Мақолаҳо
Мақолаи нав«Илм ва ҳаёт»
Интиҳои солҳои 80-ум замони шӯравӣ бо эҳё гаштани худшиносии миллӣ дар кишвар ба табъ расидани маҷаллаи ягонаи илмӣ-оммавӣ амри воқеан зарурӣ ва шоистаи дастгирӣ буд. Олимону муҳақиқони тоҷик ба чунин як минбари боэътимоди илмии хусусияти оммавидошт бо
КАМОЛИ ОДАМӢ ДАР ИЛМ БОШАД
Тоҷи сари ҷумла ҳунарҳост илм, Қулфкушои ҳама дарҳост илм. Бо ту пас аз илм чӣ гӯям сухун? Илм чу ояд, ба ту гӯяд чӣ кун. Оре, илм бузургтарин маъво, асоситарин мафҳум ва маъхазест. ки ҳаёт бо он пайваста мебошад. Бе илм наметавон одам буд. Бе
Эҷодиёти халқ ва тарбияи насли наврас
Эҷодиёти халқ дорои беҳтарин намунаҳои адабиёти бачагона буда, ҳиссае аз онҳо дар маҷмўаҳои «Афсонаҳои халқи тоҷик», «Латифаҳои тоҷикӣ», «Зарбулмасал ва мақолҳои тоҷикӣ», «Намунаҳои фолклори диёри Рўдакӣ», «Фолклори сокинони саргаҳи Зарафшон» ва ҳоказо
Соҳибҳунарӣ - ифтихору тавоноӣ
Ба таъкиду тасдиқи умум, муҳимтарин ҳадафи таълиму тарбия ба зиндагии мустақилона ва ба меҳнати муфиду босамар омода намудани насли наврас мебошад. Барои ин, муҳимтарин аз ҳама, дар ниҳоди хонандагон бояд нисбат ба касбу ҳунар меҳру муҳаббат парвариш
Фаъолияти бавусъат мебояд
Ҳар замон махсусиятҳои худро дорост, ки аз табиат, талабот, эҳтиёҷот ва хусусиёти марҳилаи муайяни ҳаёти одамон ба миён меояд. Замони моро давраи рушди босуръати илму техника ва кашфиёти навин меноманд. Вобаста ба ин, тақозо
Зоғ ва кабк
Зоғ ва кабк Рӯзе Зоғе дар парвоз буд. Кабкеро дид, ки дар рӯи замин мехиромад ва бо он рафтору хиромидани зебо дили наззорагӣ сайд мекард. Зоғро хиромидани кабк хуш омад ва орзуи рафтани ӯ дар замири дилаш ҷой гирифт. Пас ба хидмати Кабк камар баста,
Хурӯс ва рангҳо.
Расоме расми Хурӯсро кашид, аммо ранг кардани ӯро аз хотираш баровард. Ҳамин тавр Хурӯс ба сайру гашт баромад. Дар саҳни ҳавлӣ ҳама ба ӯ нигоҳ мекарданду механдиданд. Ҳатто чуҷаҳо ҳам. - Чаро онҳо ба ман механданд? - пурсид Хурӯс аз саг. - Охир ту
Султони қалбҳо
Бечорагии инсонҳои замони мо дар он зуҳур меёбад, ки бисёре аз меъёри арзишҳои маънавияшонро аз даст дода, бар замми ин нисбат ба паёмбарон, бахусус, нисбат ба Сарвари анбиё, Ҳазрати Муҳаммади Мустафо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фикру тасаввуроташон
Зани Ҳунарманд
Як замоне дар як шаҳр як бой зиндагонӣ мекард. Вай ҳар пагоҳ, баъд аз ноништа, дар рӯи суфаи чорбоғ ба рӯи ҳафт қабат кӯрпача дароз мекашиду занашро ба наздаш ҷеғ зада, ба худтаърифкунӣ сар мекард: Ту, эй зан, дар сояи ақли расо ва давлати безаволи ман
«Нахудак» Афсона
Афсона дар тарбияи ахлоқии кӯдакон нақши муҳим мегузорад. «Нахудак», ки яке аз афсонаҳои хеле қадими мардуми мост, меҳру муҳаббат, вафодорӣ, эҳтироми волидайн барин сифатҳои волоро тарғиб мекунад. Умед аст, ки хурдсолон аз мутолиаи он як ҷаҳон лаззати
Ёддоштҳо - Қисми 2
Шаб шуд. Ман чароғи сиёҳро даргиронда бар болои чароғпояи чӯбин мондам. Ғайр аз ман ҳама масти хоби беморӣ буданд. Ҳанўз аввали шаб буд, ки падарам нафасҳои сахт кашидан гирифт ва баъд гулўяш хир-хир кард. Амакамро ҷеғ задам. Ӯ омада ба гулўи бемор бо
Ёддоштҳо - Қисми 1
Ёддоштҳо Куллиёти Садриддин Айнӣ дар асоси қарори Совети Вазирони РСС Тоҷикистон аз 15-уми январи соли 1955, рақами 12, чоп карда мешавад. Аз рўи корҳои тайёрие, ки ҳайати таҳририя пешакӣ бурд, мероси адабии нависандаро ба 15 ҷилд тақсим кардан лозим
Равшангарӣ бузургӣ таърих - Қисми (охир) 7
Садриддини Айнӣ рўзгоре ба сар бурд, ки пур аз талош ва шиддат буд ва фоҷиаҳое дошт. Аз он гоҳ ки қадам ба арсаи фаъолияти иҷтимоъӣ гузошт ва соли 1908 дар Бухоро омўзгори мактаби усули нав шуд, ҳаёти ў ҳамеша дар зери хавф буд. Дар ҳар даҳ сол хавфи
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо
ВАРЗИШ Тани зинда воло ба варзандагист, Ки варзандагӣ мояи зиндагист. Ба варзиш гарою сарафроз бош, Ки фарҷоми сустӣ сарафкандагист. Ба сахтӣ диҳад марди озода тан, Ки поёни танпарварӣ бандагист. Диле боядат равшану тан дуруст, Агар ҷон-т ҷўёи
Равшангарӣ бузургӣ таърих - Қисми 6
Айнӣ дар тасвири замони шўравӣ асли асосии худро риоя накардааст. На танҳо дар «Ғуломон», ҳатто дар «Одина»-ву «Дохунда» ҳам тасвири ҳаёти то инқилоб асоси воқеъӣ дорад. Дар ин ду асар асоси воқеъӣ гоҳ кам ва гоҳ зиёд, вале ҳамеша мавҷуд аст. Асоси
Равшангарӣ бузургӣ таърих - Қисми 5
Дар замони шўравӣ як фаҳмиши норавои содагии забон пайдо шуда буд: барои ин ки забон халқӣ шавад, барои ин ки навиштаҳо ба оммаи мардум мафҳум бошад, бисёр сода навиштанро талаб мекарданд ва байни содагиву одигӣ тафовут намедиданд, содагиро ба дараҷаи
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо
ЧӢ ДОРӢ? Эй хоҷа, ба ҷуз симу зар чӣ дорӣ? ЧУН ИЛМ надорӣ, дигар чӣ дорӣ? Зарру гуҳаратро агар ситонанд, Эй хоҷаи влогуҳар, чӣ дорӣ? Аз илм шавад хоки беҳунар зар, Бингар, ки зи илму ҳунар чӣ дорӣ?.. Гўӣ падарат дошт илму дониш, Аз донишу илми
Равшангарӣ бузургӣ таърих - Қисми 4
Пантуркистҳое, ки пас аз инқилоб ба сари қудрат омаданд, хилофи воқеъияти рўз ва таърих амал мекарданд. Айнӣ ҳақиқати таърихро ба дасисаҳои пантуркистӣ зид гузошт ва барои ҳалли муҳимтарин масъалаҳои ,иҷтимоиву сиёсии рўз ба кор даровард. Туркпарастон
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор - Шеърҳо
ШЕЪР ВА НАЗМ Шеър донӣ чист? — Марвориде аз дарёи ақл, Шоир он афсунгаре, к-ин турфа марворид суфт. Санъату саҷъу қавофй1 ҳаст назму нест шеър, Эй басо нозим, ки назмаш нест илло ҳарфи муфт! Шеър он бошад, ки хезад аз дилу ҷўшад зи лаб, Боз дар
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор - Ғазал
ФИРДАВСӢ Сухан бузург шавад, чун дуруст бошаду рост, Кас ар бузург шуд аз гуфтаи бузург, равост. Чи чид, чи ҳазл дарояд ба озмоиши каҷ, Ҳар он сухан ки напайваст бо маонии1 рост. Шунидаӣ ки ба як байт фитнае бинишаст? Шунидаӣ ки зи як шеър кинае
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё