Мақолаҳо
Мақолаи навХАТИ АМОНӢ
ҶЎРА ҲОШИМӢ ХАТИ АМОНӢ АСКАР Аз ўҳдаи ҳама кор Осон барояд аскар, Лозим шавад, ба оташ Тозон дарояд аскар. Аскар наҷўяд асло Болин куҷою бистар, Дар рўи сангу оҳан Осуда хобад аскар. Чизе расад барояш, Бошад варо кифоят, Аскар
Огоҳиҳои инсон
Огоҳиҳои инсон Муртазо Мутаҳҳарӣ Инсон ҳам худогоҳ аст ва ҳам ҷаҳоногоҳ ва дӯст медорад аз худ ва аз ҷаҳон огоҳтар гардад. Расидан ба камолу пешрафту саодати ӯ вобаста ба ин ду огоҳӣ аст. Аз ин ду огоҳӣ кадом аз назари аҳамият дар дараҷаи аввал аст
Хусусиятҳои шифобахши пиёзи анзур
Анзур рустании доруист. Мизоҷаш гарм, дар дараҷаи сеюм хушк ва дар дараҷаи дуюм он намнок мебошад. Маззаи пиёзи анзур сӯзон ва таъсиркунанда буда, таркиби фоиданокиаш барои бисёр бемориҳо, аз ҷумла бемориҳои сар ба монанди луоби обилаи мағзи сар,
Хишти аввал
Кӯдакӣ замонест, ки тафаккури инсон дар он майл ба бедорӣ мекунад, яъне ҳар он рафтору амале, ки кӯдак дар гирду атрофи худ мебинаду мушоҳида мекунад кӯшиши пайравӣ ба онро месозад. Ҳангоми анҷом додани ягон амал боре дар бораи зарар ё фоидаи он
Саҳми муаллим дар азхудкунии хонандагон.
Дар мактаб ва синфхонае ҷои роҳбари синфро, ки ба рухсатии ҳомиладорӣ рафта буд, муаллимаи нав гирифт. Рӯзе муаллима ба фаҳмондани дарс шурӯъ кард, сипас яке аз шогирдонро аз ҷояш хезонд ва савол дод, дигар талабагон хандиданд. Муаллима дар ҳайрат
Саъд ва ду дирҳам
Ривоят мекунанд, ки дар замони Паёмбари Ислом ҳазрати Муҳаммад (с) марде бо номи Саъд зиндагӣ мекард. Ӯ бисёр камбағал буд ва аз ҷумлаи асҳоби Суффа ба шумор мерафт. Саъд марди ибодаткор буд. Ҳар рӯз панҷ вақт намозашро дар масҷид, аз паси Расули Худо
Марди бегуноҳ ва ҷаллод
Рӯзе марди бегуноҳеро ба қатл айбдор карда, ба марг маҳкум намуданд. Ҷаллодеро вазифадор карданд, ки сари он бечораро аз тан ҷудо кунад. Ҷаллод мардро ба қатлгоҳ бурд ва ба сутуне баст, то ҳукми қатлро иҷро намояд. Марди бечора бо гиряву зорӣ ва
Султон Маҳмуди Ғазнавӣ ва Ҳаким Абӯрайҳони Берунӣ
Рӯзе Султон Маҳмуди Ғазнавӣ дар хонае, ки чор дар дошт, нишаста буд. Ӯ Ҳаким Абӯрайҳони Беруниро ба назди худ даъват карда, гуфт: — Толеи ин лаҳзаро муайян кун ва бигӯ, ки ман аз кадоме аз ин чор дар берун хоҳам рафт. Агар пешгӯии ту нодуруст барояд,
Оё Қуръон сухани Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) нест? Агар не, инро чӣ гуна мешавад исбот кард?
Дар робита ба ин мавзӯъ он қадар зиёд гуфта ва навиштаанд, ки ҷойи шубҳа намондааст. Дар ин фурсати кӯтоҳ якчанд нуктаи муҳимро ёдрас мекунам. Даъвои он ки Қуръони Каримро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи васаллам) ва ё нафари дигар эҷод кардааст,
Пойгоҳи додаҳо ва амнияти он
Пойгоҳи додаҳо чист? Пойгоҳи додаҳо (Database) маҷмуаи муназзам ва созмонёфтаи додаҳоест, ки дар низоми компютерӣ ба шакли электронӣ нигоҳ дошта мешаванд. Пойгоҳҳои додаҳои мураккабро одатан бо истифода аз усулҳои расмии тарҳрезӣ ва моделсозӣ
Гӯсфанддор ва чӯпони ростқавл
Рӯзе марди сарватманде зиндагӣ мекард, ки рамаҳои зиёди гӯсфанд дошт. Ӯ чӯпоне дошт, ки марди бисёр некӯкор, ростқавл ва парҳезгор буд. Чӯпон ҳар рӯз гӯсфандонро медӯшид ва тамоми ширро, бе он ки чизе аз он кам кунад, назди соҳибаш меовард. Аммо соҳиби
Ҳазрати Исо (а) ва марди ҳарис
Ҳикояти пандомӯз дар бораи ҳирсу тамаъ ва оқибати молпарастӣ Рӯзе ҳазрати Исо (алайҳиссалом) бо марде ҳамсафар шуд. Онҳо муддате роҳ рафтанд ва ниҳоят гурусна шуданд. Вақте ба деҳае расиданд, ҳазрати Исо (а) ба ҳамсафараш гуфт: — Бирав, барои хӯрдан
Ақл ва ишқ
Ақл гӯяд: "Шаш ҷиҳат ҳадд асту берун роҳ нест", Ишқ гӯяд: "Роҳ ҳасту рафтаам ман борҳо" Ин байти зебои Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ яке аз маъруфтарин байтҳост, ки муқоисаи “ақл” ва “ишқ”-ро ба таври рамзӣ нишон медиҳад. Агар мо ин байтро ба
Мегӯянд, ки бо гузашти замон Қуръони Карим ҷавонтар мешавад. Инро чӣ гуна шарҳ медиҳед?
Қуръон аз азал омадааст ва то абад боқӣ мемонад. Қуръони муъҷизулбаён, ки аз илми азалии Худованд сарчашма мегирад, масъалaҳои замони мо ва замони ояндаро бо вазъи феъливу аҳволи ояндаи инсон ба таври хориқулода шарҳ медиҳад. Муъҷизаи Қуръон аз ҳамин
ЗИ ДОНИШ ЗИНДА МОНӢ ҶОВИДОНӢ
Дар ҳақиқат дониш чароғи ақл, қуввати дил, дороиву сарват ва ҷавшани бузургест, ки касро аз ҳама гуна ранҷу азоб кулфату дард ва афсурдагиву эҳтиёҷ дур месозад. Дониш барои инсон мояи манбаи фазлу камол буда, инсонро бузургдил мегардонад. Шахси донишманд
ТАҲСИЛОТИ ДУХТАРОН ВА РАҚОБАТПАЗИРИИ ОНҲО ДАР БОЗОРИ МЕҲНАТ
Таҳсили духтарон, муҳимтарин пайкор, рисолат, талош барои идомаи зиндагӣ ва беҳбуд бахшидан ба ҳаёти ҷомеа ба ҳисоб меравад. Дар ҳама давраҳою асрҳое, ки ба зан-модар арҷ гузоштаанд занону хоҳарони донишманд ва ҳунарманд мақому мартабаи волоеро соҳиб
ГУФТОРИ МУРҒОН Ё “МАНТИҚ-УТ-ТАЙР”-И ТИФЛОН
МӮСИЧА Мӯсича лона дорад Дар таги айвони мо, Дар кафи дастони мо, Дар сари мижгони мо, Дар лабаки хони мо, Дар миёни ҷони мо. Мӯсича ҳар пагоҳӣ Ҳубу-бу-бу мекунад, Ку-ку-ку-ку мекунад, Ёду хотири моро Ҳай таҳурӯ мекунад, Моро кӯдак
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё