Мақолаҳо
Мақолаи навЗиндагиҳои нозиста
Солҳои пеш, дар як нишасти хонаводагӣ, бо лаълии чой ба меҳмонон хизмат мекардам. Эҳтимол бо ворид шудани нобаҳангомам суҳбати калонсолони хонаводаро ҳам халалдор карда будам. Амаки падарам идомаи баҳси ҷориро ба ман равона карда гуфт: «Ҷони амак, ман
Рози бузурги зиндагӣ — собитқадамӣ, на суръат
Салом! Ман Зайнаб ҳастам ва ин навиштаи ҳабдаҳуми ман дар «Зеҳн» аст. То имрӯз дар бораи оғози навиштан, одатҳо, нокомӣ, китоб, гӯш кардан, «не» гуфтан, бахшидан, интихоб, роҳи нависандагӣ, муқоиса, тарс, шукргузорӣ, комилталабӣ, лаҳзаи ҳозира ва
Чаро ҳадаф доштан на ҳамеша кумак мекунад?
(Роҳнамои самимӣ барои душвортарин қарорҳои зиндагӣ) Аз зиндагӣ чӣ мехоҳед? Шояд ин савол сода ба назар расад, вале бисёр вақт ҷавоб додан ба он осон нест. Ман ҳамеша аз ҷавоб додан ба ин савол сахт метарсидам. Метарсидам, ки шояд ҷавобе, ки
ҲАЛОЛ ЧИВУ ҲАРОМ ЧӢ?
Дар ҳаёти ҳар як фарди ҷомиъа ду роҳ аст, ду роҳи мутафовут ва мутазод: яке ҳалол, пок, беолоиш, инсонӣ... ва дигаре ҳаром, нопок, олуда, шайтонӣ... Интихоби яке аз ин роҳҳо ба ақлу тамиз, майлу ирода, виҷдону имон ва ...-и ҳар як кас вобаста аст... Як
Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт
Адабиёти бадеиро сарчашмаи тарбият, муҳимтарин омили ташаккулбахши шахсият ва воситаи неруманди тарғиби одоби ҳамида тавсиф кардаанд. Воқеан ҳам, адабиёт қувваи беназир аст ва мавқеи барҷаста дар таълими солимии маънавии ҷомеа дорад. Ин нуктаро метавон
«То тавонӣ дӯстонро гум макун»
ДУШАНБЕ, 08.03.2018 /АМИТ «Ховар»/. Мардуми Осиёи Марказӣ – тоҷикҳо, ӯзбекҳо, қазоқҳо, туркманҳо, қирғизҳо ва дигар қавму қабилаҳои эронитабору турктабор дар тӯли ду ҳазор соли охир, муносибатҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ ва садҳо ҳодисаҳо ва воқеаҳои
То тавонӣ, дӯстонро гум макун
Мирзо Турсунзода То тавонӣ, дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Дӯстро аз дӯст, ҷонам, фарқ кун, Дӯсти пайванди ҷонро гум макун. Чашмаи илҳоми мо халқ асту
Фикри осоиши халқ ва дар ғами мардум бошад
Пири муршид ва доно Шайх Шиҳобуддин дар сафари дарё ба ман ду насиҳат кард: яке ин ки худбин ва дигар ин ки нисбат ба дигарон бадбин мабош. Ман шунида будам, ки ин шайх ҳангоми тиловати Қуръони маҷид агар ба оятҳои «аҳли ҷаҳаннам» мерасид, зор-зор гиря
ПАНДУ АНДАРЗ АЗ АБӮАЛӢ ИБНИ СИНО
1. Даргузар, то даргузаранд! 2. Аз худ лоф мазан! 3. Он чӣ наниҳодаӣ, бармагир! 4. Дилро бозичаи дев масоз! 5. Ҳарчӣ ба худ раво надорӣ, бар дигарон маписанд! 6. Бандаиҳирс5 мабош! 7. То тавонӣ нони кас махӯр ва нон аз хеҷ кас дареғ
Ҳар ҳафта як китоб бихонем
“Ҳатто агар дар ҳолати ғарқ шудан ҳам бошӣ, китоб бихон!". Бо ин гуфта дар давлати Финляндия муҷассамае насб шудааст, ки дар он марде дар даст китоб хонда ба об ғарқ шудаистодааст. Инсоният аз замони пайдоиш то ба имрӯз бо хондани китоб ба қуллаҳои
Вақт сармояи бебаҳост.
Касе, ки вақти худро боманфиат истифода бурда наметавонад, маҳз ӯ аз норасоии вақт шикоят мекунад. Ӯ рӯзҳоро дар хӯрдану пӯшидан, хоб, беҳудагӯиву беҳудагардӣ, афсонабофиҳо ва ё умуман бекорхӯҷагӣ сарф карда, вақтро мекушад. (Жан Лабрюйер) Аз нахустин
Истиқлол – заминаи тарғибгари фарҳангу тамаддуни миллӣ
Дар воқеъ баҳри рушду такомули ҳар як миллат истиқлолу озодӣ ниҳоят муҳим ба шумор меравад. Маҳз таърих гувоҳӣ аз он медиҳад, ки ҳеҷ давлате то ҳанӯз дар масири тайкардаи хеш бидуни истиқлоли миллӣ ба аҳдофи худ ба содагӣ ноил нагаштааст. Билофосила ҳар
Боадаб бош
Ҳар касе, ки бо техникаи муосир сарукор дорад, медонад, ки компютер баъд аз кору фаъолияти зиёд ва ё баъзан дар асари ба вай фармудани як чанд супориши рӯйҳам дармемонад ва корашро чунонки мебояд иҷро карда наметавонад. Баъд лозим мешавад, ки онро ба
АДАБ ҲУСНИ ИНСОН АСТ
Адаб ҳусни инсон аст. Оре шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунару фарханг бархӯрдор аст. Аслан ин қабила одамон фурутану боҳиммат ва дурандешу донишманд мешаванд. Манманиҳо пешаи шайтон бувад, Ҳар кӣ худро кам занад,
Модар азизтарин вуҷуди рўйи замин мебошад
Модарону хоҳарони азиз! Мулоқоти имрўзаи мо бо шумо – намояндагони арҷманди занону модарони мамлакат дар айёме баргузор мегардад, ки ба кишварамон фасли баҳор бо қадамҳои сабзи Наврўзи фаррухпай фаро мерасад. Шумо хуб медонед, ки Наврўз рамзи эҳёи
МУҲАББАТИ МОДАР
Маъмури давлатӣ дари хонаашонро тақ-тақ кард. Пиразан дарро боз намуд. Маъмур пурсид: — Дар хона чанд нафар ҳастед? Шиносномаҳоятонро биёваред, то сабти ном кунам. Пиразан аз дарвоза берун баромад, ба охири кӯча нигоҳ кард ва бо чашмони пур аз ашк
Мақсади бе амал – як орзуи нопурра
Дар зиндагӣ мақсад доштан муҳим аст, зеро он мисли чароғе дар торикӣ роҳнамоӣ мекунад. Вале танҳо орзу кардан ё нақшаи зебо тарҳрезӣ намудан кофӣ нест. Бисёре аз одамон мақсадҳои бузург ва дилчасп мегузоранд, вале вақте ки навбати амал кардан мерасад, бо
ҶАВОНОНРО БОЯД ДАР РУҲИЯИ ВАТАНДӮСТИВУ ХЕШТАНШИНОСӢ ТАРБИЯТ НАМУД!
Шахси бомаърифат гуфта шахсеро мегӯянд, ки аз ҷиҳати одобу рафтор, суханронӣ ва ақл бой бошад. Одобу рафтор дар ҷойҳои ҷамъиятӣ аз ҳар шахс маданияти баланди гуфтор, муомила ва ҳурмату эҳтироми махсусро талаб мекунад. Якчанд амалҳое ҳастанд, ки ҳангоми
Фарҳанги дурусти истифодабарии телефони мобилӣ
Телефони мобилӣ беҳтарин воситаи алоқаи муоширати инсонӣ буда, бисёр масъалаҳои ҳаёт ба воситаи он ҳал мешаванд. Аммо фарҳанги дурусти истифодабарии он аз тарафи шаҳрвандон ташвишовар аст. Аксар волидон кӯшиш мекунанд, ки ба фарзандони худ телефонҳои
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё