Мақолаҳо
Мақолаи навШодӣ кунед, бачагон!
МУБОРАК БОД, БАЧАГОН! Республикаи мо, Меҳрубон Тоҷикистон Қадам биниҳодааст Ба қуллай шаст. Шоҳиди тавлиди онам, Хоҳед агар шунидан Нақламро, Наздик оед, Азизони ман. ДАР ДАРВОЗАИ ШАРҚ Дар фазои беканор Чун барқ Мужда рахшид, Ки
Пурра диданХАТИ АМОНӢ
ҶЎРА ҲОШИМӢ ХАТИ АМОНӢ АСКАР Аз ўҳдаи ҳама кор Осон барояд аскар, Лозим шавад, ба оташ Тозон дарояд аскар. Аскар наҷўяд асло Болин куҷою бистар, Дар рўи сангу оҳан Осуда хобад аскар. Чизе расад барояш, Бошад варо кифоят, Аскар
ГУФТОРИ МУРҒОН Ё “МАНТИҚ-УТ-ТАЙР”-И ТИФЛОН
МӮСИЧА Мӯсича лона дорад Дар таги айвони мо, Дар кафи дастони мо, Дар сари мижгони мо, Дар лабаки хони мо, Дар миёни ҷони мо. Мӯсича ҳар пагоҳӣ Ҳубу-бу-бу мекунад, Ку-ку-ку-ку мекунад, Ёду хотири моро Ҳай таҳурӯ мекунад, Моро кӯдак
Тавзеҳи «Қасидаи шайбия»-и Ҷомӣ.
Қасидаи мазкур ҳасбиҳолӣ буда, бо оҳангҳои шиквоию иҷтимоии хосе рӯи кор омадааст. Зеро шикваи шоир аз ибтидо то интиҳо аз тангии маишӣ нест, балки аз пирӣ, солхӯрдагӣ, куҳансолист. Ҳадаф ҳамоно ғанимат донистани умр, баҳрабардорӣ аз ҳар лаҳзаи ҳаёт,
«Қасидаи шайбия»-и Ҷомӣ.
Қасидаи шайбия Сафед шуд чу дарахти шукуфадор сарам, ва аз ин дарахт ҳамин меваи ғам аст барам. Ба ҳам шукуфаю мева кӣ дид, турфа, ки ман Шукуфаро нигарам бар дарахту мева х(в)арам, Шукуфа дер напояд, шигифт аз он дорам, Ки дам ба дам зи замона
«Дар мавъиза аст ин қасида»-и Ҷомӣ.
Дигар аз қасидаҳои хеле ҷолиби Мавлоно Нуруддин Абдурраҳмони Ҷомӣ қасидаест таҳти унвони: «Дар мавъиза аст ин қасида». Мавзӯи марказии он аз унвонаш пайдост, ки мавъизат, андарз, ҳикмат, панд, суханони ҳикматомез, насиҳатомез мебошад. Аммо ин ҳама дар
Мавлоно - «Маснавии маънавӣ»
Ҳамин «Маснавии маънавӣ»-ст, ки номи Мавлоноро шӯҳратёр кардаву тавони суханвариашро найваста меафзояд. Ин асар дар вазни рамали мусаддаси мақзуф (фоилотун, фоилотун, фоилун: -V - - / -V - - / - V -) навишта шуда, дар он масойили бисёри диниву мазҳабӣ,
Мавлоно - Маснавии маънавӣ, ҳикоят
Қиссаи бозаргон ва тӯтии маҳбуси ӯ Буд бозаргону ӯро тӯтие, Дар қафас маҳбус, зебо тӯтие. Чунки бозаргон сафарро соз кард, Сӯйи Ҳиндустон шудан оғоз кард. Ҳар ғулому ҳар канизакро зи ҷуд Гуфт: «Баҳри ту чӣ орам? Гӯӣ зуд». Ҳар яке аз вай
Қасидаи ҳабсия «Тиру теғ аст бар дилу ҷигарам» ва «То тавонӣ, макаш зи мардӣ даст»
ҚАСИДАИ ҲАБСИЯИ «ТИРУ ТЕҒ АСТ БАР ДИЛУ ҶИГАРАМ» МАСЪУДИ САЪДИ САЛМОН Тиру теғ аст бар дилу ҷигарам, Ғаму тимори духтару писарам. Ҳам бад - ин сон гудозадам шабу рӯз Ғаму тимори модару падарам. Ҷигарам пора асту дил хаста Аз ғаму дарди он дилу ҷигарам.
Бадриддин Ҳилолӣ - Ҳикоятҳо
Ҳикояти Маҷнун Чу Маҷнун дур монд аз кӯи Лайлӣ, Ба оҳу нола гуфто: Вои Лайлӣ! Надонам бо ғами Лайло чӣ созам, Ба чандин оҳу вовайло чӣ созам? Зи кӯяш сад ғаму андӯҳ бурдам, Ба зери меҳнати чун кӯҳ мурдам. агар боди сабо ояд зи кӯяш, Ки бозам
Бадриддин Ҳилолӣ - Маснавиёт
Маснавиёти Ҳилолӣ Баъди он ки Ҳилолӣ шоири машҳури ғазалсаро гардида, дар байни аҳли илму адаб эътибори сазовор меёбад, баъзе адибон ӯро таъна мекунанд, ки ҳамаи ин шӯҳрату дағдаға танҳо дар ғазал аст ва иқтидори ӯ ба сароидани маснавӣ намерасад. Пас аз
Васфи занону модарон дар ашъори М.Турсунзода
Мавзӯи занону модарон дар эҷодиёти М.Турсунзода ба пояи баланди ғоявию бадеӣ расидааст. Силсилаи Модарномаи Турсунзода дар маҷмӯаи «Посбони оташ» гирд омадааст. Тасвири мукаммалу муфассали образи модари тоҷик ба давраи баркамолии эҷодиёти шоир рост
Шеърҳо аз китоби Интизор-и Шаҳриёр
ТОҶИКИСТОН, ВАТАНАМ Ҳаст дар рӯйи замин гӯшаи зебо чу биҳишт, Сифаташ кас натавонист ба як бор навишт. Рӯдакӣ, Айниву Лоиқ ба сифоташ гуфтанд, Шукр дорам, ки маро низ ҳамин хок сиришт. Тоҷикистон, ту равонӣ ба танам, эй Ватанам, Балки ҷониву
Шеърҳо аз китоби Дунёи хаёлот-и Шаҳриёр
ТОҶИКИСТОН Тоҷикистон, бо ҳавоят зиндаам, Бо фурӯғи ҷонфизоят зиндаам. Рӯдҳоят менавозанд сози ишқ, Бо насими кӯҳҳоят зиндаам. Эй Ватан, ин қадр барно гаштаӣ, Пуршукӯҳу файзафшон гаштаӣ. Шаҳрҳои тушуда аз нав ҷавон, Бе муҳобо, зеби дунё
Абулқосими Фирдавсӣ - Дар ситоиши хирад ва дониш
Хирад афсари шаҳриёрон бувад, Хирад зевари номдорон бувад. Хирад зиндаи ҷовидонӣ шинос, Хирад мояи зиндагонӣ шинос. Хирад раҳнамою хирад дилкушой, Хирад даст гирад ба ҳар ду сарой, Аз ӯ шодмонию з-ӯ мардумист, Аз ӯят фузунию з-ӯят камист. Хирад
Абӯалӣ Ибни Сино - Рубоиёт
Э кош, бидонистаме, ки ман кистаме, Саргашта ба олам аз паи чистаме? Гармуқбилам, осудаю хуш зистаме, Варна ба ҳазор дида бигристаме. Дил гарчи дар ин бодия бисёр шитофт, Як мӯй надонист, вале мӯй шикофт, Андар дили ман ҳазор хуршед битофт,
Абӯалӣ Ибни Сино - Қасидаи айния
Аз асарҳои арабии Ибни Сино «Қасидаи айния», ки номи пурраи он «Алқасидат улайният аррӯҳият фӣ нафс» мебошад, бештар диққати аҳли таҳқиқу мутолиаро ба худ ҷалб кардааст. «Қасидаи Айния» чанд бор ба забони форсӣ ҳам бо саъйи чанде аз донишмандон
Ашъори Абӯалӣ ибни Сино
Ба забони форсӣ: Ҳаром аст даҳ чиз бар родмард, К-аз он шаш бувад марди озода фард, Ҳасад бурдану сифлагию дурӯғ, Намудан ниёзу заъифию дард. Чу неъмат бувад, даст бар дӯстон Бибояд кушудан ба доду ба х(в)ард. Чу шиддат бувад, роз пайдо
Абдураҳмони Мушфиқӣ - Шеърҳо
АЗ ҚИТЪАОТ ВА ЛУҒЗИЁТ Шабе бо суроҳ, ҳамегуфт шамъ. Ки, эй мояи маҳфилорои дӯст, Туро бо чунин қадр пеши қадаҳ Суҷуде паёпай, бигӯ, аз чӣ рӯст? Суроҳӣ ба ӯ гуфтӣ нашнидаӣ: «Тавозӯъ зи гарданфарозон накӯст». Азизоне, ки чун гул сурхрӯянд,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё