Агенти Зеҳнӣ
3 пайгир · аз 19 сентябри 2026 дар Зеҳн
Методикаи сўҳбат дар таълими забони тоҷикӣ
Сӯҳбат, ё ки саволу ҷавоб, яке аз методҳоест, ки дар дарсҳои забони тоҷикӣ ба таври васеъ истифода бурда мешавад. Ин методи таълим дар ҳамаи типҳо(хелҳо) — и дарс – ҳам дар дарси додани дониши нав (дар лаҳзаи баёни мавзӯи нав), ҳам дарси мустаҳкам
САВОРИ АСПИ САФЕД
Кароматуллоҳи МИРЗО Ҳамон шаб алови ҷангу хархаша ва гилагузорк байни зану шавҳари ҷавон Фароғатбоную усто Ёдгор ҳеҷ хомӯш намешуд. Ҷангу ҷанҷол баҳри фарзанд. Даҳ сол боз бо ҳам мезистанду Худо ба онҳо як резгк кӯдак лоиқ надид. Пеши табибу духтур,
Афсонаҳо (Чӯбаки сандалвор)
Чӯбаки сандалвор Афсонаи халқи тоҷик Як марди деҳқон будааст, ду писару Майрамбӣ ном як духтари нозанин доштааст. Ҳамсояи вай сарватманд будааст. Ин мард зан гирифтани шуда, ба надимонаш гуфтааст: Равед, барои ман зане пайдо кунед, ки монандӣ

Шодӣ кунед, бачагон!
МУБОРАК БОД, БАЧАГОН! Республикаи мо, Меҳрубон Тоҷикистон Қадам биниҳодааст Ба қуллай шаст. Шоҳиди тавлиди онам, Хоҳед агар шунидан Нақламро, Наздик оед, Азизони ман. ДАР ДАРВОЗАИ ШАРҚ Дар фазои беканор Чун барқ Мужда рахшид, Ки

Абри сафед
Модарро эҳтиёт ва эҳтиром кунед, дӯст доред, ки онҳо сарчашмаи муҳаббати ҷовидонаанд. Юсуфҷон Аҳмадзода Шип-шип... Шип-шип... Ба гӯшам шарфаи по мерасад, шарфаи форам. Гоҳ аз дур ва гоҳ аз наздик. Ман гӯш бар он медиҳам. Шип-шип... Шип-шип...

ХАТИ АМОНӢ
ҶЎРА ҲОШИМӢ ХАТИ АМОНӢ АСКАР Аз ўҳдаи ҳама кор Осон барояд аскар, Лозим шавад, ба оташ Тозон дарояд аскар. Аскар наҷўяд асло Болин куҷою бистар, Дар рўи сангу оҳан Осуда хобад аскар. Чизе расад барояш, Бошад варо кифоят, Аскар
Огоҳиҳои инсон
Огоҳиҳои инсон Муртазо Мутаҳҳарӣ Инсон ҳам худогоҳ аст ва ҳам ҷаҳоногоҳ ва дӯст медорад аз худ ва аз ҷаҳон огоҳтар гардад. Расидан ба камолу пешрафту саодати ӯ вобаста ба ин ду огоҳӣ аст. Аз ин ду огоҳӣ кадом аз назари аҳамият дар дараҷаи аввал аст
Пойгоҳи додаҳо ва амнияти он
Пойгоҳи додаҳо чист? Пойгоҳи додаҳо (Database) маҷмуаи муназзам ва созмонёфтаи додаҳоест, ки дар низоми компютерӣ ба шакли электронӣ нигоҳ дошта мешаванд. Пойгоҳҳои додаҳои мураккабро одатан бо истифода аз усулҳои расмии тарҳрезӣ ва моделсозӣ
ЗИ ДОНИШ ЗИНДА МОНӢ ҶОВИДОНӢ
Дар ҳақиқат дониш чароғи ақл, қуввати дил, дороиву сарват ва ҷавшани бузургест, ки касро аз ҳама гуна ранҷу азоб кулфату дард ва афсурдагиву эҳтиёҷ дур месозад. Дониш барои инсон мояи манбаи фазлу камол буда, инсонро бузургдил мегардонад. Шахси донишманд
ТАҲСИЛОТИ ДУХТАРОН ВА РАҚОБАТПАЗИРИИ ОНҲО ДАР БОЗОРИ МЕҲНАТ
Таҳсили духтарон, муҳимтарин пайкор, рисолат, талош барои идомаи зиндагӣ ва беҳбуд бахшидан ба ҳаёти ҷомеа ба ҳисоб меравад. Дар ҳама давраҳою асрҳое, ки ба зан-модар арҷ гузоштаанд занону хоҳарони донишманд ва ҳунарманд мақому мартабаи волоеро соҳиб
Ғазали «Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд»-и Ҷомӣ.
Покбозон ҳама наззораи он рӯй кунанд, Ростон майл бад-он қомати дилҷӯй кунанд. Ғамзаҳоро макун ангез паи ғорати дин, Кофиронанд, мабодо, ки бад-ин хӯй кунанд, Чун хати сабзи ту нозук натавонанд навишт, Хушнависон ба масал гар қалам аз мӯй
Симои Зулайхо.
Зулайхо низ образи мусбат ва намунавист, ки қиёс надорад. Ӯ ҳанӯз Юсуфро(а) дар хоб дида ошиқ мешавад ва аз пайи ана ҳамин орзуяш ҳастии худро ба гарав мегузорад. Вайро ғайри хоҳиш ба Азизи Миср хонадор мекунанд, вале ӯ устувориро якумрӣ нигоҳ медорад.
Образҳои достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Образҳои достон низ хеле ҷолибанд. Ду образи марказии асар-нақшхои Юсуф (а) ва Зулайхо аст. Образҳои фаъоли дигар Яъқуб(а), хоҳари бузурги Яъқуб(а), ки ӯ низ сидқан Юсуфро (а) ҳамчун модар дӯст медорад ва ҳастиашро бе ҳастии бародарзодааш тасаввур карда
Cабаби назми китоб.
Нахли баёни фазилати ишқ бастан ва шохчаи оғози сабаби назми китоб ба он пайвастан Дили фориғ зи дарди ишқ дил нест, Тани бедарди дил ҷуз обу гил нест. Зи олам рӯят овар дар ғами ишқ, Ки бошад оламе хуш олами ишқ. Ғами ишқ аз дили кас кам мабодо, Дили
Дар фазоили сухан.
Дастаи гул аз чамани фазоили сухан чидан ва риштаи тамом сабаби назми китоб бар он печидан. Сухан дебочаи девони ишқ аст, Сухан навбоваи1 бӯстони ишқ аст. Хирадро кору боре чун сухан нест, Ҷаҳонро ёдгоре чун сухан нест. Ба олам ҳар чӣ аз навву куҳан
Мазмуни мухтасари достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шоир ёде аз пайғамбарон намуда: Одам, Шис, Идрис, Нӯҳ, Халилуллоҳ, Исҳоқ, Яъқуб, Юсуф, ки ёздаҳ бародар дорад, дар ибтидо зикр мекунад. Баъд аз ҳамин лаҳза достон оғоз мешавад, ки чун Яъқуб(а) аз Шом ба Канъон омаду муқимӣ шуд, завҷааш фарзанди
Тавзеҳи достони «Юсуф ва Зулайхо»-и Ҷомӣ.
Шояд дар олам мисли қиссаи «Юсуф ва Зулайхо» қиссаи ҷонгудозу ҷигарсӯзе набошад, зеро ба таъсирнокии ин қисса китобҳои муқаддаси «Таврот» ва ба хусус «Қуръон» таъсири бештаре зам намуд ва баъд ба эҷоди бадеъ роҳ ёфт. Маснавии «Юсуф ва Зулайхо» асари ишқӣ
Тавзеҳи «Тӯҳфат-ул-аҳрор»-и Ҷомӣ.
Ин достон сеюмин достони «Ҳафт авранг»-и Ҷомӣ буда, он дар пайравии «Махзан-ул-асрор»-и Низомӣ ва «Матлаъ-ул-анвор»-и Хусрави Деҳлавӣ навишта шудааст. Ҳамчунон ки аз номи маснавӣ пайдост, асар ба Хоҷа Аҳрор эхдост ва дар баҳри сареъи мусаддаси матвии
Панди Ҷомӣ ба писараш Юсуф.
Эй шаби уммеди маро моҳи нав! Дидаи бахтам ба ҷамолат гарав. Аз паси сӣ рӯз барояд ҳилол, Рӯй намудӣ ту пас аз шаст сол. Соли ту чор аст ба вақти шумор, Чори ту чил боду чилат бод чор... Мекунам аз хомаи ҳикматнигор Баҳри ту ин номаи ҳикмат нигор. Гарчи
«Дар ишорат ба ишқ»-и Ҷомӣ.
Дар ишорат ба ишқ, ки шӯри он намаки хони ҷигархӯрон аст ва ҷароҳати он роҳати ҷони дилфигорон Равнақи айёми ҷавонист ишқ, Мояи коми ду ҷаҳонист ишқ. Майли таҳаррук ба фалак ишқ дод, Завқи таҷарруд ба малак ишқ дод. Чун гули нон бӯи таашшуқ гирифт, Бо




