РИВОЯТИ  УСТОДИ ПӮШИДА

Замоне дар як шаҳри дур донишманде зиндагӣ мекард бо номи Ҳазрати Саъдӣ. Ӯ дар хирад, илму фазилат машҳур буд ва шогирдони зиёде дошт. Як рӯз ҷавоне ба назди ӯ омад ва гуфт:

— Эй устод, ман мехоҳам доно ва донишманд шавам, то мардум ба ман эҳтиром гузоранд. Ба ман омӯзед, то мисли шумо шавам!

Саъдӣ бо табассум гуфт:

— Агар рост мегӯӣ, пас аввал ту бояд омӯзӣ, ки чӣ гуна донишро барои худат нахоҳӣ, балки барои ҳақиқат ва ба нафъи дигарон.

Ҷавон ҳайрон шуд:

— Ман намефаҳмам, магар донишро барои худ гирифтан нодуруст аст?

Саъдӣ гуфт:

— Бале, агар ту илмро танҳо барои ном, мансаб ва шуҳрат хоҳӣ, он мисли обест дар зоҳир соф, вале ботинаш заҳр. Вале агар илмро барои рушд, фаҳми ҳақиқат ва хидмат ба дигарон омӯзӣ, он мисли оби тозаест, ки ҳаёт мебахшад.

Он гоҳ устод ӯро ба хидматгории китобхона ва шустушӯи муҳити дарсӣ гузошт. Ҷавон гуфт:

— Ман барои дониш омадам, на барои шустани фарш!

Саъдӣ бо нармӣ гуфт:

— Ҳар кӣ аз таҳти дил хидмат кунад, омодаи гирифтани илм мегардад. Тоза кардани ҷойи илм, тавозӯъ ва ихлоси туро месанҷад. Илм ба қалбе ворид мешавад, ки пок ва хоксор бошад.

  Ҷавон инро фаҳмид ва бо муҳаббат ба хидмат оғоз кард. Вақте устод дид, ки ӯ аз роҳи тавозӯъ гузаштааст, дарҳоро ба сӯйи илм ба рӯяш кушод. Ва солҳо пас, ӯ худаш устоди бузурге гашт — на бо мақсади шуҳрат, балки бо нияти хидмат ва фазилат.

Панд:

Илмомӯзӣ танҳо гирифтани дониш нест — он сафари поксозии ният, хоксорӣ ва ихлос аст. Касе, ки барои ҳақиқат, на баҳри шуҳрат илм меомӯзад, нурро дар дил мегирад ва хирадро паҳн мекунад.

ХИРАДМАНД БОШЕМ!