Мақолаҳо
Мақолаи навДУ ШАМШЕР ДАР ЯК ҒИЛОФ НАМЕҒУНҶАД
Ривоят мекунанд, ки Хусрави Парвиз дар ибтидо Баҳроми Чӯбинро бисёр дӯст медошт ва ба ӯ эътимоди зиёд дошт. То ҷое ки ҳатто як соат намехост аз ӯ ҷудо бошад. Дар базму зиёфат, шикор ва суҳбатҳои хусусӣ ҳамеша Баҳромро ҳамроҳи худ мебурд. Баҳроми Чӯбин
НИЗОМУЛМУЛК ВА ПУШАЙМОНИИ СУЛТОН МАЛИКШОҲ
Бузургон гуфтаанд, ки дар таърихи подшоҳон камтар вазире ба шоистагӣ ва кордонии Хоҷа Низомулмулк ба мақоми вазорат расидааст. Хоҷа Низомулмулк вазири донишманду ботаҷрибаи Султон Ҷалолиддин Маликшоҳи Салҷуқӣ буд. Ӯ солҳои зиёд бо тадбиру хирад корҳои
МИР АЛИШЕРИ НАВОӢ – СИЁСАТМАДОР ВА ҲУҶҶАТНИГОРИ ДАРБОР
Амир Низомиддин Алишер Навоӣ (1441-501) аз чеҳраҳои шинохтаи адабӣ, фарҳангӣ ва сиёсии қарни XV Хуросон буда, имрӯз ҳамчун сардафтари адабиёти классикии мардуми узбек шинохта шудааст. Ӯ дар замони зиндагии худ дар баробари фарогирии шоистаи донишҳои
САҲМИ ТОҶИКОН ДАР ИЛМУ ФАРҲАНГИ ҶАҲОН
Барои миллати куҳанбунёди тоҷик пас аз сукути давлати Сомониён қариб ҳазор сол Сарчашмаҳои муътамади таърихӣ лозим шуд, ки дар порае аз сарзамини тоҷиконро аз авлоди аввалин қабилаҳои таърихии аҷдодиаш давлати худро бунёд инсонӣ пиндоштаанд. Тоҷикон дар
Таърихи пайдоиш ва ташаккули алгебра.
-Алгебра ҳамчун қисми таркибии илми ҳисоб (арифметика) муддати тӯлонӣ бо вай якҷоя инкишоф ёфт. Дар доираи илми ҳисоб ҳанӯз 4000 сол пеш бобулиҳо, мисриҳо, баъдтар юнониҳо, хитоиҳо ва ҳиндуиҳои қадим ишораҳои алоҳида истифода бурда, масъалаҳои гуногунро
Савоҳои тестӣ аз фанни таърихи халқи тоҷик қисми 2 (10)
Як таланти давраи Ҳахоманиши чӣ миқдор арзиш дошт? А) Аз 26 кг тилло ё 40 кг нуқра; В) Аз 25 кг тилло ё 33-34 кг нуқра; С) Аз 30 кг нуқра ё 35 кг биринҷӣ; D) Аз 50 кг мис ё 27 кг биринҷӣ; Е) Аз 15 кг тилло ё 20 кг биринҷӣ; Дар муҳорибаи
Савоҳои тестӣ аз фанни таърихи халқи тоҷик қисми 1 (10)
Таърих чист? А) Калимаи арабӣ буда, саргузаштро меомӯзад; В) Калимаи форсӣ буда, қиссаҳои гузаштаро меомӯзад; С) Калимаи арабӣ буда, гузашта, саргузашт, ҳодиса, моҷаро, ҳикоя, қиссаҳоро меомӯзад; D) Калимаи тоҷикӣ буда, таърихи заминро
Авзои Мовароуннаҳру Хуросон пас аз давлати Сомониён
Давлати Сомониён феодали, яъне ҷомеаи ашрофи буд. Сардори давлат амир ба ҳисоб мерафт. Ҳам ҳокимияти дунявӣ ва ҳам дини дар ихтиёри ӯ буд. Амир аз ҷумлаи шахсони маъруфу донишманд шӯрои маслиҳати дошт, ки он ба ӯ тарзу усулҳои самароноки идораи
Санаҳои муҳими таърихӣ
Соли 1753- ба сари қудрат омадани оли Манғития. Солҳои 1753-1758- ҳукумронии Муҳаммадраҳимхон. Солҳои 1758-1785- ҳукумронии Дониёлбӣ. Солҳои 1785- 1800- ҳукумронии амир Шоҳмурод. Солҳои 1800- 1826- ҳукумронии амир Ҳайдар. Солҳои 1821-1825-
Равшангарӣ бузургӣ таърих-Қисми (охир) 7
Садриддини Айнӣ рӯзгоре ба сар бурд, ки пур аз талош ва шиддат буд ва фоҷиаҳое дошт. Аз он гоҳ ки қадам ба арсаи фаъолияти иҷтимоъӣ гузошт ва соли 1908 дар Бухоро омӯзгори мактаби усули нав шуд, ҳаёти ӯ ҳамеша дар зери хавф буд. Дар ҳар даҳ сол хавфи
Равшангарӣ бузургӣ таърих-Қисми 6
Айнӣ дар тасвири замони шӯравӣ асли асосии худро риоя накардааст. На танҳо дар «Ғуломон», ҳатто дар «Одина»-ву «Дохунда» ҳам тасвири ҳаёти то инқилоб асоси воқеъӣ дорад. Дар ин ду асар асоси воқеъӣ гоҳ кам ва гоҳ зиёд, вале ҳамеша мавҷуд аст. Асоси
Равшангарӣ бузургӣ таърих-Қисми 5
Дар замони шӯравӣ як фаҳмиши норавои содагии забон пайдо шуда буд: барои ин ки забон халқӣ шавад, барои ин ки навиштаҳо ба оммаи мардум мафҳум бошад, бисёр сода навиштанро талаб мекарданд ва байни содагиву одигӣ тафовут намедиданд, содагиро ба дараҷаи
Равшангарӣ бузургӣ таърих-Қисми 2
Мақсад аз ҷӯяндагиҳо он буд, ки шахс ва ҷомеа ба худшиносии маънавӣ бирасанд ва чунонки Аҳмади Дониш гуфтааст, «Халқ бидонанд, ки барои чӣ омаданд ва бар чӣ буданд ва чӣ карданд»5. Мақсад таъмини худогоҳии маънавии миллат буд, то ки дар ҷомеаи тоза, ки
Тоҷи Бармакӣ
Достони нави таърихию тахайюлиеро оғоз кардам. Умедворам, ки ин достон ба шумо писанд меояд. Бахши нахуст — Лашкаркашӣ ба Ҳирот Подшоҳи ҷавони Эронзамин, сеюмин султон аз силсилаи Бармакиён, Султон Фахруддин Муҳаммадшоҳи Бармакӣ, бо ҳашт ҳазор тан
Аз таърихи нигоришот ва истилоҳоти тиббии забони тоҷикӣ
Истилоҳоти тиббии имрўзаи забони тоҷикӣ натиҷаи рушду такомул ва таҳаввул ва дастовардҳои тибби ҷаҳонӣ, тибби Шарқ ва тибби суннатии мардуми тоҷик маҳсуб мешавад. Дар истилоҳоти тиббӣ тамоми нерў, дониш ва таҷрибаи донишмандон ва табибони мамолики
Инъикоси таърихи ниҳодҳои омўзишии Варазруд дар осори академик В.В. Бартолд
Академик В.В. Бартолд аз зумраи он олимони шинохтаи ҷаҳонист, ки умри хешро сарфи омўзиши таъриху фарҳанги халқҳои Осиёи Миёна намудааст. Аз 502 асару мақолаҳои олим зиёда аз 480-тои он ба таърихи Осиёи Миёна бахшида шудааст. Омили асосии ба омўзиши
ИСТИҚЛОЛИЯТ ВА НИГОҲИ НАВ БА ТАҲҚИҚИ ТАЪРИХИ ХАЛҚИ ТОҶИК
Замони Истиқлолият ва фазои озоду мусоиди он дар баробари дигар имкониятҳо ба пажуҳиши таърихи пурҳаводиси тоҷикон низ роҳи фароху муҳити созгорро баҳри рў овардан ба ғояҳо ва арзишҳои миллӣ, оину суннатҳои аҷдодӣ, эҳёи низоми давлатдории миллӣ ва пайдо
Консепсияи таърихи халқи тоҷик дар асарҳои Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон
Истиқлолият, ки барои омўзиш ва таҳқиқи ҳаматарафаи паҳлуҳои гуногуни таърихи чандинҳазорсолаи халқи тоҷик шароити мусоиду созандаро муҳайё сохт, ба давраи комилан нави рушди таърихнигории миллӣ ибтидо гузошт. Маҳз дар ҳамин давраи нисбатан кўтоҳи
АҲМАДШОҲИ МАСЪУД: ЭМОМАЛӢ РАҲМОН – ПОЯГУЗОРИ СУЛҲ
Собиқ вазири мудофиаи Ҷумҳурии Исломии Афғонистон, Қаҳрамони миллии ин кишвар Аҳмадшоҳи Масъуд ба як сарбозаш қисса мекунад, ки чун бори аввал бо Сарвари кишвари Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон вохўрдам, эҳсос кардам, ки он кас, воқеан, марди ватандўст ва
АЗ ДИРАФШИ ПЕШДОДИИ КОВИЁН ТО ПАРЧАМИ ДАВЛАТИИ ТОҶИКИСТОН
Парчам гувоҳи барҷастаи Истиклолияти давлатӣ, таҷассумгари ғурури милли ва ифтихори ватандории мост. Парчам таърихи 3-3,5 хазорсола дорад. Қабилаҳои гуногун дар қадим ҳангоми ҷанг вобаста ба тасаввури ҳайвоноту набототпарастиашон ба нӯги чӯбҳо тасвири
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё