Мақолаҳо
Мақолаи навМаликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо 3
ВАРЗИШ Тани зинда воло ба варзандагист, Ки варзандагӣ мояи зиндагист. Ба варзиш гарою сарафроз бош, Ки фарҷоми сустӣ сарафкандагист. Ба сахтӣ диҳад марди озода тан, Ки поёни танпарварӣ бандагист. Диле боядат равшану тан дуруст, Агар ҷонат
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо 2
Чӣ дорӣ? Эй хоҷа, ба ҷуз симу зар чӣ дорӣ? Чун илм надорӣ, дигар чӣ дорӣ? Зарру гуҳаратро агар ситонанд, Эй хоҷаи вологуҳар, чӣ дорӣ? Аз илм шавад хоки беҳунар зар, Бингар, ки зи илму ҳунар чӣ дорӣ?.. Гӯӣ падарат дошт илму дониш, Аз донишу
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор - Шеърҳо 1
Шеър ва назм Шеър донӣ чист? — Марвориде аз дарёи ақл, Шоир он афсунгаре, к-ин турфа марворид суфт. Санъату саҷъу қавофӣ ҳаст назму нест шеър, Эй басо нозим, ки назмаш нест илло ҳарфи муфт! Шеър он бошад, ки хезад аз дилу ҷӯшад зи лаб, Боз
Мазмуни барномави сурудхонӣ.
Ҳангоми омӯзонидани суруд, пеш аз ҳама, ритми (усули) онро ба хонандагон ёд додан лозим аст. Дар оҳанги суруд нотаи ҳаштякии нуқтадор (.) ва нотаи шонздаҳякӣ бояд бо матни шеър мувофиқ ва дар зарбу усули дуруст иҷро шаванд. Дар ҷараёни омӯзиш бояд ҳисси
Силсилаи шеърҳои «Қиссаи Ҳиндустон» ва «Ман аз шарқи озод»
Мазмун ва мундариҷаи ғоявии шеърҳои ин силсила Устод Турсунзода солҳои тӯлонӣ раиси Кумитаи сулҳи мамлакатҳои Осиё ва Африқо буд. Чунон ки худаш мегӯяд: «Ними умрам дар сафар бигзашт». Барои устод одат шуда буд, ки пас аз ҳар як сафар барои
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 3
САМАРҚАНДУ БУХОРО Ҳаббазо, шаҳри Самарқанди биҳиштитимсол, Ҷуз биҳишташ ба тароват натавон ёфт мисол. Зарнисор аст заминаш чу кафи аҳли карам, Файзбор аст ҳавояш чу дили аҳли камол. Сабзазорест, ба ҳар сабза аён ранги тараб, Чашмасорест, зи
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 2
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ КАМОЛИ ХУҶАНДӢ Бар боғи ҷаҳон нахли шакарбори ман ин аст! Дар хони амал лаълии хушбори ман ин аст! Ҷони ману ҷонони ману ёри ман ин аст! «Гӯ халқ бидонанд, ки дилдори ман ин аст! Дилдори ҷафокори ситамгори ман ин аст!» Эй
Садриддин Айнӣ - шеърҳо қисми 1
ДАР ТАТАББӮЪ ВА ТАЗМИНИ САЪДӢ Ёри ман ширинадоӣ мекунад, Ҳар замон сад дилрабоӣ мекунад. Мекунад бо дӯстон бегонагӣ, Душманонро ошноӣ мекунад. Дар вафояш умр шуд, он шӯх низ Ҳамчу умрам бевафоӣ мекунад. Гарчи шоми ҳаҷри абролудро Моҳи рӯяш
АБДУСАЛОМ ДЕҲОТӢ - ФИРӮЗАҶОН ХОБИДААСТ
Бачаҳои азиз! Абдусалом Пирмуҳаммадзода Деҳотӣ аз адибони маъруфу маҳбуби мардуми мост. Ӯ 14 марти соли 1911 дар маҳаллаи Боғи майдони шаҳри бостонии Самарқанд дар оилаи ҳунарманд зода шудааст. Дар шаҳри Самарқанд хонда, дар шаҳри Душанбе кору эҷод
НЎЪМОН РОЗИҚ - ТЕЛЕФОНИ ЧУМЧУҚ
МУРҒИ МАРҶОН Мо дорем мурғи марҷон, Мурғи базебу калон. Тоҷи сараш аз тилло, Болу параш хушҷило. Вай дорад дар пешона, Холҳои дона-дона. Ғуд-ғуд-ғуд-ғуд кунад он, Овозаш ғафси ларзон. Роҳравиаш бовиқор, Вай ҷонвари бовиқор. Майнаю
Абдураҳмони Мушфиқӣ - Қасоид
АЗ ҚАСОИД То қалам шуд сунбули тар дар саводи бўстон, Лола бар нохун қалам бинҳод баҳри имтиҳон. Гавҳари назме, ки шабнам баҳри гул иншо намуд, Булбул азбар карду ҳамчун об мехонад равон. Бед хандон асту дастомўзи мурғ(они) чаман, Варна аз баҳри чӣ
Шеър ва суруд
Мактаби мо Эй мактаби маҳбуби мо, Озодаву матлуби мо, Ҳоло зи таътил омадем, Аз нав ба таҳсил омадем. Мо дар деҳи хуррам будем, Бо дўстон ҳамдам будем, Бо ҷўраҳо дар кўҳу дашт, Кардем агарчи сайругашт. Ту дар хаёли мо будӣ, Зебову дилоро
Аттори Нишопурӣ - Асрорнома
Пешгуфтор «Асрорнома» монанди осори дигари ин адиби маъруф аз тасаввуф, бахусус аз худшиносиву маърифати Инсон баҳс меорояд, одамонро аз рўзгори гузарон ва нопойдории умри равон сабақ медиҳад ва поку мубарро гузаронидани чанд рўзи ҳаётро талаққӣ
Камоли Хуҷандӣ - Муқаттаот
АЗ МУҚАТТАОТ Чу девони Камол афтад ба дастат, Навис аз шеъри ў чандон ки хоҳӣ! Хаёлоти латифу лафзу ҳарфаш, Агар хоҳӣ ки дарёбӣ камоҳӣ, Зи ҳар лафзаш равон магзар чу хома, Ба ҳар ҳарфе фурў рав чун сиёҳӣ! Маро ҳаст аксар ғазал ҳафт байт, Чу
Мирзо Абдулқодири Бедил - «Тури Маърифат»
«Тури маърифат» яке аз манзумаҳои хурди Бедил буда, соли 1098/1687 навишта шудааст. Достон аз 1500 байт иборат буда, мазмун ва мундариҷааш ба тасвири табиати зебоманзари кўҳистони Байроти Ҳиндустон, ки дар мақоми муқоиса бо «Тури маърифат»-и афсонавӣ
Мирзо Абдулқодири Бедил - Рубоиёт, Қасида
АЗ РУБОИЁТ Золим пӯшад либоси хунбофтаро, То зер кунад хасми забунёфтаро. Бо сангдилони шўълахў сахтӣ кун, Бардор ба оҳан, оҳани тофтаро Абр аст, даме зи хона сармаст баро, Гар завқ зи хеш рафтанӣ ҳаст, баро! Халқе имрўз май ба соғар дорад, Чун
АБДУСАТТОРИ РАҲМОН БАЧА РАҲГАРДОН ШАВАД…
ТАРОНА Ҳар гоҳе танҳо бошам, Дар роҳе танҳо бошам, Таронае бихонам, Танҳоиро надонам. Аз савту сози дилхоҳ Кӯтоҳ мешавад роҳ. Таронаҳо ширинанд, Ҳамроҳи беҳтаринанд! БАЧА РАҲГАРДОН ШАВАД… Гунҷишкаки бечора Сарсон асту овора Ин сӯву он сӯ
АБДУҶАББОР ҚАҲҲОРӢ - ШЕЪРҲО
СУРАТИ ҶАНГ – Сурати ҷангро бикаш, бобо, – Дўш пурсид абераам Фирўз. Гуфтамаш: Ҷонакам, ту варо набину насўз. Ман чӣ сон ҷангро кунам тасвир? – Сўхтам дар он оташ, Расми Гитлери кинавар бикашам? Ё салиби фашисти номурда, Сурати деви ҳафтсар
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо
ВАРЗИШ Тани зинда воло ба варзандагист, Ки варзандагӣ мояи зиндагист. Ба варзиш гарою сарафроз бош, Ки фарҷоми сустӣ сарафкандагист. Ба сахтӣ диҳад марди озода тан, Ки поёни танпарварӣ бандагист. Диле боядат равшану тан дуруст, Агар ҷон-т ҷўёи
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё