ХУДО РӮЗИРАСОН АСТ, АММО ЯК СУРФАЕ ҲАМ БОЯД КАРД

Марди содалавҳе борҳо шунида буд, ки Худованди мутаъол рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад ва ҳеҷ мавҷудеро бе рӯзӣ намегузорад.

Ӯ аз шунидани ин суханон ба чунин андеша афтод:

«Агар Худованд рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад, пас чаро ман худро ба заҳмат андозам? Беҳтар аст ба гӯшае аз масҷид биравам, машғули ибодат шавам ва рӯзии худро аз Худованд бихоҳам».

Бо ҳамин ният рӯзе субҳи барвақт ба масҷид рафт ва дар гӯшае нишаста, ба ибодат машғул шуд.

Вақти нисфирӯзӣ фаро расид. Мард даст ба дуо бардошт ва аз Худованд хӯрок хост. Сипас ба интизор нишаст, то касе барояш ғизое биёрад.

Аммо ҳар қадар интизор шуд, аз хӯрок хабаре нашуд.

Офтоб ғуруб кард ва вақти шом фаро расид. Мард, ки аз субҳ чизе нахӯрда буд, сахт гурусна шуд. Бори дигар аз Худованд хӯрок хост ва чашм ба роҳ монд.

Чанд соат аз шаб гузашта буд, ки дарвеше вориди масҷид шуд. Ӯ дар назди яке аз сутунҳои масҷид нишаст, шамъе равшан кард ва аз халтаи худ миқдоре хӯрок берун овард.

Сипас бо хотири ҷамъ ба хӯрдан машғул шуд.

Марди гурусна, ки дар гӯшаи торики масҷид нишаста буд, бо ҳасрат ба хӯроки дарвеш менигарист. Ӯ аз субҳ то он дам чизе нахӯрда буд ва аз гуруснагӣ дигар тоқат надошт.

Дарвеш нисфи хӯрокашро хӯрд ва мехост боқимондаи онро низ бихӯрад.

Мард, ки дид агар хомӯш нишинад, хӯрок тамом мешавад ва ӯ гурусна мемонад, беихтиёр сурфае кард.

Дарвеш садои сурфаро шунида, ба атроф нигарист ва гуфт:

— Ҳар кӣ ҳастӣ, биё пеш! Агар гуруснаӣ, биё, бо ҳам хӯрок мехӯрем.

Мард, ки аз гуруснагӣ беҳол шуда буд, зуд аз ҷой бархост ва назди дарвеш рафт. Дарвеш ӯро ба сари суфраи худ даъват кард ва аз хӯрокаш ба ӯ дод.

Мард бо иштиҳои зиёд хӯрд ва сер шуд.

Вақте ки хӯрок тамом шуд, дарвеш аз ӯ пурсид:

— Эй бародар, ту кистӣ ва чаро дар ин вақти шаб дар гӯшаи масҷид нишастаӣ?

Мард тамоми саргузашти худро нақл кард ва гуфт:

— Ман борҳо шунида будам, ки Худованд рӯзии ҳамаи бандагонашро мерасонад. Аз ин рӯ, тасмим гирифтам ба масҷид биёям, ибодат кунам ва рӯзии худро аз Ӯ бихоҳам. Аз субҳ то ҳоло дар ин ҷо нишаста, мунтазири хӯрок будам, аммо касе бароям чизе наовард. Ниҳоят, ту омадӣ ва ман аз хӯрокат сер шудам.

Дарвеш аз шунидани суханони ӯ табассум кард ва гуфт:

— Эй бародар, дуруст аст, ки Худованд рӯзии бандагонашро мерасонад, аммо инсон низ бояд барои ба даст овардани рӯзии худ кӯшиш кунад.

Сипас афзуд:

— Андеша кун, агар ту он сурфаро намекардӣ, ман аз куҷо медонистам, ки дар ин гӯшаи торик касе нишастааст? Шояд хӯрокамро тамом карда, аз масҷид берун мерафтам ва ту ҳамчунон гурусна мемондӣ.

Дарвеш суханашро чунин ба анҷом расонд:

— Пас, бидон, ки Худо рӯзирасон аст, аммо як сурфае ҳам бояд кард!

---

Панди ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки таваккул ба Худованд маънои даст кашидан аз кӯшишу меҳнатро надорад.

Инсон бояд ба Худованд умед бандад, аммо дар баробари он барои расидан ба мақсадаш амал кунад ва аз имкониятҳои мавҷуда истифода барад.

Ҳамон гуна ки марди гурусна танҳо баъд аз сурфа кардан тавонист таваҷҷуҳи дарвешро ба худ ҷалб кунад, инсон низ бояд барои ба даст овардани рӯзӣ ва ҳалли мушкилоти худ қадаме бардорад.

Таваккули ҳақиқӣ он аст, ки инсон кӯшиш кунад, чора биҷӯяд ва натиҷаи корашро ба Худованд бисупорад.

Шарҳи вожаҳо

• Содалавҳ — шахси сода ва зудбовар.

• Рӯзирасон — касе, ки рӯзӣ медиҳад ё воситаи расидани рӯзӣ мегардад.

• Зомин — кафил, уҳдадор ва таъминкунанда.

• Ризқу рӯзӣ — хӯрок, воситаҳои зиндагӣ ва неъматҳои зарурӣ.

• Дарвеш — шахси фақир ё порсо, ки зиндагии сода дорад.

• Сурфа — сулфа; дар ин ҳикоят ишора ба амале барои огоҳ кардани дигарон аз ҳузури худ.

• Таъоруф кардан — касеро ба хӯрдани хӯрок ё гирифтани чизе даъват кардан.

• Таваккул — ба Худованд эътимод доштан ва дар баробари кӯшишу чораҷӯӣ ба Ӯ умед бастан.

Маънои мақол

«Худо рӯзирасон аст, аммо як сурфае ҳам бояд кард» — ин мақол дар мавриде гуфта мешавад, ки шахс танҳо ба умед нишаста, барои ба даст овардани мақсади худ ҳеҷ кӯшише намекунад.