ҳама гунна тундравӣ, густариши
Таълиму тарбияи фарзанд
Қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд» нишон дод, ки мавҷудияти чунин як санад дар ҷомеаи мо ба манфиати кор аст. Қонуни мазкур волидайн, шахсони онҳоро ивазкунанда ва аҳли ҷомеаро муваззаф
Ахлоқу одоб
Мувофиқи фарҳанги забони тоҷикӣ, одоб ин раванди тарбиявиест, ки тавассути он ахлоқи шахс ба тарафи мусбӣ тайғир дода мешавад. Ахлоқ бошад маҷмӯи рафтори шахсро инъикос менамояд. Меъёрҳои ахлоқӣ яке аз омилҳои асосии муътадилияти ҷомеа маҳсуб мешаванд.
ТАРБИЯИ МАЪНАВӢ-АХЛОҚИИ
Асрҳои IX-XV дар ҳаёти мардуми тоҷик давраи тараққии пуравҷи илму адабиёт ва фалсафа ба ҳисоб меравад. Аз ҷумла, дар дохили фалсафаи асрҳои миёнаи форсу тоҷик мактабҳои асҳоби ҳаюло, машшоъ, калом ва тасаввуф хеле ривоҷ ёфта, намояндагони бузурги он ба
САРМОЯИ БУЗУРГ АҚЛУ АДАБ АСТ, НА АСЛУ НАСАБ
Бале, шахсони боадаб ҳамеша хислатҳои ҳамидаи инсониро доро мебошанд. Шахси соҳиби ақлу адаб саховатманду хайрхоҳ, дурандешу ҳимматбаланд мешавад. Адаб ин бахту саодат, давлати ноёб, роҳнамоӣ зиндагӣ ва шодиву фараҳ мебошад. Абдураҳмони Ҷомӣ барҳақ
ЭҲТИРОМИ ПАРЧАМ – ЭҲТИРОМИ МИЛЛАТ АСТ
Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз рукнҳои асосии муқаддасоти миллӣ буда, ифодагари рамзи ҳаёти осоишта, меҳнатдӯстӣ, бахту иқболи сафед, умед ба ояндаи нек ва лоиқи эҳтироми пиру барнои кишвар гардидааст. Парчами миллат дар қатори дигар
Воқеан, хушназари саҳна буд
Хушназар Майбалиев аз коргардонҳое ба ҳисоб меравад, ки ба Театри давлатии академӣ — драмавии Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ, хоса дар бозии актёрон ва таҳияи асарҳои драмавӣ (символизм), навгонӣ ворид сохт. Шогирди коргардон ва педагоги барҷастаи
Чакандӯзӣ зебоиофарӣ аст
Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёмашон 23-юми декабри соли 2022 ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба баланд бардоштани мақоми занону бонувон дар ҳаёти иқтисодию иҷтимоии ҷомеа таваҷҷуҳи махсус зоҳир намуда, зикр намуданд,
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё