Рози бузурги зиндагӣ — собитқадамӣ, на суръат

Салом! Ман Зайнаб ҳастам ва ин навиштаи ҳабдаҳуми ман дар «Зеҳн» аст.

То имрӯз дар бораи оғози навиштан, одатҳо, нокомӣ, китоб, гӯш кардан, «не» гуфтан, бахшидан, интихоб, роҳи нависандагӣ, муқоиса, тарс, шукргузорӣ, комилталабӣ, лаҳзаи ҳозира ва иштибоҳҳо навиштаам. Аммо ин дафъа мехоҳам аз чизе бигӯям, ки шояд муҳимтарин дарси зиндагиям бошад: собитқадамӣ.

Қиссаи як оғози дубора

Солҳо мехостам ба нависандагӣ оғоз кунам. Ҳар бор бо шавқу ҳавас шурӯъ мекардам. Чанд рӯз менавиштам, баъд оҳиста-оҳиста камтар менавиштам ва ниҳоят тамоман даст мекашидам. Ин ҳолат борҳо такрор шуд.

То он ки рӯзе қарор додам ин дафъа дигар хел амал кунам. Ба худ гуфтам: «Ин дафъа муҳим нест, ки то чӣ андоза хуб менависӣ. Муҳим он аст, ки ҳар рӯз бинависӣ».

Ва ин дафъа ҳама чиз дигар шуд.

Собитқадамӣ чӣ маъно дорад?

Собитқадамӣ яъне:

• Ҳар рӯз як қадами хурд гузоштан, ҳатто вақте хоҳиш надорӣ.
• Идома додан, ҳатто вақте натиҷае намебинӣ.
• Аз кор даст накашидан, ҳатто вақте ҳама чиз душвор аст.

Собитқадамӣ яъне бовар доштан ба он ки ин қадамҳои хурд рӯзе ҷамъ шуда, ба дастоварди бузурге табдил меёбанд.

Чаро собитқадам будан душвор аст?

Зеро собитқадамӣ, бар хилофи он чи дар таблиғот мебинем, чандон ҷолиб нест. Он маънои инҳоро дорад:

• Рӯзҳои якранг.
• Пешрафти оҳиста.
• Набудани натиҷаи фаврӣ.

Инсон дар пайи лаззати зуд аст. Аммо самараи собитқадамӣ дертар эҳсос мешавад. Аз ҳамин сабаб бисёре аз мо дар нимароҳ даст мекашем.

Таҷрибаи ман аз собитқадамӣ дар навиштан

Вақте қарор додам ҳар рӯз нависам, рӯзҳои аввал душвор буданд. Зеҳнам холӣ буд, калимаҳо ба ёдам намеомаданд ва чанд бор хостам даст кашам.

Аммо ба худам ваъда дода будам, ки идома медиҳам. Ҳатто агар танҳо як сархат нависам.

Рӯзҳои аввал натиҷаро намедидам. Вале баъди як моҳ пай бурдам, ки навиштан дигар бароям душвор нест. Баъди се моҳ он ба одат табдил ёфт. Ва баъди шаш моҳ дигар тасаввур карда наметавонистам, ки як рӯзро бе навиштан гузаронам.

Собитқадамӣ дар зиндагиям чӣ тағйир дод?

1. Навиштан бароям осон шуд. Коре, ки замоне душвортарин кори ҷаҳон менамуд, ҳоло мисли нафас кашидан осон аст.
2. Тамаркузам беҳтар шуд. Собитқадамӣ дар як кор ба диққатам дар корҳои дигар ҳам таъсири мусбат расонд.
3. Ба худам бовар кардам. Вақте дидам, ки метавонам ба ваъдаам вафо кунам, эътимодам ба худ хеле зиёд шуд.
4. Натиҷаҳои деринтизор пайдо шуданд. Навиштаҳоямро бештар мехонданд, фикру мулоҳизаҳои беҳтар мегирифтам ва эҳсос мекардам, ки пеш меравам.

Чӣ гуна собитқадамиро ба зиндагиямон ворид кунем?

1. Аз кори хурд оғоз кун. Лозим нест ҳар рӯз як роман нависӣ. Рӯзе як сархат кофист.
2. Нақша дошта бош ва интизор нанишин. Ба ҷойи интизори шавқу ҳавас шудан, нақшаатро иҷро кун. Шавқу ҳавас меояду меравад, аммо нақша ба идомаи кор кумак мекунад.
3. Натиҷаи фавриро интизор нашав. Тухм мекорӣ, вале дар як шаб мева намечинӣ. Ба раванд бовар кун.
4. Бо худ меҳрубон бош. Агар як рӯз натавонистӣ, худро сарзаниш накун. Фардо аз нав оғоз кун.
5. Дар хотир дор, ки собитқадамӣ ба пирӯзӣ мерасонад. Одамони муваффақ ҳатман боистеъдодтарин нестанд; онҳо бештар аз дигарон собитқадаманд.

Фарқи собитқадамӣ ва муваффақияти якшаба

Бисёре аз мо мехоҳем дар як шаб муваффақ шавем. Аммо ҳақиқат ин аст:

• Роҳбарони бузург дар як шаб роҳбар нашудаанд.
• Нависандагони бузург дар як шаб нависанда нашудаанд.
• Ҳеҷ муваффақияти бузург дар як шаб ба даст наомадааст.

Ҳамаи онҳо рӯзҳое доштанд, ки касе заҳматашонро намедид, рӯзҳое, ки натиҷае намегирифтанд, вале боз ҳам идома медоданд.

Акнун навбати шумост

Дар кадом кор мехоҳед собитқадам бошед? Чӣ кореро оғоз кардаеду чанд бор партофтаед?

Шояд вақти он расидааст, ки ин дафъа дигар хел амал кунед. Ин дафъа собитқадамиро интихоб кунед.

Агар таҷрибае доред, ки дар он бо собитқадамӣ ба муваффақият расидаед, бо хушҳолӣ онро дар шарҳҳо мехонам.

Пайнавишт: Ин навиштаи ҳабдаҳуми ман аст. Агар рӯзи аввал мегуфтанд, ки ба ин ҷо мерасам, бовар намекардам. Аммо ҳар рӯз як қадам гузоштан маро то ин ҷо расонд.

Шумо ҳам агар идома диҳед, ба ҷое мерасед, ки имрӯз ҳатто тасаввурашро карда наметавонед.