РИВОЯТИ ТАРБИЯВӢ: ФАРИШТАИ НАВИСАНДАИ АЪМОЛ

Замоне, дар як деҳаи дурдаст, писарбачае бо номи Юсуф зиндагӣ мекард. Ӯ писари меҳрубон, вале каме беандеша буд. Гарчанде намоз мехонд ва дӯстдори амали нек буд, борҳо калимаҳое мегуфт, ки дағал ва сахт буданд. Ӯ гумон мекард, ки ҳар гапи гуфтанӣ, агар шӯхӣ ҳам бошад, аҳамияте надорад.

  Як шаб, пас аз хоб дидан, Юсуф бедор шуд. Ӯ дар хоб дид, ки ду фаришта – яке аз тарафи рост ва дигаре аз тарафи чап – бо қаламҳои нур нишастаанд ва ҳар амалу ҳар каломи ӯро менависанд.

  Фариштаи тарафи рост, ки аъмоли некро менавишт, ҳар гоҳе ки Юсуф калимаи хуб мегуфт, бо хушнудӣ мегуфт:

— «Ин сазовори сабт аст!»

  Аммо фариштаи тарафи чап, ки аъмоли бадро менавишт, гоҳе бо андӯҳ менавишт ва гоҳе барои чанд лаҳза интизор мешуд, шояд Юсуф тавба кунад ва аз гуноҳаш бигзарад.

  Юсуф пурсид:

— «Чаро интизор мешавӣ?»

Фариштаи чап гуфт:

— «Зеро Парвардигори мо меҳрубон аст. Ӯ иҷозат додааст, ки пеш аз навиштани гуноҳ, каме сабр кунем — шояд бандааш тавба кунад ва мо навиштаамонро пок кунем.»

  Юсуф бо ашки чашм бедор шуд. Ӯ дарк кард, ки ҳар амали ӯ, ҳар калом, ҳар ният зери назорати фариштагон будааст. Аз ҳамон рӯз, ӯ суханҳояшро андешида мегуфт, бо муҳаббат ва ҳикмат. Ӯ медонист, ки ҳар калима метавонад ё нур шавад, ё соя — ва ӯ интихоби нурро кард.

Панд:

  Ҳар амалу ҳар сухани мо зери назари Аллоҳ аст ва фариштагони Ӯ ҳамаро қайд мекунанд. Онҳо менависанд ва мо масъули ҳарчи мегӯем ва мекунем.

  Биёед ҳарф занем бо муҳаббат, амал кунем бо эҳтиром ва зиндагӣ кунем бо масъулият.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!