БЕҲТАРИН ҶОЙИ ДУНЁ

Меҳрафзун аз садои парандаҳо бедор шуд. Офтобаки хандонрӯ нав баромада, оламро равшан мекард. Вай суруру шодии парандагонро шунида, хушҳол шуд:

– Хуш омадед, эй мурғакони зебо!

Падараш гуфт:

– Баҳор омад. Парастуҳо ба Ватан баргаштанд.

– Падарҷон, парастуҳо дар куҷо буданд?

– Барои зимистонгузаронӣ ба ҷойҳои гарм рафта буданд, акнун ба Ватан баргаштанд,

– гуфт падар.

Меҳрафзун ҳайрон шуд. «Ватан чӣ бошад?» – фикр кард ӯ.

Дар рӯйи ҳавлӣ сагчааш Ҳушёр давутоз мекард. Меҳрафзун назди сагча омаду пурсид:

– Ҳушёр, Ватани ту куҷост?

Ҳушёр ҷавоб дод:
Бобоҷонам дар саҳро
Дастёри чӯпон буд.
Падарҷонам дар ин ҷо
Як саги хонабон буд.
Пас, Ватани ман ин ҷост,
Беҳтарин ҷойи дунёст.

Чашми Меҳрафзун ба мӯрчае афтид, ки донаи гандум кашида мебурд.

Наздаш рафту пурсид:

– Бигӯ, Мӯрчаяк, Ватани ту куҷост?

Мӯрча ҷавоб дод:

Бобои ман замоне
Дар ҳамин ҷо макон дошт.
Зиндагии шоҳона
Аз ҳамин обу дон дошт.
Пас, Ватани ман ин ҷост,
Беҳтарин ҷойи дунёст.

Меҳрафзун назди падараш рафт.

–Падарҷон,

– гуфт ӯ, – Ватани шумо куҷост?

Ман аз ҳамин кӯҳистон,
Кӯҳистони дилситон.
Зодаи ин диёрам,
Аз он ифтихор дорам.
Пас, Ватани ман ин ҷост,
Беҳтарин ҷойи дунёст!
Меҳрафзун қаноатмандона гуфт:

–

Акнун донистам, ки Ватани ман куҷост. Хонаи мо, ҳавлии мо, деҳаи мо, кӯҳу саҳрои мо, диёри мо Ватани ман аст. Тамоми Тоҷикистони азиз Ватани ман аст.