Зеҳн
1 пайгир · аз 15 июли 2026 дар Зеҳн
МАРДЕ, КИ ДАР КӮЗА АФТОД
Дар яке аз шаҳрҳо марди дарзие зиндагӣ мекард. Ӯ дар назди дарвозаи шаҳр, дар роҳе, ки ба гӯристон мебурд, дӯконе дошт. Дарзӣ бар мехе дар назди дӯконаш кӯзае овехта буд. Ҳар гоҳ ҷанозаеро аз дарвозаи шаҳр ба сӯйи гӯристон мебурданд, ӯ сангеро ба даруни
МИСЛИ САГИ АСҲОБИ КАҲФ
Дар ривоятҳо омадааст, ки Асҳоби Каҳф ҳафт нафар буданд ва дар замони подшоҳе бо номи Дақёнус зиндагӣ мекарданд. Дақёнус подшоҳе ситамгару мутакаббир буд, ки даъвои худоӣ мекард. Ӯ шаш подшоҳро мағлуб сохта, аз ҳар кадоми онҳо як писарро ба хидмати худ
ҒУРУРИ ПОДШОҲ ВА ДАРСИ ЗАНБӮРИ АСАЛ
Рӯзе Ҳазрати Сулаймон (а) дар ҳаво бар тахти худ нишаста, ба мулки васеъ ва қудрати бузурге, ба Ӯ ато шуда буд, назар андохтанд. Дар дили эшон гузашт: - Оё дар ин ҷаҳон касе ҳаст, ки аз ман бештар меҳнат кунад ва кори бузургтар анҷом диҳад? Дар
Сафар дар ватан
«Сафар дар ватан» иборат аст аз гузаштан аз сифатҳои зишт ва пасти инсонӣ ба сӯи сифатҳои некӯ ва волои маънавӣ. Аз ин рӯ, солик бояд пайваста нафси худро мавриди омӯзиш ва санҷиш қарор диҳад, то бидонад, ки оё дар қалби ӯ муҳаббате ба ғайри Худованд
ИБНИ СИНО ВА АНГУШТАРИИ ГУМШУДА
Ҳикоят мекунанд, ки ҳангоме ки Абӯалӣ ибни Сино, он донишманди бузургу беҳамто, ба дунё омад, дояе ӯро дар таште оббозӣ медоронд. Доя ангуштарии гаронбаҳое дошт, ки бо санги фирӯзаи зебое оро ёфта буд. Ҳангоми оббозӣ кардани кӯдак ногаҳон ангуштарии
ДУ ШАМШЕР ДАР ЯК ҒИЛОФ НАМЕҒУНҶАД
Ривоят мекунанд, ки Хусрави Парвиз дар ибтидо Баҳроми Чӯбинро бисёр дӯст медошт ва ба ӯ эътимоди зиёд дошт. То ҷое ки ҳатто як соат намехост аз ӯ ҷудо бошад. Дар базму зиёфат, шикор ва суҳбатҳои хусусӣ ҳамеша Баҳромро ҳамроҳи худ мебурд. Баҳроми Чӯбин
ШУТУР ДИДӢ, ПИШКИЛАШРО НАДИДӢ
Ҳикоят мекунанд, ки рӯзе Абӯалӣ ибни Сино, донишманд ва табиби машҳур, ҳангоми сафар ба сарзамини Гелон дар миёни кӯҳу биёбон роҳгум зад. Ӯ муддате роҳ паймуд, то ниҳоят бо марде рӯ ба рӯ шуд. Он мард, ки гӯё чизеро меҷуст, ба наздаш омада пурсид: — Эй
НИЗОМУЛМУЛК ВА ПУШАЙМОНИИ СУЛТОН МАЛИКШОҲ
Бузургон гуфтаанд, ки дар таърихи подшоҳон камтар вазире ба шоистагӣ ва кордонии Хоҷа Низомулмулк ба мақоми вазорат расидааст. Хоҷа Низомулмулк вазири донишманду ботаҷрибаи Султон Ҷалолиддин Маликшоҳи Салҷуқӣ буд. Ӯ солҳои зиёд бо тадбиру хирад корҳои
БОЗАРГОН ВА ЧАНГНАВОЗ
Бозаргоне ҷавоҳироти бисёре дошт. Рӯзе марди ҳунармандеро ба кор гирифт, то ҷавоҳироти ӯро сӯрох карда, ороиш диҳад. Бозаргон ваъда дод, ки барои ҳар рӯзи кораш сад динор музд медиҳад. Марди ҳунарманд ба хонаи бозаргон омад ва барои оғоз кардани кор
МУШОИРАИ ҶАҲОНГИР ВА НУРҶАҲОН
Мегӯянд, ки шоҳ Ҷаҳонгир ва ҳамсараш Нурҷаҳонбегим ба шеъру шоирӣ шавқи зиёд доштанд ва гоҳе бо ҳам мушоира мекарданд. Нурҷаҳон зани донишманд, хуштабъ ва ҳозирҷавоб буд ва метавонист ба шеърҳои Ҷаҳонгир дарҳол ҷавоби шоирона диҳад. Рӯзе Ҷаҳонгир
ҚИССАИ ДУ ДОДАР
Дар як деҳаи зебое ду бародари ҳамсоя — Зафар ва Далер зиндагӣ мекарданд. Онҳо ҳар рӯз соатҳо ба экранӣ телефон ё компютер нигоҳ карда, бозиҳои видеоӣ мебозиданд. Рӯзе падари онҳо, ки муҳандиси ботаҷриба буд, ба онҳо як қуттии пурасрор туҳфа кард. Дар
Сулфа. Омилҳои пайдоиш ва роҳҳои табобат...
Имсол сардӣ хеле барвақт сар шуд ва аксари одамон омода набуданд ва ҳанӯз либосҳои гармро аз ҷевонҳо набароварда буданд. Эҳтимол маҳз чунин муносибати бепарвоёна нисбат ба саломатии худ боис гаштааст, ки ин шабу рӯзҳо иддае аз сулфа азият мекашанд. Имрӯз
ПИЁЗИ КАБУД — САРЧАШМАИ ВИТАМИНҲО ВА МОДДАҲОИ ҒИЗОӢ
Пиёзи кабуд яке аз сабзавоти муфид ва серғизо ба шумор меравад. Он дорои витаминҳо, моддаҳои минералӣ ва антиоксидантҳо буда, барои фаъолияти муътадили узвҳои бадан аҳамият дорад. Пиёзи кабудро метавон тару тоза, дар таркиби хӯришҳо ва ҳамроҳи таомҳои
ЗАХМИ САР ШИФО МЕЁБАД, АММО ЗАХМИ ДИЛ НЕ
Дар замонҳои қадим марди ҳезумшикане зиндагӣ мекард, ки ҳар рӯз ба биёбон мерафт, ҳезум ҷамъ мекард ва онро ба шаҳр оварда мефурӯхт. Бо пули бадастовардааш рӯзгори зану фарзандонашро таъмин мекард. Рӯзе дар биёбон бо марде ошно шуд, ки дар ҳамон ҷо
НЕКӢ БЕ ПОДОШ НАХОҲАД МОНД
Замоне подшоҳи як мамлакат дар байни роҳи одамгузар, ки сӯйи қасраш мебурд, санги калонеро мемонад. Худи подшоҳ дар канори роҳ пинҳон шуда, сайри воқеаро тамошо мекунад. Тоҷирон, корвонҳо, бойҳою ходимони қаср аз он роҳ бо душворӣ сангро давр зада
ДУЗД ВА АФСУНИ «ШАВЛАМ»
Шабе дузде ҳамроҳи ёрони худ барои дуздӣ ба хонаи марди сарватманде рафт. Дуздон ба боми хона баромаданд ва мехостанд пинҳонӣ ба даруни хона дароянд. Соҳибхона аз садои пой ва ҳаракати онҳо бедор шуд. Ӯ дарҳол фаҳмид, ки дуздон дар болои боми хонааш
ДИЗӢ МЕҒАЛТАД, ДАРАШРО ПАЙДО МЕКУНАД
Дар замонҳои қадим марди донишманду хирадманде ба сӯйи шаҳре сафар мекард. Дар роҳ марди содае бо ӯ ҳамсафар шуд. Пас аз он ки андаке роҳ рафтанд, марди донишманд аз ҳамсафараш пурсид: — Ту маро мебарӣ ё ман туро? Марди сода аз ин савол ҳайрон шуд ва
САЛМОНИ СОВАҶӢ ВА АМИР ШАЙХ ҲАСАН
Амир Шайх Ҳасан пас аз Султон Абӯсаиди Худобанда дар Бағдод ва Озарбойҷон ба подшоҳӣ расид. Ҳамсари ӯ Дилшодхотун зани бисёр донишманд, хирадманд, саховатманд ва зебо буд. Салмони Соваҷӣ, шоири машҳур, дар ситоиши Амир Шайх Ҳасан ва Дилшодхотун
ҲИКОЯТИ НОНВОЁНИ ҒАЗНИН
Ҳикоят мекунанд, ки рӯзе дар шаҳри Ғазнин нонвоён дарҳои дӯконҳои худро бастанд ва аз фурӯши нон даст кашиданд. Дар натиҷа, нон хеле гарон ва камёфт шуд. Мардуми камбағал ва ниёзманд ба мушкилоти сахт гирифтор шуданд ва барои пайдо кардани нон ранҷу
БАЛАНДҲИММАТИИ АММОРА ИБНИ ҲАМЗА
Рӯзе Аммора ибни Ҳамза дар маҷлиси халифа Восиқ (842–847) нишаста буд. Он рӯз халифа ба шикоятҳои мардум расидагӣ мекард. Марде, ки худро ситамдида медонист, аз ҷой бархост ва аз Аммора ибни Ҳамза шикоят карда, гуфт: — Эй халифа! Аммора замини




