Мақолаҳо
Мақолаи навПУЛ ВА БУҶА
Ҳар дақиқа дар ҷаҳон молу маҳсулоти зиёд истеҳсол мешавад. Молҳои истеҳсолшуда хеле гуногунанд. Масалан, деҳқонон ғалла ва дигар маҳсулоти кишоварзӣ истеҳсол мекунанд. Фабрикаи қаннодӣ ҳар гуна шириниҳо, заводи мошинсозӣ мошинҳои сабукрав, автобус ва
НАҚЛИЁТ
Нақлиёт барои аз як ҷой ба ҷойи дигар бурдани одамон ва кашонидани борҳои гуногун хизмат мекунад. Дар замонҳои қадим ба сифати нақлиёт бештар аз аспу ароба, корвони шутур ва дар кишварҳои назди баҳру уқёнусҳо аз киштиҳои бодбондор истифода мебурданд. Бо
ВАЗИФАҲОИ МАНТИҚИИ МАТЕМАТИКӢ БАРОИ СИНФҲОИ ИБТИДОӢ
Математика - ҳамчун мавзӯъ ва илм бисёр хусусиятҳои худро дорад. Барои он ки хонандаи хурдсол вазифаҳоро дуруст ҳал карда тавонад, ӯ бояд қобилияти фикррониро инкишоф диҳад. Имрӯз, дарси муосири математикаро бидуни супоришҳо ва мушкилот барои рушди
Инъикоси таърихи ниҳодҳои омўзишии Варазруд дар осори академик В.В. Бартолд
Академик В.В. Бартолд аз зумраи он олимони шинохтаи ҷаҳонист, ки умри хешро сарфи омўзиши таъриху фарҳанги халқҳои Осиёи Миёна намудааст. Аз 502 асару мақолаҳои олим зиёда аз 480-тои он ба таърихи Осиёи Миёна бахшида шудааст. Омили асосии ба омўзиши
ИСТИҚЛОЛИЯТ ВА НИГОҲИ НАВ БА ТАҲҚИҚИ ТАЪРИХИ ХАЛҚИ ТОҶИК
Замони Истиқлолият ва фазои озоду мусоиди он дар баробари дигар имкониятҳо ба пажуҳиши таърихи пурҳаводиси тоҷикон низ роҳи фароху муҳити созгорро баҳри рў овардан ба ғояҳо ва арзишҳои миллӣ, оину суннатҳои аҷдодӣ, эҳёи низоми давлатдории миллӣ ва пайдо
НАҚШИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ ЭМОМАЛӢ РАҲМОН ДАР ОМЎЗИШ ВА ЭҲЁИ ТАЪРИХИ БОСТОНИ ХАЛҚИ ТОҶИК
Фазои озоди замони Истиқлолият ба пажуҳиши таърихи пурошўбу пурҳаводиси тоҷикон роҳи фароху муҳити созгорро баҳри рў овардан ба ғояҳо ва арзишҳои миллӣ, оину суннатҳои аҷдодӣ, эҳёи низоми давлатдории миллӣ ва пайдо шудани назари жарф ба таъриху тамаддуни
Консепсияи таърихи халқи тоҷик дар асарҳои Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон
Истиқлолият, ки барои омўзиш ва таҳқиқи ҳаматарафаи паҳлуҳои гуногуни таърихи чандинҳазорсолаи халқи тоҷик шароити мусоиду созандаро муҳайё сохт, ба давраи комилан нави рушди таърихнигории миллӣ ибтидо гузошт. Маҳз дар ҳамин давраи нисбатан кўтоҳи
СИРОҶИДДИН МАХДУМИ СИДҚӢ
Сироҷиддин Махдум ибни Мулломирзоҳиди Охунд мутахаллис ба Сидқӣ шоири нимаи дуюми асри XIX ва аввали асри ХХ буда, соли 1884-1885 дар мавзеи Хандақлиқи наздикии Тошканд таваллуд ёфтааст. Бино ба маълумоти А. Муродов (ходими илмии Институти ховаршиносии
ПАНДНОМАИ НИСБАТИИ САЪДӢ
Ростӣ муҷиби ризои Худост, Кас надидем, ки гум шуд аз раҳи рост. Саъдӣ Шайх Муслиҳиддин Саъдии Шерозӣ дар арсаи илму адаби классикии форсу тоҷик бузургтарин мураббӣ ва сарояндаи ахлоқи ҳамида дар дилҳо ҷой гирифтааст. Андешаву ақидаҳои вай саросар
ҒИЁСУДДИН ИБНИ ЭШОН МИРЗИЁУДДИН
Мавқеи иҷтимоӣ ва ҷараёни зиндагии Ғиёсуддин ибни Эшон Мирзиёуддин ҳанўз пурра муайян нагардидааст. Тадқиқоти илмии ояндаро интизор аст. Аз «Одоб-ул- мубин» ном асараш ошкор гардид, ки муаллиф форсзабони зодаи Мовароуннаҳр буда, дар миёнаҳои асри
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Бо ҳар кас маросими пояшиносӣ ба ҷой овардану бисоти буқаламун меҳмондорӣ биёростан шеваи хирадмандон асту тариқаи ҳунарпарварон. Агар бахт бедор асту иқбол ёвар, то тавонӣ, дили аҳли ҷаҳон аз талаттуфу мадор хуш дор, ҳин-ул-васеъ ба зўру бозуи
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Созу сомони ҷаҳон зар асту зебу зиннати инсон зар, аз заркори олам фуруғ мебояд... ва аҳли қалам шабро ба рўз меорад, душмани ҷон ба ғамгусорӣ гирояд ва сангдил аз дуруштӣ боз ояд. Зар бар сари фўлод ниҳӣ, нарм шавад. Алҳақ, зар муҷиби истиқомати
МЕБОЯД ПИСАНДИД
Ҳар ки бинои мулку давлат бар зулм ниҳод ва шеваи ҷабру ситам ихтиёр намуд, анқариб мулкаш завол ёбад ва давлаташ интиқол, шери найистон чун даҳан ба хунхорагии бечорагон олуда гардонид, бедареғ аз дами теғ оби мамот чашид. Шавад золим зи зулми худ
МЕБОЯД ПИСАНДИД
«...сарвати зиёд инсонро аз ҳадди одамӣ бароварда, ба ҳайвони ваҳшӣ табдил медиҳад. Агар майли одам ба танпарварӣ вусъат ёбад, қобилияти идроку фаҳмиш ва дониш мемирад». Абўалӣ ибни Сино Дар таҳсили илму ҳунар кўшидан кошонаи димоғро аз шамъи
МЕБОЯД ДИД
Дунё золест фиребанда ва шавҳаркуш, ки бисёр таҳамтанонро бежанвор дар чоҳи лаҳад муқайяд сохта ва ҷоест гузоштанӣ ва гузаштанӣ. Аксар соҳиби иқболро аз авҷи давлат дар хоки мазаллат анбошта ва гулест ҷуз хор бўй надиҳад, саробест, ки ҷуз намоиши беш
МЕБОЯД ДИД
Аломати аҳмақӣ панҷ чиз аст: аввал, талаби манфиати хеш дар мазаррати дигарон кардан; дувум, савоби охиратро бе риёзати ибодат чашм доштан; севум, ба дуруштгўӣ ва тундхўӣ бо занон ишқбозӣ намудан; чаҳорум, бе вафодорӣ ва риояти ҳуқуқи ёрӣ таваққуи
МЕБОЯД ДИД
Ин панҷ хислатро хўи худ созӣ, то ба дину дунё хуш бошӣ: яке муҳофизати амонат; дувум, ростӣ; севум, ҳусни хулқӣ ва нектинатӣ; чаҳорум, парҳезкорӣ; панҷум, ҳаё бо Худованди таоло. МЕБОЯД ДИД: Пойдории мулку миллат ва иззату ҳурмат аз мол аст ва мол
МАВЛАВӢ МУҲАММАД ҲУСАЙН ТОЛИБИ ПУРӢ
Оид ба ҷараёни зиндагӣ ва маҳсули эҷодии Мавлавӣ Муҳаммад Ҳусайн Толиби Пурӣ маълумоти илмӣ дар айни замон дар сарчашмаҳои илмӣ-адабӣ пурра ба назар намерасад. Дар бораи мусанниф ва асарҳои вай О.П.Шеглова каме маълумот дода ва гуфтааст, ки асарҳои
ЧОРВОДОРӢ
Чорводорӣ низ ба монанди рустанипарварӣ яке аз соҳаи асосии кишоварзӣ мебошад. Асосан, чорво гуфта, ҳайвонҳои хонагиро дар назар доранд. Калимаи «чорво» шакли дигаршудаи калимаи «чорпо» мебошад, яъне ҳайвоне, ки чор пой дорад. Дар замони мо чорводорӣ
РУСТАНИПАРВАРӢ
Рустанипарварӣ яке аз соҳаи асосии кишоварзӣ мебошад. Одамон рустаниҳоро асосан, бо мақсади ба даст овардани маҳсулоти хӯрокворӣ, нах ва хӯроки чорво парвариш мекунанд. Нони дастархони мо аз гандум ҳосил мешавад. Гандум зироати асосии ғал ладона ба
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё