Мақолаҳо
Мақолаи навМАСЪАЛАИ ТАРБИЯРО ҶИДДӢ БОЯД ГИРИФТ
Имрӯзҳо дар ҷомеаи мо ибораву ҷумлаҳои «тарбия суст аст», «ахлоқ коста шудааст», «ҳурмат нест», «адаб кам шудааст» ва монанди инҳо аз зумраи гуфтори пайваставу маъмулии насли бузургтари ҷомеа шудаву ҳамагӣ ин ибораҳоро ба шаклу услуби худ ба забон
Дар дуроҳа
Аз иншо баҳои аъло гирифтам. Мавзӯъ “Ман чӣ гуна дарс тайёр мекунам?” буд. Модарам маслиҳат дод, ки гапи хонаро ба бозор набарорам, айб мешавад, яъне “сари кафида-зери тоқӣ”. Вагарна ба ҳоламон механданд. Хонаи мо дорои се ҳуҷра аст: ҳуҷраи хоб, ҳуҷрачаи
Якуми апрел рӯзи ханда
Ҳамасола якуми апрел чун Рӯзи ханда таҷлил мегардад. Дар ин рӯз инсонҳо мекӯшанд бо ҳамдигар суханони ҳазломез гӯянд, бо лутф ҳарф зананд. Муҳаққиқон ба хулосае омадаанд, ки ин падида, аслан, аз Рими қадим маншаъ гирифтааст. Баъдтар дар Фаронса (соли
Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт
Адабиёти бадеиро сарчашмаи тарбият, муҳимтарин омили ташаккулбахши шахсият ва воситаи неруманди тарғиби одоби ҳамида тавсиф кардаанд. Воқеан ҳам, адабиёт қувваи беназир аст ва мавқеи барҷаста дар таълими солимии маънавии ҷомеа дорад. Ин нуктаро метавон
«То тавонӣ дӯстонро гум макун»
ДУШАНБЕ, 08.03.2018 /АМИТ «Ховар»/. Мардуми Осиёи Марказӣ – тоҷикҳо, ӯзбекҳо, қазоқҳо, туркманҳо, қирғизҳо ва дигар қавму қабилаҳои эронитабору турктабор дар тӯли ду ҳазор соли охир, муносибатҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ ва садҳо ҳодисаҳо ва воқеаҳои
То тавонӣ, дӯстонро гум макун
Мирзо Турсунзода То тавонӣ, дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Дӯстро аз дӯст, ҷонам, фарқ кун, Дӯсти пайванди ҷонро гум макун. Чашмаи илҳоми мо халқ асту
Сабр ва кӯшиши доимӣ
Замоне дар як деҳаи кӯҳистонӣ оҳангари машҳуре зиндагӣ мекард. Ӯ аз пӯлод асбобҳои аъло ва устувор месохт, ки мардум аз ҳар гӯшаи кишвар барои харидани онҳо меомаданд. Аммо яке аз шогирдони ҷавонаш, ки ҳанӯз ба ҳунари оҳангарӣ сару кор дошт, аз шиддати
Фикри осоиши халқ ва дар ғами мардум бошад
Пири муршид ва доно Шайх Шиҳобуддин дар сафари дарё ба ман ду насиҳат кард: яке ин ки худбин ва дигар ин ки нисбат ба дигарон бадбин мабош. Ман шунида будам, ки ин шайх ҳангоми тиловати Қуръони маҷид агар ба оятҳои «аҳли ҷаҳаннам» мерасид, зор-зор гиря
Умри инсон қиммат аст
Аз гузашти умри худ як лаҳзае андеша кун, Умри одам ҳамчу ашки рўйи мижгон як дам аст. Умри инсон шабеҳи оби равон аст. Равон асту равон, барнамегардад. Умри инсон мегузарад ба сахтиву нармиҳо, бо ғаму хушиҳо, бо некиву бадиҳо. Албатта, хислатҳои
Бо падар хурсанд будам
Падар! Ёдат, рўзгорат, меҳри зиёдат, орзую омолатро дар қалби фарзандону пайвандонат то абад боқӣ гузоштӣ. Ҳеҷ гоҳ мо, фарзандону пайвандон, аз хотирҳо фаромўшат нахоҳем кард. Рўзе, ки панҷаи аҷал гиребонатро пора мекард, замину осмон ашки ҳасрат
САРВАТ ВА УМР
Шумо умри худро барои чӣ сарф мекунед? Марди сарватманди хасис тамоми умри худро танҳо барои ҷамъ кардани сарват мешузаронд. Рӯзе нишасту ба шумурдани сарвати ҷамъшудааш машғул шуд ва дид, ки дороии ӯ 300 000 динори тилло шудааст. Акнун ба тартиб додани
Филми Вақт
Ба наздикӣ филмеро бо номи “The time” (вақт) дидам ва он сабаб шуд, ки дар мавзӯи вақт чанд ҷумларо бо ҳам пайванд кунам. Филм дар худ дунёеро инъикос мекунад, ки он дунёи мо нест. Агар боигарӣ ва сарвату қудрати одамон дар дунёи мо бо пул ченак шавад,
Вақт гузашт
Вақт ҳар лаҳза пурзӯрии худро нишон медиҳад. Ҳеҷ кас онро боздошта, суръат бахшида ва ё оҳиста гузаронида наметавонад. Ҳангоме ки дар бораи вақт ҳарф мезанем, онро ҷудо аз замон тасаввур карда наметавонем: замони ҳозираро бошад, бе технологияҳои ахборӣ.
Ҳусн ҳусн нест, одоб ҳусн аст!
Луқмони ҳакимро пурсиданд: “Адаб аз кӣ омӯхтӣ?” Гуфт: “Аз беадабон. Ҳар чи аз эшон дар назарам нописанд омад, парҳез кардам”. Аз ин андешаи орифона чунин хулоса меояд, ки барои дарки моҳияти адаб худи зиндагӣ моро чун устоди сахтгир таълим
Кӯдакон нотарсанд
Кӯдакон нотарсанд Ду омӯзгор бо ҳам суҳбат доранд, якеаш мегӯяд: -Айни замон кор кардан душвор гаштааст!!! Омӯзгор аз директор метарсад, директор аз тафтиш, тафтиш аз волидон, волидон аз кӯдакон, танҳо кӯдакон аз касе наметарсанд. Ҷазои Одам Дар
Эҳтироми падар
Ба пири хидмати модар, падар кун, Ҷавонию ҷунун аз сар бадар кун! Ки парвардаст модар дар канорат, Падар буд солҳо тимордорат. Ҳар фарзанди солиму солеҳ, ҳар фарзанди мӯъмину мусалмон, ҳар фарзанди болиғу қобили меҳнат бояд ҳамеша дастёру мададгори
ҲИКОЯИ БӮИ МОДАР
Модарҷон, модари ширинам. Туро ёд кардам. Нони нав аз танӯр кандаву шири навдӯшидаатро ёд кардам, мехоҳам болои зонувони нармат сар монаму чун даврони пешин ҳаловат барам. Аммо… – Поям дард кард. Як зани калони соҳиби панҷ фарзанд, мисли кӯдак ноз
ЗАН, ЗАМИН, ЗИНДАГӢ
Тибқи омори Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон 56 865 хоҷагии деҳқонии кишварро бонувон роҳбарӣ менамоянд. Оғози рўз - Соати 5 сари замин ҳозирем. Кори саҳар файзу баракати худро дорад. Насими фораму хониши мурғакони саҳархез, панҷаҳои нарми
Зимистон омад
Зимистон асту зери пардаи ях, Ба хоби ноз рафта ҷӯйборон. Магар дар хоби худ хобе бубинанд, Ба ёди рӯзҳои навбаҳорон. Ки ҷӯе медиҳад овоз бар ҷӯй Зи пушти парда ҳамчун роздорон. Ба худ печанду ҷӯшанду хурӯшанд Зи нури офтоби бомдодон… Хаёли
ПАНДУ АНДАРЗ АЗ АБӮАЛӢ ИБНИ СИНО
1. Даргузар, то даргузаранд! 2. Аз худ лоф мазан! 3. Он чӣ наниҳодаӣ, бармагир! 4. Дилро бозичаи дев масоз! 5. Ҳарчӣ ба худ раво надорӣ, бар дигарон маписанд! 6. Бандаиҳирс5 мабош! 7. То тавонӣ нони кас махӯр ва нон аз хеҷ кас дареғ
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё