Мақолаҳо
Мақолаи навЗодрӯзнома - Табрикот
Имдоди Худоӣ бод ёрат, Иқболи замона дар канорат. Чашме нарасад ба эътиборат, Ҳифзи Яздон бувад паноҳат. * Намехоҳам сарат хамгашта бошад, Намехоҳам дилат ғамгашта бошад. Фақат хоҳам дар ин дунёи равшан, Дилат шоду лабат пурханда
Маргу зист
Ибрози назар оид ба масъалаи маргу зиндагӣ мураккабу нозук аст. Инсон бузургтарин офаридаи табиат мебошад. Замин гаҳвораи аҷзу ниёз, гирудору такопӯ, ҳарбу зарб, набардгоҳи шоҳу гадо, арсаи кору пайкори неку бад, маргу зиндагӣ ва шодиву ғам аст. Он
Мақоми Инсон
Хайём худ тимсоли ҷовидона, мураккаб, зебо ва дилпазири рубоиҳояш аст. Ӯ дар сатрҳои кӯтоҳ, ки ба кохҳои забарҷадии мунаққаш монанданд ва дар айни содагӣ мазмуни олӣ доранд, пеш аз ҳама, инсонро бо муҳаббати бузург ситоиш намуда, ӯро ба шинохти хеш
Эй даҳр...
Умари Хайём маҳсули афкори иҷтимоӣ ва фалсафии асри XI ва XII мебошад. Аз ин ҷост, ки дар оинаи ақли хеш замони хешро аксандозӣ мекунад. Азбаски дар он замон на ҳар гуна суханро метавонист ошкоро бигӯяд, бо сохтани ибораҳои халосгар "эй даҳр", "эй чарх",
Дар Ситоиши Хайём
Хайёмро чунин васф кардаанд: «Ҳуҷҷат-ул-Ҳаққ» (Низомии Арӯзии Самарқандӣ), «Аз машоҳири ҳукамои ҷаҳон ва аз наводири шуарои замон» (Ризоқулихони Ҳидоят), «Ҳакими Нишобурӣ — марди фавқулодда» (Ризо Файласуф), «Устод, файласуф, Ҳуҷҷат-ул-Ҳаққ» (Байҳақӣ),
"Ашк"-и модар
Хуррамзамин. Деҳаи мазкур дар баландие миёни кӯҳҳои осмонбӯс ҷойгир аст. Чӣ табиати зебову афсункоре дорад. Ёдгории “Табақи сангин”, чашмаи “Фотима ва Зуҳро”, дарахти “Арӯсу домод”, харсанги “Сафарпаҳлавон” ва монанди инҳо мавзеъҳои зиёде мавҷуданд, ки
Латифаборон
Деканбозӣ Писарчаи декани як факултет ба ҷӯрааш гуфт: - Биё, деканбозӣ мекунем. -Ман чунин бозиро намедонам, - ҷавоб дод ҷӯрааш. -Ин бозии мушкил нест. Ана ин идораи ман мешавад. Ту дар пушти дар меистӣ ва ҳар гоҳе атса занам “лаббай” гӯён дарро мекушоӣ
Иттилооти графикӣ (Информатика)
Иттилооти графикӣ - маълумотест, ки дар шакли нақша, ангора, тасвир, график, диаграмма, аломат пешниҳод шудааст. Фарқи асосии иттилооти графикӣ аз иттилооти матнӣ дар он аст, ки барои иттилооти графикӣ сохтани алифбои графикӣ ғайриимкон аст. Маҳз ҳамин
Фазлиддин Муҳаммадиев
Фазлиддин Муҳаммадиев 15 июни соли 1928 дар шаҳри Самарқанд дар оилаи муқовабанд ба дунё омадааст. Баъди хатми мактаби миёна ходими адабии рӯзномаи " Тоҷикистони сурх" буд. Соли 1951 мактаби марказии комсомоли назди Кумитаи марказии комсомолро дар шаҳри
Мавзӯи шарқи хориҷӣ
Мирзо Турсунзода аслан пас аз Ҷанги Бузурги Ватанӣ ҳамчун шоир, ҳамчун сиёсатмадор рушду камол ёфта, дар арсаи байналхалқӣ шӯҳратёр гардид. Каломи сеҳрофаринаш чун уқобони кӯҳӣ дар ақсои олам, ба ду қитъаи азияткашида, ранҷу озордида Осиё ва Африка
Мероси адабии Мирзо Турсунзода
Ҳар як эҷодкор бо рӯзгори хеш пайванди ногусастанӣ дорад. Ӯ, пеш аз ҳама, фарзанди замони худ буда, дар осораш ҳодисаву воқеаҳои рӯзгорро инъикос менамояд. Чигунагии тасвир ва баррасии ин воқеаҳо ба афкор, ҷаҳонбинӣ, ҳунар ва истеъдоди фитрии ӯ вобаста
Силсилаи шеърҳои «Қиссаи Ҳиндустон» ва «Ман аз шарқи озод»
Мазмун ва мундариҷаи ғоявии шеърҳои ин силсила Устод Турсунзода солҳои тӯлонӣ раиси Кумитаи сулҳи мамлакатҳои Осиё ва Африқо буд. Чунон ки худаш мегӯяд: «Ними умрам дар сафар бигзашт». Барои устод одат шуда буд, ки пас аз ҳар як сафар барои
Мавзӯъ ва мундариҷаи идеявии лирикаи Мирзо Турсунзода
Устод Турсунзода нахустин чакидаҳои табъашро дар жанрҳои хурди лирикӣ: ғазал, рубоӣ, мураббаъ, мусамман, мусаддас, қитъа ва ғайра иншо намуда буд ва ин амали хешро то поёни рӯзгораш идома дод. Мавзӯи асарҳои лирикии шоир гуногун буда, паҳлуҳои мухталифи
Қоидаҳои имлои забони тоҷикӣ
АЛИФБО ТАРТИБ ВА НОМИ ҲАРФҲО Алифбои забони тоҷикӣ 35 ҳарф дорад: Аа Бб Вв Гг Ғғ Дд Ее Ёё Жж Зз Ии ӣӣа бэ вэ гэ ғэ дэ йэ йо жэ зэ и (и-и дароз) Йй Кк Ққ Лл Мм Нн Оо Пп Рр Сс Тт Ууйот ка қэ эл эм эн о пэ эр эс тэ уӮӯ Фф Хх Ҳҳ Чч Ҷҷ Шш Ъъ Ээ Юю Яя(у-и
Оё медонед!
Ин нусха аз ҷиҳати забонӣ ва мазмуни илмӣ ислоҳ шудааст: Андозаи чашми ҳамаи одамон яксон нест. Диаметри кураи чашми калонсол ба ҳисоби миёна тақрибан 24 миллиметр аст. Ин рақам ба гавҳараки чашм дахл надорад.
МУҚАДАСОТИ МО
Рамзҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон Дар Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд шудааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчами давлатӣ, Нишони давлатӣ
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ
Таснифи услуби илмӣ аз рӯйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ Маънои истилоҳии услуб аз маънои луғавии он бармеояд: услуб, умуман, равиши хосаеро мефаҳмонад, ки соҳиби амал ҳангоми офаридани чизе зоҳир мекунад. Дар забоншиносӣ истилоҳи «услуб» ба
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 3
САМАРҚАНДУ БУХОРО Ҳаббазо, шаҳри Самарқанди биҳиштитимсол, Ҷуз биҳишташ ба тароват натавон ёфт мисол. Зарнисор аст заминаш чу кафи аҳли карам, Файзбор аст ҳавояш чу дили аҳли камол. Сабзазорест, ба ҳар сабза аён ранги тараб, Чашмасорест, зи
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 2
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ КАМОЛИ ХУҶАНДӢ Бар боғи ҷаҳон нахли шакарбори ман ин аст! Дар хони амал лаълии хушбори ман ин аст! Ҷони ману ҷонони ману ёри ман ин аст! «Гӯ халқ бидонанд, ки дилдори ман ин аст! Дилдори ҷафокори ситамгори ман ин аст!» Эй
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 1
ДАР ТАТАББӮЪ ВА ТАЗМИНИ САЪДӢ Ёри ман ширинадоӣ мекунад, Ҳар замон сад дилрабоӣ мекунад. Мекунад бо дӯстон бегонагӣ, Душманонро ошноӣ мекунад. Дар вафояш умр шуд, он шӯх низ Ҳамчу умрам бевафоӣ мекунад. Гарчи шоми ҳаҷри абролудро Моҳи рӯяш
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё