Мақолаҳо
Мақолаи навАбри сафед
Модарро эҳтиёт ва эҳтиром кунед, дӯст доред, ки онҳо сарчашмаи муҳаббати ҷовидонаанд. Юсуфҷон Аҳмадзода Шип-шип... Шип-шип... Ба гӯшам шарфаи по мерасад, шарфаи форам. Гоҳ аз дур ва гоҳ аз наздик. Ман гӯш бар он медиҳам. Шип-шип... Шип-шип...
Пурра диданОгоҳиҳои инсон
Огоҳиҳои инсон Муртазо Мутаҳҳарӣ Инсон ҳам худогоҳ аст ва ҳам ҷаҳоногоҳ ва дӯст медорад аз худ ва аз ҷаҳон огоҳтар гардад. Расидан ба камолу пешрафту саодати ӯ вобаста ба ин ду огоҳӣ аст. Аз ин ду огоҳӣ кадом аз назари аҳамият дар дараҷаи аввал аст
Гӯсфанддор ва чӯпони ростқавл
Рӯзе марди сарватманде зиндагӣ мекард, ки рамаҳои зиёди гӯсфанд дошт. Ӯ чӯпоне дошт, ки марди бисёр некӯкор, ростқавл ва парҳезгор буд. Чӯпон ҳар рӯз гӯсфандонро медӯшид ва тамоми ширро, бе он ки чизе аз он кам кунад, назди соҳибаш меовард. Аммо соҳиби
Ҳазрати Исо (а) ва марди ҳарис
Ҳикояти пандомӯз дар бораи ҳирсу тамаъ ва оқибати молпарастӣ Рӯзе ҳазрати Исо (алайҳиссалом) бо марде ҳамсафар шуд. Онҳо муддате роҳ рафтанд ва ниҳоят гурусна шуданд. Вақте ба деҳае расиданд, ҳазрати Исо (а) ба ҳамсафараш гуфт: — Бирав, барои хӯрдан
Дарси охирини устод
Рӯзе шогирде пас аз солҳои зиёд таҳсил кардан, хондани тафсир, ҳадис ва илмҳои динӣ назди устодаш омад. Бо хушҳолӣ гуфт: — Устод, таҳсиламро ба поён расондам. Агар иҷозат диҳед, мехоҳам ба байни мардум равам ва бо илме, ки омӯхтаам, онҳоро ҳидояту
МАЪЛУМОТИ ТАЪРИХӢ ДАР БОРАИ БОБИЛ
Дар таърихи башарият ҳеҷ гоҳ шаҳри аз Бобил машҳуртаре набуд. Танҳо номи он тасаввуроти сарват ва шукуфоиро ба вуҷуд меорад. Ганҷҳои он беинтиҳо буданд. Одами муосир беихтиёр чунин як шаҳри бошукӯҳро тасаввур мекунад, ки дар боғҳои биҳиштӣ ғарқ шуда,
ХУШБАХТӢ АЗ БОБИЛ
Дар сари корвони худ Шарру Нада, як савдогари Бобил, бо ифтихор савор мешуд. Ӯ либосҳои зеборо дӯст медошт ва акнун дар тан либоси бошукӯҳу зебо дошт. Вай аспҳои зеборо низ дӯст медошт ва худро дар болои аспи пурқувваташ бо ифтихор нигоҳ медошт. Ба ӯ
СОҲИБИ ТИЛЛОИ БОБИЛ
Панҷоҳ тангаи тилло! Дар ҳамёни Родан, найзасози Бобил, ҳеҷ гоҳ ин қадар тилло набуд. Усто хушҳолона аз кӯчаи марказӣ гузашта, аз қасри подшоҳ дур мешуд. Тилло дар ҳамёнаш бо ҳар қадам ҷарангос мезад ва ин ширинтарин мусиқие буд, ки ӯ дар умраш шунида
ПАНҶ ҚОНУНИ САРВАТ
— Агар байни як халтаи вазнини тилло ва тахтаи гилине, ки дар он суханони оқилона нақш бастаанд, интихоб медоштед, кадомашро афзал медонистед? Чеҳраҳои хастаи шунавандагон, ки дар торикии шом боз ҳам тиратар ба назар мерасиданд, бо шавқ равшан
Зарбулмасали бобилӣ
Агар инсон хушбахт бошад, вай дар ҳама чиз хушбахт аст. Ӯро ба Фурот бипартоед ва ӯ ҳатман бо гавҳаре дар даст аз об берун хоҳад омад. Орзуи бахт абадӣ ва вайроннашаванда аст. Сокинони Бобили қадим орзуи муваффақиятро мекарданд, чунон ки ҳамзамонони мо
ҲАФТ ҚОИДАИ БОЙГАРДОНӢ
Шуҳрати Бобил сол то сол бештар мегардид. Асрҳо гузаштанд, аммо мо то ҳол дар бораи он ҳамчун яке аз сарватмандтарин шаҳрҳои замони қадим ҳарф мезанем ва ганҷҳои он то ҳол хаёлотро ба ваҷд меоранд. Аммо Бобил на ҳамеша чунин буд. Сарвати он натиҷаи
Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст
Шабҳое ҳастанд, ки гузашта мисли сояи дарахтони балут бар рӯи хотир меафтад. Номи ман Элеллена Уитмор аст ва рӯзе буд, ки ҷомеаи Вирҷиния маро ҳукм кард: «Занӣ, ки ба шавҳар рафтанаш номумкин аст». Дар ҳаштсолагӣ, вақте аспам тарсидаву маро ба замин
ҲИКОЯИ МОДАР ВА ФАРЗАНД
Писаре чанд вақт буд, ки аз Модараш дур буд. Модар ҳар рӯз ба писараш занг мезад ва мегуфт писарам зуд биё пеши ман, ки ман хеле туро ёд кардаам. Писар ҳар рӯз Модарашро фанд мекард ва мегуфт: Модар пагоҳ меоям, пагоҳ меоям. Ҳар рӯз ин гапро мегуфт, вале
РИВОЯТИ ТАРБИЯВӢ: ФАРИШТАИ НАВИСАНДАИ АЪМОЛ
Замоне, дар як деҳаи дурдаст, писарбачае бо номи Юсуф зиндагӣ мекард. Ӯ писари меҳрубон, вале каме беандеша буд. Гарчанде намоз мехонд ва дӯстдори амали нек буд, борҳо калимаҳое мегуфт, ки дағал ва сахт буданд. Ӯ гумон мекард, ки ҳар гапи гуфтанӣ, агар
Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ
Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар
ДАР ЁДИ МОДАР
Мехрубонии Шуморо ёд кардам, Модарҷон. Хушзабонии Шуморо ёд кардам, Модарҷон... Модарҷони азизам. Ман менависам бароятон. Дар шабҳои ғариби дар ёди Шумоям. Боз менависам аз бароятон сатрҳои сипосу эҳтироми хешро. Нимаи шаб нишаста ёдатон мекунам.
Нуҳ ибни Марям
Нақл аст, ки Нуҳ ибни Марям, қозии шаҳри Марв буд. Ӯро духтаре буд, бузургони шаҳри Марв духтарро хостгорӣ мекарданд, аммо қозӣ хостгорҳоро рад мекард. Вай мегуфт, ки ман духтарамро танҳо ба ҷавони парҳезгор медиҳам ва барои духтараш ҷавони муносиб
Оё марг намешуд
Устоде, дар дарси дин ба толибилмони мактаби миёна, ки тақрибан синфҳои 7–8-тум буданд дарсро оғоз кард. Мавзӯъ: Имон ба малоикаҳо буд. Устод ба тахтаи синфӣ номи мавзӯъро навишт ва шурӯъ кард ба таърифи малоикаҳо. Малоикаҳо ҳамеша ва ҳаммавақт дар зикру
Насиҳати Падар
Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва
Қиссаи воқеӣ
Ҷавондухтари ятиме, ки ғайр аз модараш касе надошт, шавҳар кард. Бадбахтона, шавҳараш ниҳоят марди дуруштхӯй буд ва дар ҳаққаш хеле зулму ситам мекард. На танҳо шавҳараш, ҳатто аҳли оилааш низ бо ӯ муомилаи бад мекарданд, шабу рӯз мисли хидматгор кор
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё