МЕҲРУБОН

Мегӯянд, ки дар замонҳои қадим тамоми эҳсосот ба ҷазира барои истироҳат мерафтанд.

  Ҳангоме ки эҳсосотҳо хуб истироҳат мекарданд, дар ҷазира паёми ғайричашмдошт паҳн шуд: сел наздик буд ва ба ҳама тавсия дода шуд, ки ҷазираро тарк кунанд.

  Ин хабари ногаҳонӣ ҳамаро шитофт ва аксарият ба заврақҳо шитофтанд. Ҳатто заврақҳои вайроншуда таъмир ва ба истифода дода шуданд.

   Танҳо Меҳр рафтан нахост. Ӯ ҳанӯз коре дошт. Вақте ки абрҳои сиёҳ дар осмон шино карданро сар карданд, ӯ дарк кард, ки низ бояд биравад. Хушбахтона, дар заврақҳо ҷой набуд. Меҳр ба атроф нигарист.

Дар ин лаҳза Сарват бо киштӣ гузашт. "Маро ба заврақат гир, Сарват,"- илтиҷо кард Меҳр.

- "Не," посух дод Сарват - завраки ман пур аз ашёи гаронбаҳо - тилло ва нуқра аст. Барои ту ҷой нест."

  Пас аз муддате Такаббур аз наздаш гузашт. Меҳр ба ӯ фарёд зад: "Ба ман кӯмак расон,  Такаббур! Ман танҳо мондаам, маро ҳам ҳамроҳат  бубар".

- "Не, ман наметавонам. Намехоҳам, ки киштиам аз ҳисоби пойҳои ту ифлос шавад!" - ҷавоб дод Такаббур.

  Пас аз он Ғам гузашт. Меҳр низ аз ӯ кӯмак хост. Аммо вай ҳам ҷавоби мусбат надод, - "Наметавонам. Ман Ғамгинам, мехоҳам танҳо бошам."

  Пас аз он Шодӣ гузашт.

Меҳр дубора кӯмак пурсид. Аммо Шодӣ чунон шод буд, ки наметавонист ба атроф нигарад ва ғами касеро ҳис кунад.

  Меҳр торафт бештар хаста ва ноумед мешуд. Дар ин лаҳза касе ӯро ҷеғ зад: "Биё, Меҳр, ман туро мебарам". Меҳр дар ҳайрат монд, ки чунин аъмоли некро кӣ кардааст, ба қаиқ ҷаҳида, савор шуд.

  Вақте ки дар заврақ нишаст, чашмони Меҳр ба Илм афтод. Вай ҳайронии худро пинҳон карда натавониста, кунҷковона пурсид:

- "Кӣ розӣ шуд, ки маро мардонавор бигирад, вақте касе намехост маро ба киштӣ барад, Илм?"

  - Ин Вақт буд, - бо табассум посух дод Илм.

-"Чаро Вақт маро ба киштӣ бурд ва амният дод?"

  -Зеро бузургии Шумо ва ба чӣ қодир буданатонро танҳо Вақт медонад. Танҳо меҳрубонӣ сулҳу осоиштагӣ меорад", - бо табассум посух дод Илм...

  Бале, мо дар шукуфоӣ раҳмдилиро нодида мегирем. Вақте ки сухан дар бораи обрӯямон меравад, мо меҳрубониро фаромӯш мекунем. Ҳатто дар шодиву ғусса меҳрубонӣ аз ёди мо баланд мешавад. Танҳо бо гузашти вақт мо аҳамияти меҳрубониро дарк мекунем ...

  Пас мо чӣ интизорем? Биёед, меҳру муҳаббатро як қисми асосии ҳаёти худ кунем...

МЕҲРУБОН БОШЕМ!