БОЗАРГОН ВА ЧАНГНАВОЗ

Бозаргоне ҷавоҳироти бисёре дошт. Рӯзе марди ҳунармандеро ба кор гирифт, то ҷавоҳироти ӯро сӯрох карда, ороиш диҳад. Бозаргон ваъда дод, ки барои ҳар рӯзи кораш сад динор музд медиҳад.

Марди ҳунарманд ба хонаи бозаргон омад ва барои оғоз кардани кор нишаст. Ногоҳ чашмаш ба чанге афтод, ки дар гӯшаи хона гузошта шуда буд. Ӯ бо шавқу ҳавас ба он нигоҳ кард.

Бозаргон нигоҳҳои ӯро пай бурда, пурсид:

— Оё ту чанг навохта метавонӣ?

Мард ҷавоб дод:

— Бале, метавонам!

Ӯ дар навохтани чанг маҳорати бисёр баланд дошт.

Бозаргон гуфт:

— Пас, бароям чанг бинавоз!

Мард чангро ба даст гирифт ва ба навохтан шурӯъ кард. Ӯ чунон зебо чанг менавохт ва суруд мехонд, ки бозаргон мафтуни навои ӯ шуд.

Бозаргон аз шунидани мусиқии дилнишин ба ваҷд омада, тамоми кори худро фаромӯш кард. Соатҳо сипарӣ шуданд, аммо ӯ ҳамоно ба навои чанг гӯш медод ва аз он лаззат мебурд.

Ҳамин тавр, тамоми рӯз гузашт. На ҷавоҳироте сӯрох шуд ва на чизе ороиш ёфт. Ҳамаи ҷавоҳирот ҳамон гуна дастнахӯрда боқӣ монданд.

Вақте рӯз ба охир расид, марди ҳунарманд аз бозаргон музди худро талаб кард.

Бозаргон бо тааҷҷуб гуфт:

— Чӣ гуна аз ман музд талаб мекунӣ? Охир, ту имрӯз ҳеҷ кори асосиеро, ки барои он кироят карда будам, анҷом надодӣ! Ҷавоҳироти ман ҳамон тавр дастнахӯрда мондаанд.

Мард ҷавоб дод:

— Эй хоҷа! Магар ту маро барои як рӯз ба кор нагирифтӣ?

Бозаргон гуфт:

— Бале, аммо туро барои сӯрох кардан ва ороиш додани ҷавоҳирот киро карда будам!

Мард гуфт:

— Дуруст аст, вале вақте ба хонаат омадам, худат ба ман фармудӣ, ки чанг бинавозам. Ман ҳам ба фармони ту итоат кардам ва то охири рӯз ҳамон кореро анҷом додам, ки худат хоста будӣ. Пас, акнун бояд музди маро бидиҳӣ!

Бозаргон ҳар қадар баҳс кард, натиҷае надод. Дар ниҳоят, ночор шуд, ки сад динор музди он рӯзро ба мард бипардозад.

Пас аз рафтани мард бозаргон танҳо монд ва ба ҳоли худ андеша кард.

Як рӯзи пуррааш беҳуда гузашта, сад динор аз даст дода буд. Ҷавоҳироташ ҳамоно дастнахӯрда буданд ва кори заруриаш ба анҷом нарасида буд.

Ӯ дар ҳайрат монда буд, ки чӣ гуна аз рӯйи ҳаваси яклаҳзаина ҳам вақташро аз даст дод, ҳам маблағашро ва ҳам аз анҷоми кори асосии худ бозмонд.

---

Панди ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки инсон бояд ҳангоми анҷоми кор ҳадафи асосии худро фаромӯш накунад.

Бозаргон марди ҳунармандро барои сӯрох кардан ва ороиш додани ҷавоҳирот киро карда буд. Аммо вақте фаҳмид, ки ӯ чанг навохта метавонад, аз рӯйи ҳавас кори асосиро канор гузошт ва тамоми рӯзро ба шунидани мусиқӣ сарф кард.

Дар натиҷа, на танҳо кораш ба анҷом нарасид, балки маҷбур шуд музди коргарро низ бипардозад.

Касе, ки ҳадафи асосии худро фаромӯш карда, ба корҳои дуюмдараҷа машғул мешавад, метавонад ҳам вақт ва ҳам сарвати худро аз даст диҳад.

Шарҳи вожаҳо

• Бозаргон — тоҷир, савдогар.

• Ҷавоҳирот — сангҳои қиматбаҳо ва зеварҳои гаронбаҳо.

• Тазйин — ороиш додан, зебо гардондан.

• Чанг — асбоби мусиқии тории қадимӣ.

• Чангнавоз — касе, ки асбоби мусиқии чангро менавозад.

• Нишот — шодиву хушҳолӣ, завқу хурсандӣ.

• Муздур — коргаре, ки бар ивази музд кор мекунад.

• Мутаҳаййир — ҳайрон, дар тааҷҷубмонда.

• Зоеъ шудан — беҳуда гузаштан ё талаф ёфтан.

• Ҳадар рафтан — беҳуда сарф шудан ё аз даст рафтан.

• Динор — воҳиди пули қадимӣ, ки дар сарзаминҳои исломӣ истифода мешуд.

Хулоса

Ин ҳикоят арзиши вақт, масъулиятшиносӣ ва дуруст муайян кардани корҳои муҳимро таъкид мекунад.

Лаззат бурдан аз зиндагӣ кори бад нест, аммо ҳар кор бояд вақту ҷойи худро дошта бошад.

Вақте кори муҳимро ба хотири ҳаваси гузаро ба таъхир меандозем, мумкин аст баъдтар барои он баҳои гароне бипардозем.