ҒУРУРИ ПОДШОҲ ВА ДАРСИ ЗАНБӮРИ АСАЛ
Рӯзе Ҳазрати Сулаймон (а) дар ҳаво бар тахти худ нишаста, ба мулки васеъ ва қудрати бузурге, ба Ӯ ато шуда буд, назар андохтанд. Дар дили эшон гузашт:
- Оё дар ин ҷаҳон касе ҳаст, ки аз ман бештар меҳнат кунад ва кори бузургтар анҷом диҳад?
Дар ҳамин ҳол, занбӯри хурде (ору) аз канори гӯши Ӯ парвоз карда гузашт. Ҳазрати Сулаймон (а) бо фармони худ занбӯрро нигоҳ дошта, аз ӯ пурсиданд:
— Эй ҷонвари хурд, ту дар ин ҷаҳон чӣ кор мекунӣ, ки ин қадар саросема ва беоромӣ?
Занбӯр бо хоксорӣ посух дод:
— Эй Набии Худо, ман ва ҳамҷинсонам рӯзона фарсахҳо роҳро мепаймоем, ҳазорон гули гуногунро мебӯем, танҳо поктарину ширинтарин қатраҳои онро мечинем ва ба хонаи худ мебарем. Аз ин кӯшиши шабонарӯзӣ ва якдилона, Худованд ба мо тавфиқ медиҳад, ки барои инсонҳо асал — шаҳде мусаффо ва шифобахш созем.
Ҳазрати Сулаймон (а) ба сурати хурди занбӯр нигоҳ карда пурсиданд:
— Шумо шираи гулҳои талху шӯр ва ҳатто заҳрнокро ҳам мечашед. Чӣ гуна аст, ки он ҳама талхӣ дар шиками шумо ба асали ширин ва шифобахш табдил меёбад?
Занбӯр гуфт:
— Эй Паёмбари Худо, сири ин кор дар он аст, ки мо ҳангоми ҷамъоварии шираи гулҳо ва расидан ба ошёнаи худ, пайваста бар Муҳаммад ва оли Муҳаммад салавот мегӯем ва бо зикри Парвардигор кор мекунем. Ба баракати ин зикру дуруд аст, ки ҳама талхиҳои олам дар вуҷуди мо ба шириниву шифо табдил меёбанд.
Ҳазрати Сулаймон (а) аз ин посухи пурҳикмат ва меҳнати содиқонаи як ҷонвари хурд мутаассир шуданд ва ба хулоса омаданд, ки қудрати ҳақиқӣ ва зебоӣ дар азамати тахт нест, балки дар хидмати пок, хоксорӣ ва зикри Парвардигор аст.
Ин қисса нишон медиҳад, ки чӣ тавр занбӯри асал бо назофат, покӣ, якдилӣ ва зикри Илоҳӣ метавонад аз меваю гулҳои оддӣ бузургтарин шифоро барои одамиён тақдим созад.




