Ҳазрати Исо (а) ва марди ҳарис

Ҳикояти пандомӯз дар бораи ҳирсу тамаъ ва оқибати молпарастӣ

Рӯзе ҳазрати Исо (алайҳиссалом) бо марде ҳамсафар шуд. Онҳо муддате роҳ рафтанд ва ниҳоят гурусна шуданд.

Вақте ба деҳае расиданд, ҳазрати Исо (а) ба ҳамсафараш гуфт:

— Бирав, барои хӯрдан каме нон биёр.

Мард ба деҳа рафт ва се дона нони гирда харид. Вақте баргашт, дид, ки ҳазрати Исо (а) машғули намозу ибодат аст.

Мард муддате интизор шуд, аммо чун намоз тӯл кашид ва гуруснагӣ тоқаташро гирифт, яке аз нонҳоро хӯрд.

Пас аз анҷоми намоз ҳазрати Исо (а) назди ӯ омад ва пурсид:

— Нони сеюм куҷост?

Мард ҷавоб дод:

— Мо аз аввал ҳамагӣ ду нон доштем!

Ҳазрати Исо (а) дигар чизе нагуфт ва ҳар ду ба роҳашон идома доданд.

Оҳуи зиндашуда

Пас аз муддате ба галаи оҳувон расиданд. Дар ҳикоят омадааст, ки ҳазрати Исо (а) яке аз оҳувонро назди худ хонд. Онро забҳ карданд ва аз гӯшташ хӯрданд.

Баъд аз хӯрдани таом ҳазрати Исо (а) ба оҳу гуфт:

— Бархез, ба иҷозати Худованд!

Ба қудрати Худованд оҳу зинда шуд ва аз ҷой бархоста, ба роҳ афтод.

Ҳамсафари Исо (а) аз дидани ин муъҷиза дар ҳайрат монд ва гуфт:

— Субҳоналлоҳ! Поку муназзаҳ аст Худованд!

Ҳазрати Исо (а) ба ӯ рӯ оварда, гуфт:

— Туро ба он Худованде савганд медиҳам, ки ин муъҷизаро ба ту нишон дод, росташро бигӯ: нони сеюм куҷо шуд?

Аммо мард боз ҳам дурӯғ гуфт:

— Ба Худо қасам, ки мо ҳамагӣ ду нон доштем!

Ҳазрати Исо (а) дигар чизе нагуфт ва онҳо ба роҳашон идома доданд.

Се хишти тилло

Пас аз муддате ба наздикии деҳаи бузурге расиданд. Дар он ҷо се хишти тилло диданд.

Ҳамсафари ҳазрати Исо (а) аз дидани ин қадар тилло бисёр шод шуд ва гуфт:

— Чӣ сарвати бузурге!

Ҳазрати Исо (а) гуфт:

— Бале, ин ҷо се хишти тилло ҳаст. Яке аз они ман, яке аз они ту ва сеюмӣ аз они касест, ки нони сеюмро хӯрдааст.

Марди ҳарис ҳамин ки ин суханро шунид, зуд гуфт:

— Эй Исо! Росташро мегӯям, нони сеюмро ман хӯрда будам!

Ҳазрати Исо (а) ба ӯ нигоҳ карда, гуфт:

— Пас ҳар се хишти тилло аз они ту бошад!

Инро гуфту аз ӯ ҷудо шуд ва роҳи худро идома дод.

Мард аз шодӣ дар курта намеғунҷид. Ӯ дар канори тиллоҳо нишаста, фикр мекард, ки чӣ гуна ин сарвати бузургро бо худ бибарад.

Оқибати ҳирсу тамаъ

Дар ҳамин вақт се мард аз он ҷо мегузаштанд. Вақте диданд, ки марде дар назди се хишти тилло нишастааст, тамаъ ба дилашон роҳ ёфт.

Онҳо қарор доданд, ки тиллоҳоро соҳиб шаванд. Пас мардро куштанд ва ҳар се хишти тиллоро гирифтанд.

Чун гурусна буданд, яке аз онҳо гуфт:

— Беҳтар аст аввал чизе бихӯрем, баъд тиллоҳоро тақсим мекунем.

Қарор карданд, ки яке аз онҳо ба деҳаи наздик рафта, нон биёрад.

Он мард ба деҳа рафт, аммо дар роҳ ба фикри баде афтод:

«Чаро тиллоро бо он ду нафар тақсим кунам? Агар нонро заҳролуд кунам, ҳар ду мемиранд ва тамоми тилло аз они ман мешавад!»

Ӯ нон харид, ба он заҳр омехт ва ба назди дӯстонаш баргашт.

Аммо он ду нафар низ дар набудани ӯ нақшаи баде кашида буданд.

Яке ба дигаре гуфта буд:

— Чаро тиллоро ба се қисм тақсим кунем? Вақте дӯстамон баргашт, ӯро мекушем ва тиллоҳоро байни худ тақсим мекунем!

Дигарӣ розӣ шуд.

Ҳамин ки мард бо нон баргашт, ҳар ду ба ӯ ҳамла карданд ва ӯро куштанд.

Сипас бо хотири осуда нишаста, нонҳои овардаи ӯро хӯрданд.

Аммо онҳо намедонистанд, ки нонҳо заҳролуд шудаанд.

Дере нагузашта ҳар ду низ ҷон доданд.

Ҳамин тавр, чаҳор нафар дар назди се хишти тилло мурда монданд.

Панд аз ҳазрати Исо (а)

Пас аз муддате ҳазрати Исо (а) аз ҳамон роҳ баргашт.

Ӯ дид, ки дар назди се хишти тилло чаҳор мард мурдаанд. Тиллоҳо бошанд, ҳамон ҷо дастнахӯрда мондаанд.

Ҳазрати Исо (а) ба ин манзара нигариста, гуфт:

— «Ҳоказо тафъалуд-дунё биаҳлиҳо!»

Яъне:

«Дунё бо касоне, ки ба он дил мебанданд, чунин рафтор мекунад!»

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят моро аз ҳирсу тамаъ ва дилбастагии аз ҳад зиёд ба молу сарват огоҳ мекунад.

1. Ҳирсу тамаъ инсонро ба ҳалокат мерасонад. Чаҳор нафар мехостанд соҳиби тамоми тилло шаванд, аммо дар ниҳоят ҳама ҷони худро аз даст доданд.

2. Дурӯғгӯӣ метавонад оғози гуноҳҳои дигар гардад. Ҳамсафари ҳазрати Исо (а) аввал як нонро пинҳонӣ хӯрд ва баъд барои пӯшонидани кори худ дурӯғ гуфт.

3. Сарват набояд аз виҷдону инсоф болотар бошад. Он се мард барои молу сарват даст ба куштор заданд.

4. Молу сарват худ аз худ бад нест. Аммо вақте ишқи мол инсонро аз ростӣ, адолат ва раҳму шафқат дур мекунад, ба сабаби бадбахтии ӯ табдил меёбад.

Хулоса: «Ҳарис барои ба даст овардани ҳама чиз мекӯшад, аммо гоҳо дар ин роҳ ҳама чиз, ҳатто ҷони худро аз даст медиҳад».