Ғазали «Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд»-и Ҷомӣ.

Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд,
Ростон майл бад-он қомати дилҷӯй кунанд.
Ғамзаҳоро макун ангез паи ғорати дин,
Кофиронанд, мабодо, ки бад-ин хӯй кунанд,
Чун хати сабзи ту нозук натавонанд навишт,
Хушнависон ба масал гар қалам аз мӯй кунанд.

Чун шавад хок сарам, бар сари кӯяш фиганед,
Бошад, ин коса сафоли саги он кӯй кунанд.
Соликон бе кашиши дӯст ба ҷое нарасанд,
Солҳо гарчӣ дар ин роҳ такопӯй кунанд.
Ман кию қибла? — Чу дар хок барандам, зинҳор,
Ҳар куҷо манзили ӯ, рӯи ман он сӯй кунанд.
Васфи он рӯй чу гул гӯ ба гулистон, Ҷомӣ,
Булбулон чанд ҳадиси гули худрӯй кунанд?

«Оташ андар хирмани мо зад»
Оташ андар хирмани мо зад рухат ва ин равшан аст,
Холи мушкини ту бар рух донае з-ин хирман аст.
Он рухи нозук чу об аз дида рафт, аммо ҳанӯз,
Нақши холаш чун сиёҳӣ монда дар чашми ман аст.

Ту маро чашмиву то бар бому равзан омадӣ,
Чашми ман гаҳ бар канори бому гаҳ бар равзан аст.
Шаб ниҳонӣ рух ба поят судаам, инак нишон
— Қатраҳои хуни ашки ман туро дар доман аст.
Дил асири дому ҷон мурғи ҳарими боми туст,
Доғи ҳирмону ғами ҳиҷрон саросар бар тан аст.
Бе рухат гуфтам: накӯ пур мекунам доман за ашк,
Гуфт: «Ҷомӣ, кори некӯ кардан аз пур кардан аст!»