Мақолаҳо
Мақолаи навСафар дар ватан
«Сафар дар ватан» иборат аст аз гузаштан аз сифатҳои зишт ва пасти инсонӣ ба сӯи сифатҳои некӯ ва волои маънавӣ. Аз ин рӯ, солик бояд пайваста нафси худро мавриди омӯзиш ва санҷиш қарор диҳад, то бидонад, ки оё дар қалби ӯ муҳаббате ба ғайри Худованд
Пиёлаи шикаста
Пиёлаи шикаста Усто Мирзошарифи Гулшанро мардуми деҳаи Шикордара кайҳо боз дар сафи одамони барӯзӣ ном мегиранд. Ин марди тақрибан панҷоҳсолаи миёнқад, рӯйгирд, вале газгӯшту хушмуомила аз каму кости рӯзгор ҳаргиз пеши касе лаб намекушояд. Хайр, вай ки,
АБДУРАҲМОНИ ҶОМӢ ВА КӮДАК
Брошюраи мазкур хонандагонро бо баъзе маводҳо аз таърихи ҷустуҷӯи роҳҳои пайдоиши инсон, дар бораи нақши кимиёгарон дар рушди соҳаҳои гуногуни илм, хусусан тиб ва тандурустӣ шинос менамояд. Ҷойгоҳи махсус ба эҷодиёти бузургтарин шоири сатҳи ҷаҳонӣ
ИМОМИ АЪЗАМ ВА АХЛОҚИ УМУМИИНСОНӢ
Ҷомеаи инсонӣ ба ҷуз қонун ва сохторҳои марбутаи идоракунии худ боз дорои маҷмӯи меъёрҳо ва принсипҳои ахлоқие мебошад, ки рафтору муносибати аъзои онро ба низом медарорад. Агар қонунҳо ва меъёрҳои муайянкардаи онҳо ҳуқуқу озодиҳои одамонро дар ҷомеа ба
БАРОИ МОДАРАМ ЧӢ КАРДАМ?
Имрӯзҳо хатмкунандагони бахши тоҷикии факултаи педагогикаи Донишкадаи омӯзгории вилояти Тошканд таҷрибаи педагогии ниҳоии худро дар мактабҳои миёнаи тоҷикии рақамҳои 7 ва 10-и шаҳри Ангрен мегузаронанд. Чанде пеш мо — таҷрибаомӯзони мактаби рақами 7 —
Методикаи сўҳбат дар таълими забони тоҷикӣ
Сӯҳбат, ё ки саволу ҷавоб, яке аз методҳоест, ки дар дарсҳои забони тоҷикӣ ба таври васеъ истифода бурда мешавад. Ин методи таълим дар ҳамаи типҳо(хелҳо) — и дарс – ҳам дар дарси додани дониши нав (дар лаҳзаи баёни мавзӯи нав), ҳам дарси мустаҳкам
САВОРИ АСПИ САФЕД
Кароматуллоҳи МИРЗО Ҳамон шаб алови ҷангу хархаша ва гилагузорк байни зану шавҳари ҷавон Фароғатбоную усто Ёдгор ҳеҷ хомӯш намешуд. Ҷангу ҷанҷол баҳри фарзанд. Даҳ сол боз бо ҳам мезистанду Худо ба онҳо як резгк кӯдак лоиқ надид. Пеши табибу духтур,
ИБНИ СИНО ВА АНГУШТАРИИ ГУМШУДА
Ҳикоят мекунанд, ки ҳангоме ки Абӯалӣ ибни Сино, он донишманди бузургу беҳамто, ба дунё омад, дояе ӯро дар таште оббозӣ медоронд. Доя ангуштарии гаронбаҳое дошт, ки бо санги фирӯзаи зебое оро ёфта буд. Ҳангоми оббозӣ кардани кӯдак ногаҳон ангуштарии
ДУ ШАМШЕР ДАР ЯК ҒИЛОФ НАМЕҒУНҶАД
Ривоят мекунанд, ки Хусрави Парвиз дар ибтидо Баҳроми Чӯбинро бисёр дӯст медошт ва ба ӯ эътимоди зиёд дошт. То ҷое ки ҳатто як соат намехост аз ӯ ҷудо бошад. Дар базму зиёфат, шикор ва суҳбатҳои хусусӣ ҳамеша Баҳромро ҳамроҳи худ мебурд. Баҳроми Чӯбин
ШУТУР ДИДӢ, ПИШКИЛАШРО НАДИДӢ
Ҳикоят мекунанд, ки рӯзе Абӯалӣ ибни Сино, донишманд ва табиби машҳур, ҳангоми сафар ба сарзамини Гелон дар миёни кӯҳу биёбон роҳгум зад. Ӯ муддате роҳ паймуд, то ниҳоят бо марде рӯ ба рӯ шуд. Он мард, ки гӯё чизеро меҷуст, ба наздаш омада пурсид: — Эй
НИЗОМУЛМУЛК ВА ПУШАЙМОНИИ СУЛТОН МАЛИКШОҲ
Бузургон гуфтаанд, ки дар таърихи подшоҳон камтар вазире ба шоистагӣ ва кордонии Хоҷа Низомулмулк ба мақоми вазорат расидааст. Хоҷа Низомулмулк вазири донишманду ботаҷрибаи Султон Ҷалолиддин Маликшоҳи Салҷуқӣ буд. Ӯ солҳои зиёд бо тадбиру хирад корҳои
БОЗАРГОН ВА ЧАНГНАВОЗ
Бозаргоне ҷавоҳироти бисёре дошт. Рӯзе марди ҳунармандеро ба кор гирифт, то ҷавоҳироти ӯро сӯрох карда, ороиш диҳад. Бозаргон ваъда дод, ки барои ҳар рӯзи кораш сад динор музд медиҳад. Марди ҳунарманд ба хонаи бозаргон омад ва барои оғоз кардани кор
МУШОИРАИ ҶАҲОНГИР ВА НУРҶАҲОН
Мегӯянд, ки шоҳ Ҷаҳонгир ва ҳамсараш Нурҷаҳонбегим ба шеъру шоирӣ шавқи зиёд доштанд ва гоҳе бо ҳам мушоира мекарданд. Нурҷаҳон зани донишманд, хуштабъ ва ҳозирҷавоб буд ва метавонист ба шеърҳои Ҷаҳонгир дарҳол ҷавоби шоирона диҳад. Рӯзе Ҷаҳонгир
ҚИССАИ ДУ ДОДАР
Дар як деҳаи зебое ду бародари ҳамсоя — Зафар ва Далер зиндагӣ мекарданд. Онҳо ҳар рӯз соатҳо ба экранӣ телефон ё компютер нигоҳ карда, бозиҳои видеоӣ мебозиданд. Рӯзе падари онҳо, ки муҳандиси ботаҷриба буд, ба онҳо як қуттии пурасрор туҳфа кард. Дар
Сулфа. Омилҳои пайдоиш ва роҳҳои табобат...
Имсол сардӣ хеле барвақт сар шуд ва аксари одамон омода набуданд ва ҳанӯз либосҳои гармро аз ҷевонҳо набароварда буданд. Эҳтимол маҳз чунин муносибати бепарвоёна нисбат ба саломатии худ боис гаштааст, ки ин шабу рӯзҳо иддае аз сулфа азият мекашанд. Имрӯз
ПИЁЗИ КАБУД — САРЧАШМАИ ВИТАМИНҲО ВА МОДДАҲОИ ҒИЗОӢ
Пиёзи кабуд яке аз сабзавоти муфид ва серғизо ба шумор меравад. Он дорои витаминҳо, моддаҳои минералӣ ва антиоксидантҳо буда, барои фаъолияти муътадили узвҳои бадан аҳамият дорад. Пиёзи кабудро метавон тару тоза, дар таркиби хӯришҳо ва ҳамроҳи таомҳои
ЗАХМИ САР ШИФО МЕЁБАД, АММО ЗАХМИ ДИЛ НЕ
Дар замонҳои қадим марди ҳезумшикане зиндагӣ мекард, ки ҳар рӯз ба биёбон мерафт, ҳезум ҷамъ мекард ва онро ба шаҳр оварда мефурӯхт. Бо пули бадастовардааш рӯзгори зану фарзандонашро таъмин мекард. Рӯзе дар биёбон бо марде ошно шуд, ки дар ҳамон ҷо
НЕКӢ БЕ ПОДОШ НАХОҲАД МОНД
Замоне подшоҳи як мамлакат дар байни роҳи одамгузар, ки сӯйи қасраш мебурд, санги калонеро мемонад. Худи подшоҳ дар канори роҳ пинҳон шуда, сайри воқеаро тамошо мекунад. Тоҷирон, корвонҳо, бойҳою ходимони қаср аз он роҳ бо душворӣ сангро давр зада
ДУЗД ВА АФСУНИ «ШАВЛАМ»
Шабе дузде ҳамроҳи ёрони худ барои дуздӣ ба хонаи марди сарватманде рафт. Дуздон ба боми хона баромаданд ва мехостанд пинҳонӣ ба даруни хона дароянд. Соҳибхона аз садои пой ва ҳаракати онҳо бедор шуд. Ӯ дарҳол фаҳмид, ки дуздон дар болои боми хонааш
ДИЗӢ МЕҒАЛТАД, ДАРАШРО ПАЙДО МЕКУНАД
Дар замонҳои қадим марди донишманду хирадманде ба сӯйи шаҳре сафар мекард. Дар роҳ марди содае бо ӯ ҳамсафар шуд. Пас аз он ки андаке роҳ рафтанд, марди донишманд аз ҳамсафараш пурсид: — Ту маро мебарӣ ё ман туро? Марди сода аз ин савол ҳайрон шуд ва
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё