Мақолаҳо
Мақолаи навСАДРИДДИН АЙНӢ – НАХУСТИН НАВОИШИНОСИ ТОҶИК
Устод Садриддин Айнӣ (15. 04. 1878 – 15. 07. 1954) аз нависандагон ва муҳаққиқони бузурги Машриқзамин буда, дар баробари осори бадеии мансуру манзумаш аз худ мероси бойи илмӣ ба баъдинагон гузоштааст. Агар вай адабиёти баъд аз инқилобии моро аз
КАЛИМАҲОИ ТОҶИКИАСЛИ ИФОДАГАРИ ВАЗН ДАР ЗАБОНИ ТОҶИКӢ
Дар аҳди бостон, яъне аз замоне ки ҷомеаи маданӣ ҳанўз ташаккул наёфта буд, одамон барои муайян кардани ченакҳо асосан аз узвҳои бадан истифода мекарданд. Бо гузашти айём, тадриҷан ҷомеаи инсонӣ зина ба зина рушду инкишоф намуд ва ченакҳо низ
АФКОРИ АХЛОҚИИ МУТАФАККИРОН ВА НАҚШИ ОН ДАР ТАШАККУЛИ ҲИССИЁТИ МЕҲНАТДЎСТИИ НАВРАСОН
Агар ба таърихи адабиёту фарҳанги пурғановати тоҷик назар афканем, дар баробари тасвири паҳлуҳои гуногуни иқтисодӣ, сиёсӣ ва фарҳангӣ масъалаи иҷтимоӣ низ мавқеи хосса дошта, намояндагони машҳури он ба масъалаҳои тарбия ва таълим таваҷҷуҳи махсус зоҳир
МОҲИЯТИ МАСНАВИИ «СОҚИНОМА»-И ҲОҶӢ МУҲАММАД ИСМОИЛ
Рўзгори воқеии ҳар як шоир оинаест, ки моҳияти эҷодиёти ўро инъикос месозад. Ҳоҷӣ Муҳаммад Исмоил зодаи Ҳирот аст, шаҳре, ки ба олам адибону шоирон, рассомону олимони зиёдеро додааст. Ҳирот чун маркази илму фарҳанги форсу тоҷик на танҳо дар замонҳои
МУШКИЛОТИ ИМЛОИ ҲАРФИ Ӣ ВА УСУЛИ ТАЪЛИМИ ОН
Мушкилоти имлои ҳарфи ӣ (и-дароз) дар он аст, ки он дорои вазифаҳои гуногун буда, дар мавриду мавқеи мухталиф истифода мегардад. Ба сабаби набудани дастури мукаммалу мушаххаси таълимӣ-методӣ вобаста ба масъалаи мазкур усули таълими ҳарфи ӣ-и дароз
ТАҲҚИҚ ДАР МУХТАССОТИ ҲАЁТ ВА ЭҶОДИЁТИ ТОЛИБИ ОМУЛӢ
Ҷаҳонгир, чаҳорумин подшоҳи Темуриёни Ҳинд нисбат ба аҳли сухан, хусусан шоирон, ниҳояти эҳтиромотро масруф дошта, дари ҳиммату сахоро бар рўйи онон боз намуда буд. Чунонки Қудратуллоҳ Гўпомўӣ дар ин маврид мегўяд: «файзу атояш бисоти номи Ҳотами
Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ
Яке аз олимони бузурги фалсафа, адиби ширинсухани форсу тоҷик ва Ҳинду Покистон ба шумор меравад. Мутаассифона, ҳаёт ва фаъолияти эҷодӣ, шахсияту мартабаи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ ҳанӯз барои ихлосмандон ва муштоқони каломаш норавшан аст. Дуруст аст, ки
Таснифи услуби илмӣ аз рўйи омилҳои ғайрилингвистӣ ва лингвистӣ
Хосияти истилоҳии услуб аз маънои луғавии он ба миён меояд: услуб умуман равиши хосаеро мефаҳмонад, ки соҳиби амал дар офариниши ягон чиз зоҳир мекунад. Дар забоншиносӣ ба чунин маъниҳо истифода шудани услуб расм шудааст: Он яке аз шохаҳои забон
Услуби илмӣ
Услуби илмӣ – услуби забони адабӣ буда, як қатор хусусиятҳои хос дорад: мулоҳизаҳои қаблан фикркардашуда, хусусияти монологӣ, интихоби ҷиддии воситаҳои забонӣ, тамоюл ба нутқи меъёрӣ. Уи. Намудҳои функсионалии забони адабӣ буда, дар соҳаи илм, техника
Хусусиятҳои ибора ва ҷумла дар услуби бадеӣ
а) ибораҳои озод ва фразеологӣ, зарбулмасалу мақолҳо; б) сабкҳои адабӣ (назм); в) таносуби калом ва мусиқии дохилӣ дар дохили мисраъҳо; г) насри мусаҷҷаъ. Мақсади дарс: Ба донишҷӯён додани маълумот оид ба ибораҳои озод ва таъбирҳо, фарқи
Хусусиятҳои асосии услуби публисистӣ
Услуби публисистӣ ва хусусиятҳои асосии он Шинос намудани донишҷӯён бо вазифа ва хусусиятҳои асосии услуби публисистӣ, тарзи инъикоси мавод дар ин услуб. Натиҷаҳои ниҳоӣ: Ҳосил намудани малакаи амалии дарки махсусиятҳои услубҳои гуногун, аз ҷумла
ТАРЗИ НАВИШТАНИ ҲУҶҶАТҲОИ РАСМӢ
Шинос намудани донишҷўён бо роҳҳо ва тарзи таҳия намудани ҳуҷҷатҳои расмию коргузорӣ. Вазифахо. ба донишҷўён ёд додани малакаи навиштани ариза, даъватнома, тарҷумаи ҳол, тавсифнома; мавқеъ ва тарзи истифодаи калимаҳо дар ариза ва дигар ҳуҷҷатҳои
Лексикография. Хусусиятҳои махсуси луғатҳои соҳавӣ
Ба донишҷўён дар бораи лексикография, луғат ва хелҳои он, таърихи луғатнигорӣ дар адабиёти тоҷик маълумот додан. Натиҷаҳои ниҳоӣ: Ҳосил намудани дониши амалӣ оид ба истифодаи луғат ва дониши назариявӣ дар бораи луғатҳо. Лексикография аз калимаи юнонӣ
Роҳҳои истилоҳсозӣ ва истилоҳгузинӣ дар забони тоҷикӣ.
Ба донишҷўён дар бораи сохтани истилоҳот дар забони точикӣ ва роҳҳои сохтани он маълумот додан. Хусусиятҳои тарҷумаи таҳтулафзӣ дар сохтани истилоҳ. Натиҷаҳои ниҳоӣ: Ҳосил намудани дониши амалӣ оид ба сохтани истилоҳоти илмӣ ва хусусуиятҳои истилоҳсозӣ
Жанрҳои услуби илмӣ
а) гузориш, реферат, навиштани лексия, конспект, тезис, аннотатсия; б) нутқи айнан ва мазмунан нақлшуда дар услуби илмӣ. Мақсади дарс: Ба донишҷўён дар бораи жанрҳои услуби илмӣ ва тарзи навиштани гузориш, реферат, тезис, лексия, конспект,
УСЛУБИ РАСМӢ-КОРГУЗОРӢ
Шинос намудани донишҷўён бо хусусиятҳои умдаи услуби расмию коргузорӣ. Вазифаҳо. фаҳмидани дараҷаи аз услуби расмию коргузорӣ бархурдор будани донишҷўён; мавқеъ ва тарзи истифодаи калимаҳо дар услуби расмию коргузорӣ; сохти ибораву ҷумлаҳо
Калимаҳои сермаъно
Калимаҳои сермаъно, маҳдудмаъно; маънои аслӣ ва маҷозии калимаҳо; синоним, омоним, антоним Маънои аслӣ он аст, ки калима ашёро бе иштироки маъноҳои дигар ифода мекунад: об, кӯҳ, хок, дарахт ва ғ. Қисме аз калимаҳои забон як маъноро ифода мекунанд,
Терминология
Терминология илмест, ки типология, пайдоиш (этимология), мазмун (моҳият) ва амалкарду истифода, ҳамгунсозӣ ва сохтани лексикаи махсусро меомўзад. Ибтидои ин илм ба номи донишманди австрягӣ Ойген Вюстер ва терминологии маъруфи рус Дмитрий Семёнович
СИСТЕМАИ ТЕРМИНОЛОГИЯ. АСОСҲОИ ТАШАККУЛИ СИСТЕМАИ ИСТИЛОҲОТИ ЗАБОНИ ТОҶИКӢ
Ба донишҷўён дар бораи системаи истилоҳот, асосҳои ташаккули системаи истилоҳот, макро ва микросистемаҳо маълумот додан. Натиҷаҳои ниҳоӣ: Ҳосил намудани дониши амалӣ оид ба системаи истилоҳоти тиббӣ. Термин марбути системаи муайяни терминологӣ
Мавқеи калимаҳои иқтибосӣ дар ташаккули истилоҳот
Калимаҳои иқтибосӣ – калимаҳоеанд, ки аз забони дигар интихоб карда гирифта мешаванд. Онҳоро дар беъзе маврид калимаҳои қарзӣ низ меноманд. Ин зуҳуроти табии барои ҳар забон дар тамоми марҳилаҳои инкишофи он мебошад. Давраҳои иқтибосшавии
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё