НЕКӢ БЕ ПОДОШ НАХОҲАД МОНД

Замоне подшоҳи як мамлакат дар байни роҳи одамгузар, ки сӯйи қасраш мебурд, санги калонеро мемонад.

  Худи подшоҳ дар канори роҳ пинҳон шуда, сайри воқеаро тамошо мекунад.

  Тоҷирон, корвонҳо, бойҳою ходимони қаср аз он роҳ бо душворӣ сангро давр зада мегузаштанд.

   Ва ҳар як роҳгузар ба ҳамдигар подшоҳро айб карда мегуфт, ки ин ҳоли ҳазратро бин, ки андозҳои зиёдро аз мо меситонаду аммо як шаҳрашро тоза нигоҳ дошта наметавонад.

  Баъдан як деҳқоне, ки ҳар руз ба қаср меваву сабзавот меовард, аз он роҳ мегузарад.

   Ӯ барои нафас рост кардан каме дар назди санг дам гирифт.

  Борашро аз китф фароварда, бо ду дасташ сангро бо душвории зиёд аз ҷояш ҷунбонида ба канор партофт.

   Вақте хост борашро боз ба китфаш монда роҳашро давом диҳад, дар ҷойи санг як кӯзаеро пур аз тилло бо хате пайдо мекунад. Дар он навишта шуда буд:

-«Ин кӯзаи тилло азони шахсест, ки сангро аз роҳ мебардорад».

  ИБРАТ:

   Бале! Oдамиро қисми зиёдеашро хос аст, ки дар ҳама камбудиву норасоиҳо нафареро гунаҳкор ҳисобанд. Вале афсус, ки мувофиқи тавоноияшон ҳаракат намекунанд, худ он камбудиву нуқсонро ислоҳ намоянд!

  Албатта, ҳеҷ як инсони ин замони мо аз камбудиву гуноҳ пок нест. Ҳеҷ як шаҳру кӯча бе камбудӣ нест. Ҳеҷ як хонавода бе камбудӣ нестанд - аммо пеш аз он ки мо камбудии ононро гӯем, як ба худ ва наздиконамон назар андозем! Чун мо низ чун дигар мардумонем.

Меҳрубон бошем!