Дунё
Ҷаҳон пур аз мӯъҷизаҳо ва зебоиҳои нотакрор аст. Сайру гашт ба мо имкон медиҳад, ки фарҳангҳои навро омӯзем, одамони гуногунро бишиносем ва ҷаҳонбинии худро васеъ кунем. Ҳар як гӯшаи дунё қиссаву таърихи хоси худро дорад. Саёҳат на танҳо ҷисми моро истироҳат медиҳад, балки рӯҳу равони моро низ бо хотираҳои фаромӯшнашаванда ва эҳсосоти нав бой мегардонад.
Қаноатмандӣ
Пирзанеро барои сафедкории хонааш коргаре киро кард. Вақте коргар ба хонаи пирзан даромад, шавҳари пир ва нобинои ӯро дида дилаш сӯхт. Рӯзҳое, ки дар хона кор мекард, пай бурд, ки пирмард инсони бисёр хушҳол ва хушбин аст. Ӯ ҳангоми кор бо пирмард суҳбат мекард ва оҳиста-оҳиста бо ӯ дӯст шуд. Дар ин муддат ҳеҷ гоҳ ба маъюбияти ҷисмонии пирмард ишора накард. Пас аз анҷоми сафедкорӣ, вақте коргар ҳисобномаро ба ҳамсари ӯ дод, пирзан пай бурд, ки маблағи навишташуда хеле камтар аз он аст, ки қаблан мувофиқа карда буданд. Пирзан аз коргар пурсид: Чаро шумо ба мо ин қадар тахфиф додед? Коргар ҷавоб дод: Вақте бо шавҳари Шумо суҳбат мекардам, бисёр хушҳол мешудам ва аз тарзи бархӯрди ӯ бо зиндагӣ фаҳмидам, ки вазъи ман он қадаре, ки фикр мекардам, бад нест. Пас ба ин хулоса расидам, ки кору зиндагии ман ҳам чандон душвор нест. Ба ҳамин хотир ба шумо тахфиф додам, то аз ӯ сипосгузорӣ кунам. Пирзан аз ситоиши шавҳараш ва бузургдилии коргар сахт мутаассир шуд ва гиря кард, зеро медид, ки коргар танҳо як даст дошт…
Тенниси рӯи миз
Табибон бар онанд, ки тенниси рӯи миз ба таҳкими системаи дилу раг ва ба эътидол овардани фишори хун мусоидат намуда инсонро аз гирифторшавӣ ба сактаи қалб пешгирӣ мекунад. Тенниси рӯи миз як машқи олӣ на танҳо барои мушакҳо, балки барои чашмон низ машқи хубест. Диққати доимӣ ба тӯб, ҳангоми дуру наздик шудан барои рафъи шиддату хастагӣ ва нигоҳ доштани биниши аъло кӯмак менамояд. Машқи мунтазами тенниси рӯи миз ба мустаҳкам кардани мушакҳо кӯмак мекунад. Ғайр аз ин, тенниси рӯи миз буғумҳои гуногунро дар дастҳо, пойҳо ва бадан ба кор медарорад. Дар натиҷа, буғумҳо чандиртар шуда, ҳангоми калонсолӣ фаъолияти ҷисмониро нигоҳ медорад. Тадқиқоти 25-сола бо иштироки беш аз 8500 нафар нишон додааст, ки теннисбозон нисбат ба дигар варзишгарон 10 сол зиёдтар умр мебинанд. Дар байни ҳама намудҳои варзиш теннис аз рӯи дарозумрӣ ҷои аввалро касб кардааст.
АРЗИШИ ҶАВОНӢ
Рӯзе марди пире дар назди масҷид бо ашк дар чашм менишаст. Ҷавоне аз роҳ мегузашт ва ӯро дид. — Пир, чаро гиря мекунӣ? — пурсид ҷавон. Пир посух дод: — Писарам, ман имрӯз на барои пирии худ гиря мекунам, балки барои он ҷавоние ки дигар бознамегардад... Ҷавон бо ҳайрат гуфт: — Чӣ мешавад, пирӣ қисмати инсон аст, ҳама пир мешаванд! Пир бо овози ором гуфт: — Бале, вале ман дар ҷавонӣ мегуфтам: “Ҳоло вақт дорам, баъдтар илм мехонам, баъдтар намоз мехонам, баъдтар модарамро хурсанд мекунам...” Ҳамаи “баъдтар”-ҳои ман омаданд, вале ҷавонӣ рафт. Ҷавон хомӯш монд… Хулоса: Ҷавонӣ неъматест, ки кам касон қадрашро медонанд. Онро бояд барои илм, ахлоқ, хидмат ба волидайн ва созандагӣ истифода кард. Ба умеди “баъдтар” зиндагии аслӣ пушаймонӣ меорад
РАССОМИ БЕНОМ
Солҳо пеш, дар як деҳаи дурдаст, пирамарде зиндагӣ мекард, ки дар гӯшаи хонааш бо рангҳои кӯҳна расм мекашид. Ӯ на студия дошт, на шогирд, на шӯҳрат. Мардум мегуфтанд: “Ӯ фақат вақт мегузаронад.” Аммо кӯдакон ҳар саҳар назди ӯ мерафтанд, то бубинанд, ки чӣ меофарад. Яке аз он кӯдакон, писарбачае бо номи Фаррух, як бор пурсид: — Эй бобо, ту ин расмҳоро чаро мекашӣ, вақте ҳеҷ кас намехарад? Пирамард бо табассум гуфт: — Фарзандам, ман ин расмҳоро барои дили худам мекашам. Агар рӯзе касе дилаш ба ин расмҳо ламс хӯрад, пас ман вазифаи худро иҷро кардаам. Солҳо гузашт. Пирамард аз дунё рафт. Ва баъд аз марги ӯ, мардум расмҳои дар хонаашмондаро ёфтанд — расмҳое, ки ҳаёт, муҳаббат, дард ва орзуро тасвир мекарданд. Онҳоро ба шаҳр бурданд. Дар як муддати кӯтоҳ, осорхонаи маъруф ташкил шуд ва он рассоми “беном” ба яке аз маъруфтарин эҷодкорон табдил ёфт. Фаррух — ҳамон кӯдаки якзамон — шахсе шуд, ки аввалин китоб дар бораи ӯро навишт ва гуфт: — Эҷодкорон на барои шуҳрат, балки барои равшан кардани дилҳо эҷод мекунанд. Ва рӯзе, ҳатман, он нур ба дигарон низ мерасад. Хулоса: Эҷодкорон мисли шамъанд — ором месӯзанд, вале атрофро рӯшан мекунанд. Агар шумо эҷод мекунед — нависед, расм кашед, мусиқӣ созед — ҳатто агар касе набинад, зеро рӯзе офаридаи шумо касеро рӯҳбаланд хоҳад кард.
Аз вожаи «чаро» ва ё аз вожаи «чӣ гуна»?
Шумо ҳангоми ба худ савол додан, аз чӣ вожае бештар истифода мекунед: Аз вожаи «чаро» ва ё аз вожаи «чӣ гуна»? Оё мегӯед: «Чаро шароит ин гуна аст? Ва ё инки мепурсед: «Чӣ гуна метавонам шароити мавҷударо зеботар ва олитар кунам?» Шумо медонед, ки фосилаи ин ду навъ пурсиш, фосилаи ҷаҳаннам то биҳишти Худост. Фосилаи байни бадбахтӣ ва хушбахтии Инсонҳо аст. Фосилаи фақр ва сарват аст. Фосилаи афсурдагӣ ва нишот аст. Фосилаи яъс ва умед аст. Оре, кайфияти зиндагии шуморо навъи саволҳое таъйин мекунад, ки шумо аз худ мекунед.
Будан дар дунё вобастагӣ нест.
Рӯзе талбандае ба дидори як сӯфии дарвеш рафт ва дид, ки ӯ бар рӯи тахти махмалин дар миёни хаймаи зебое нишастааст, ки ресмонҳояш ба мехҳои тиллоӣ баста шудаанд. Гадо чун инҳоро дид, бо овози баланд гуфт: «Ин чӣ ҳол аст, эй дарвеши муҳтарам! Ман бисёр шунида будам, ки шумо аз зуҳду бепарвоӣ ба дунё ном баровардаед, вале акнун бо дидани ин ҳама зебу зинат дар атрофи шумо, комилан ноумед шудам». Дарвеш табассуме кард ва гуфт: «Ман омодаам, ки ҳамаи инҳоро тарк кунам ва бо ту ҳамроҳ шавам». Бо гуфтани ин сухан, дарвеш аз ҷо бархост ва ба пайи гадо роҳ афтод. Ӯ ҳатто интизор нашуд, ки попушиҳояшро ба по кунад. Баъд аз муддати кӯтоҳ, гадо нороҳат шуд ва гуфт: «Ман косаи гадоиямро дар хаймаи ту гузоштаам. Ман бе косаи гадоӣ чӣ кунам? Лутфан каме сабр кун, то ман баргардам ва онро биёрам». Сӯфӣ боз хандид ва гуфт: «Дӯсти ман, мехҳои тилоии хаймаи ман ба замин фурӯ рафтаанд, на ба дили ман. Аммо косаи гадоии ту то ҳол туро таъқиб мекунад». Будан дар дунё вобастагӣ нест. Вобастагӣ он аст, ки дунё дар зеҳн ҷой бигирад. Ва ҳар гоҳ ки дунё аз зеҳн нопадид шавад, онро варстагӣ меноманд.
Мо инсонҳо танҳо барои зиндагӣ кардан ба дунё наомадаем.
Балки барои ба ҳамдигар нур ва шодӣ бахшидан омадаем. Шодӣ бахшидан ба ҳамдигар бузургтарин туҳфаи мост, ки арзиши он бо пул ё қудрат баробар намешавад. Шодӣ қудрат дорад: дили хастаеро ором кунад; рӯҳи ноумедро умед бахшад; миёни одамон пуле аз муҳаббат бунёд кунад. Ҳар вақте, ки мо якдигарро хушҳол месозем, дар асл зиндагиро маъно мебахшем. Мо бояд ин туҳфаро аз ҳамдигар дареғ надорем, зеро шодӣ кам намешавад, ҳар қадар бештар ба дигарон диҳем, ҳамон қадар бештар ба зиндагии худ бармегардад. Аз ин рӯ, бигзор мо ҳар рӯз барои касе сабаби табассум шавем: бо сухани нек, бо амалҳои хурди меҳрубонона, бо ҳузури самимӣ. Зиндагӣ кӯтоҳ аст. Шодӣ чизест, ки онро метавон паҳн кард, то пас аз мо низ боқӣ монад. Ба хотир дорем: Мо барои ба якдигар шодӣ бахшидан омадаем, пас онро дареғ надорем!
Муваффақият: Он чӣ мардум мебинанд ва он чӣ намебинанд
Муваффақият мисли яхпораест, ки қисми болои он дурахшон аст ва дар назар намоён, аммо қисми асосии он зери об пинҳон аст. Одамон одатан танҳо натиҷаи ниҳоиро мебинанд: муваффақияти барҷаста, ҷойгоҳ ва қудратро. Аммо он чӣ дар асл пушти ин дурахшонӣ нуҳуфтааст, бисёр вақт аз чашмони мардум пинҳон мемонад. Чӣ гуна муваффақият ба даст меояд? Дар паси ҳар қуллаи фатҳшуда шабҳои бехобӣ, меҳнати сахт, интизом ва фидокорӣ ниҳон аст. Инҳо ҷузъҳое ҳастанд, ки яхпораи зериобро ташкил медиҳанд. Танҳо шахсоне, ки қодир ба қабули душвориҳо ва мубориза бо онҳо ҳастанд, метавонанд ба ин натиҷаҳо бирасанд. 1. Шабҳои бехобӣ: Одамони муваффақ шабҳои зиёдеро дар фикру амал ба сар мебаранд. Ҳар қадами онҳо бо таҳлил, андеша ва банақшагирии бодиққат пеш меравад. 2. Меҳнати сахт: Ҳар як муваффақият тавассути кори шабонарӯзӣ, кӯшиши беист ва фидокорӣ ба даст меояд. 3. Интизом: Бе интизом расидан ба ҳадафҳои бузург ғайриимкон аст. Ин қобилияти идора кардани вақт, одатҳо ва худ мебошад. 4. Фидокорӣ: Муваффақият маънои сарфи вақт, қувва ва баъзан қурбонии ҳузур дар ҷойҳои дилхоҳро дорад. 5. Сабр ва устуворӣ: Ҳар шахсе, ки ба қулла расидааст, дар роҳ бо шубҳаҳо, танқидҳо ва нокомӣ рӯ ба рӯ шудааст. Аммо маҳз қобилияти сабр кардан ва устувор мондан ӯро ба пеш мебарад. 6. Риску кӯшишҳои нав: Муваффақият ба худ рискҳоро қабул мекунад. Ин маънои омодагии бардошти хавф ва кӯшиши роҳҳои навро дорад. Он чӣ мардум намебинанд Қисми пинҳон, ки дар зери об қарор дорад, аксар вақт муҳимтарин аст. Мардуми атроф на ҳама вақт медонанд, ки ин муваффақият бо чӣ қимате ба даст омадааст. Танҳо касе, ки бо мушкилоти зиёд рӯ ба рӯ шуда, онҳоро бартараф кардааст, воқеан метавонад арзиши ин қулларо дарк кунад. Дарси асосӣ Муваффақият ҳеҷ гоҳ ҳодисаи тасодуфӣ нест. Он натанҳо талаб мекунад, ки мо орзу ва ҳадаф дошта бошем, балки бояд бо омодагии қабул кардани душвориҳо, фидокорӣ ва устувории худ қадам гузорем. Ҳар шахс метавонад қуллаи муваффақиятро фатҳ кунад, агар ҷасорат дошта бошад, ки қисми пинҳони "яхпораи муваффақият"-ро қабул кунад. Хулоса: Он чӣ одамон мебинанд — дурахши беруна аст, аммо он чӣ намебинанд, меҳнат, интизом ва муборизаест, ки ин дурахшро эҷод кардааст. Муваффақиятро бо ҳамаи ҷузъҳояш қабул кунед ва бо эътимоди комил қадам ба пеш гузоред!
Бераҳмӣ ҳамеша сояе дорад ва он ҷаҳолат аст.
Инсон ҳар қадар зеҳни боз дошта бошад, ҳамон қадар камтар бераҳм мешавад. Инсони воқеан таҳсилдида наметавонад бераҳм бошад, зеро ин номумкин аст. Ӯ танҳо метавонад муҳаббат ва раҳму шафқат дошта бошад. Инсони аҳмақ маҷбур аст бераҳм бошад, зеро танҳо бо ҳамин роҳ ӯ фикр мекунад, ки метавонад пирӯз шавад. Инсони оқил хоҳише барои пирӯз шудан надорад, Инсони оқил аллакай дар зеҳни худ пирӯз аст. Ӯ аллакай дар фаҳмиши худ аз бисёр чизҳо боло аст ва ба рақобат ниёз надорад. Инсони аҳмақ ҳамеша бояд дар рақобат бошад. Ва чун аҳмақ аст, наметавонад ба зеҳни худ такя кунад, зеро маҷбур аст ба чизи дигар такя кунад. Аз ин рӯ бераҳм мешавад, маккор мешавад, фиребгар мешавад, дуруя мешавад. Ба назари ман, «аҳмақӣ» ягона гуноҳ аст ва ҳар чизи дигар танҳо паёмади он аст. Ва «зоқилӣ» ягона фазилат аст ва ҳар чизе ки мо онро фазилат медонем, мисли соя аз он пайравӣ мекунад.
Баъзе дидорҳо, охиринанд на аз рӯи хоҳиш, балки аз рӯи тақдир...
Вақте ду дӯст, ки умре ҳамдард, ҳамроз ва ҳампаноҳ буданд, бо ашки ниҳоӣ ҳамдигарро ба оғӯш мегиранд, дунё як лаҳза сукут мекунад. Калимаҳо дигар садо надоранд. Фақат ду чашми пур аз ёд ва ду дасте, ки намехоҳанд аз ҳамдигар раҳо шаванд... Яке мегӯяд: «Дуо кун, шояд ин охирин дидори мост...» Ва дигаре, ашк мерезад... Мо фикр мекунем вақт зиёд аст. Ки метавонем ҳар рӯз гӯем: "Бубахш", "Дӯстат медорам", "Ташаккур", "Ҳамеша дар ёдам ҳастӣ"... Аммо вақт ҳаргиз ба интизории мо намеистад. Мо намедонем, ки кадом дидор охирин аст. Кадом "хайр" видои абадист. Кадом "фардо" дигар нахоҳад расид... Пас чаро ҳамдигарро меранҷонем? Чаро гапи дағал ба ҳам мегӯем? Чаро муҳаббатро пинҳон медорем, вақте ки метавон онро бигӯем? Ин зиндагӣ барои муҳаббат кардан аст. Барои нигоҳҳои гарм, дастҳои фишурда, дили бахшанда. Мо шояд дигар фурсате барои хабаргирии ҳамдигар, фурсати муносиб, занг задан ё табассум кардан надорем... Пас, то зиндаем ба қадри якдигар бирасем. Нагузорем муҳаббат пас аз рафтан гуфта шавад... Нагузорем бахшиш дер шавад... Зеро баъзе ашкҳо, дигар дида намешаванд... Ва баъзе оғӯшҳо, танҳо дар ёдҳо боқӣ мемонанд.
Ҳикояти зебое аз Мавлоно!
Айёми хушксолӣ ва қаҳтӣ буд, кишоварзе пеши осиёбон рафту гуфт: Ба ҳаққи Худо, бачаҳоям аз гуруснагӣ мемиранд, аз ту мехоҳам миқдоре гандум ба ман қарз бидеҳ, ман баъдан ба ту бармегардонам. Осиёбон миқдоре гандумро даруни порчае рехту онро гиреҳ баст ва ба марди кишоварз дод. Марди кишоварз хушҳол ба сӯи хонааш рафт. Ҳамин тавр ки ба самти хонааш мерафт, дуо мекарду мегуфт: Худоё, ба ҳаққи иззатат гиреҳ аз мушкилоти мардум боз кун! Гиреҳ аз гирифториҳои мардум боз кун! Гиреҳ аз ин хушксолӣ ва аз ин қаҳтӣ боз кун! Хулоса ин қадар гиреҳ-гиреҳ кард, то ин гиреҳҳои рӯмолаш боз шуд ва ҳамаи гандумҳо рӯи замин рехт. Кишоварз чунон асабонӣ шуд, рӯ кард ба Худо, гуфт: Солҳо нарди худоӣ бохтӣ Ин гиреҳро з-он гиреҳ нашнохтӣ?!… Ман туро кай гуфтам, эй ёри азиз К-ин гиреҳ бикшою гандумро бирез?… Он гиреҳро чун наёрастӣ гушуд Ин гиреҳ бикшоданат, дигар чӣ буд? Ман худованде надидам з-ин намат Як гиреҳ бикшодию он ҳам ғалат! Алғараз, баргашт мискин дарднок То магар барчинад он гандум зи хок Чун барои ҷустуҷӯ хам кард сар Дид, афтода яке ҳамёни зар! Саҷда карду гуфт: К-эй Рабби Вадуд Ман чӣ донистам, туро ҳикмат чӣ буд? Ҳар балое к-аз ту ояд, раҳматест Ҳар киро фақре диҳӣ, он давлатест.
Қимати вақт: Роҳи муваффақият аз имрӯз оғоз меёбад
Субҳ оғози ҳар як имконият аст. Ҳар саҳар, вақте ки чашмони худро боз мекунӣ, як рӯзи нав пеши рӯят истодааст. Вақт — гаронтарин сармояест, ки ҳаргиз баргардонда намешавад. Онро наметавонӣ харида ё пас андозӣ. Он мисли оби равон мегузарад ва танҳо аз ту вобаста аст, ки онро чӣ гуна истифода мекунӣ. Ба худ бипурс: имрӯз чӣ кор мекунам, ки зиндагии маро беҳтар кунад? Ба нақшаҳоят амал кун, ҳадафҳоятро пайгирӣ намо ва вақтатро барои корҳое, ки ба орзуҳоят наздик мекунанд, сарф кун. Ҳар як сония имкони тозае аст барои омӯхтан, сохтани чизе нав ё қадаме ба сӯи орзуҳоят гузоштан. Вақт мисли шамол аст — наметавонӣ онро боз дорӣ, аммо метавонад ба бодбони ҳадафҳоят самт бахшад. Пас, аз ҳар саҳар истифода бар, худатро бедор соз ва коре кун, ки туро ба муваффақият наздик мекунад. Зиндагӣ кӯтоҳ аст, аммо барои онҳое, ки вақти худро дуруст истифода мебаранд, он кофӣ хоҳад буд. Ҳоло вақти шурӯъ кардан аст. Вақти беҳтар барои сохтани оянда нест, ҷуз ҳамин ҳозир!
БОҒЧА АЛЛАКАЙ ДЕР АСТ
Шояд ҳар яки мо аз солҳои мактабхонӣ дар ёд дорад, ки дар синф як талабаи қобилиятноке буд, ки бе ягон кӯшиши дидашаванда сарварии синфро ба уҳда мегирифт, ҳамзамон талабаи дигар бо тамоми кӯшиш қафомонда боқӣ мемонд. Дар солҳои таҳсили ман муаллимон моро чунин ҳавасманд мекарданд: «Боақлӣ ё беақлӣ меросӣ нест. Ҳамааш аз кӯшишҳои худат вобаста мебошад». Ва аздусар таҷрибаи шахсӣ нишон дод, ки аълохон ҳамеша аълохон ва духон ҳамеша духон аст. Гӯё, ки ақл аз ҳамон аввал насиби одам мешавад. Бо ин номувофиқатӣ чӣ кор кардан мумкин буд? Ба хулоса омадам, ки қобилиятҳо ва хулқу хӯи инсон аз рӯзи таваллуд маълум нестанд ва дар аксари маврид дар давраи муайяни ҳаёти ӯ ташаккул меёбанд. Баҳсҳои зиёд то ҳол идома доранд: инсонро ирсият ташаккул медиҳад ё таълиму тарбияе, ки мегирад. Аммо то имрӯз ягон назарияи каму беш қобили қабул ба ин баҳсҳо нуқтаи охирро нагузоштааст. Ниҳоят, таҳқиқи физиологияи мағзи сар аз як тараф ва психологияи кӯдак аз тарафи дигар, нишон доданд, ки калиди рушди қобилиятҳои ақлонии кӯдак таҷрибаи шахсии дарёфтҳои ӯ дар се соли аввали ҳаёт, яъне дар давраи рушди ҳуҷайраҳои мағзи сар мебошад. Ягон тифл нобиға ва ягон тифл девона таваллуд намешавад. Ҳамааш аз ҳавасмандгардонӣ ва дараҷаи рушди мағзи сар дар солҳои ҳалкунандаи ҳаёти тифл вобаста аст. Ин давраи аз таваллуд то синни сесолагӣ мебошад. Тарбия кардан дар боғча корест, ки аллакай дер шудааст.
Ҳар кас ғалаба карда метавонад.
Ҳар кас ғалаба карда метавонад. Бовар намекунед? Ба Дуглас ҳам касе бовар намекард, вале ӯ ғалабаи фаромӯшнашаванда бадаст овард, зеро медонист зӯраш ба он мерасад. 11 феврали соли 1990 дар Токио муҳорибаи дар таърихи бокс нодире рӯй дод, ки мухлисони Майк Тайсони машҳурро сахт дилсард кард ва варзишгари то он замон номашҳур Ҷеймс “Бастер” Дугласро ба ҷои аввал баровард.- Майк Тайсон дар 23-солагӣ аллакай соҳиби рӯихати хидматии калон – 37 – 0 буд. Ҳамаи муҳорибаҳоро (ғайр аз чаҳор вохӯрӣ) бо нокаут ба анҷом мерасонд, соҳиби камарбандҳои WBA, IFB буд ва воқеан чемпиони мутлақи ҷаҳон шуморида мешуд. Вай чунон ба ғалабаи худ бовар дошт, ки ба муҳориба омодагии лозимӣ нагирифт. Рӯихати хидматии рақиби ӯ Ҷеймс Дуглас хоксорона - 20-4-1 буд, аллакай се бор нокаут шуда буд. Ҳама интизор буданд, ки ин муҳориба зуд ва пешгӯишавандашуда, яъне бо ғалабаи чемпиони маъруф Тайсон ва нокаути Дуглас ба охир мерасад. Букмеккерҳо такяҳои гӯшношуниди 49-1 ба фоидаи Тайсон дар лаҳзаи анонси вохӯрии боксёрҳо дар ринг ва 42-1 пеш аз муҳориба карданд. Ин муҳориба аллакай моли таърих шудааст ва арзандаи гоҳ-гоҳ ба ёд овардан мебошад – ҳадди ақал барои он ки истодагарӣ гаштаву баргашта таъриф карда шавад: бо истодагарӣ ҳатто заифӣ ба нерӯ табдил мешавад! Албатта, Дуглас рақиби заиф набуд, аммо, чи тавре ки ҳама меҳисобиданд, то ба дараҷаи Тайсон расидани ӯ вақту қувваи зиёд лозим буд. Аммо ӯ истодагарӣ нишон дод ва ба мақсади худ расид. Муҳориба аз оғоз душвор буд. Дуглас бо тамоми қувва ҳуҷум кард, аммо аз апперкоти сахти Тайсон афтид ва фавран худро ба даст гирифта натавонист, бонги анҷоми раунд ӯро наҷот дод. Баъд аз тайм-аут тамошагарон ғалабаи тези Тайсонро интизор буданд, аммо вазъият баногоҳ бакуллӣ тағйир ёфт - Дуглас бо силсилаи зарбаҳои дақиқ Тайсонро ба нокаут равон кард ва бо ҳамин ғалаба абадан дар таърихи бокси ҷаҳонӣ ворид гардид. Дуглас дар мисоли худ нишон дод, ки ғолиб он касе нест, ки ҳеч гоҳ мағлуб намешавад, балки касест, ки пас аз ноомади кор бармехезад ва муҳорибаро идома медиҳад. Ба хок афтодӣ, бархез, либосатро афшон ва роҳатро идома деҳ, бигзор дигарон бибинанд, ки он хоки дармонбахш буд! Роҳнамои муваффақият
«Бе интизом (дисциплина), ҳар қадар ҳам боистеъдод бошӣ, ту ҳеҷӣ», — Майк Тайсон.
«Ман соати 4-и саҳар давиданро оғоз мекунам, зеро медонам, ки рақибам ҳанӯз дар хоб аст. Ин ба ман бартарӣ медиҳад», чунин посух додааст Майк Тайсон дар як мусоҳибааш. Ҳумчунин ӯ дар ин суҳбат ишора намудааст, ки: «Агар фаҳмам, ки яке аз рақибонам соати 4-и саҳар медавад, ман соати 2 медавам. Ва агар касе соати 2-и шаб машқ кунад, ман тамоман аз хоб даст мекашам, то машқро идома диҳам». Рӯз ба хайр ҳамраҳони азиз!
МАЙДА ЧУЙДАҲО
Барои он ки зиндагӣ хушбахтона бошад, бояст майда чуйдаҳои рӯзмараро дӯст дошт. Дар ҳама майда чуйдаҳои рӯзгор: тобиши абрҳо, наҷвои барги дарахтон, нағмаи гунҷишкон, чеҳраи раҳгузарон бояд маншаи лаззатро ҷуст. Вале дӯст доштани майда чуйда ба ин маъно низ ҳаст, ки бояд барои ин майдачуйдаҳо ғам низ бояд хӯрд. Қурбоқае, ки андаруни ҳавзи қадимаи боғ меҷаҳад андӯҳи садсоларо мешиканад. Вале қурбоқае, ки аз ҳавзи қадима берун меҷаҳад шояд ғами садсоларо дар қалб дошта бошад. Зиндагии Басё зиндагии пайванд бо лаззат буд. Вале ҳаройина зиндагие низ, ки ғаму азоб ҳамгомаш буда. Барои он ки табассум бар лаб лаззат бибарӣ, бояст низ табассум ба лаб азоб ҳам бикашӣ. Барои он ки зиндагӣ хушбахтона бошад, бояст аз барои майдачуйдаҳои рӯзмарра ғам хӯрд. Дар ҳама майдачуйдаҳои рӯзгор: тобиши абрҳо, наҷвои барги дарахтон, нағмаи гунҷишкон, чеҳраи раҳгузарон бояд азобҳои марди уфтода ба дӯзахро эҳсос кард.
Мехоҳӣ озод бошӣ? Пас кинаро раҳо кун…
Вақте нисбат ба касе ранҷишу кина дар дил дорӣ, дар асл, ба ӯ иҷоза медиҳӣ, ки зеҳну зиндагии туро идора кунад. Ӯро на танҳо намебахшӣ, балки худро ба асорат медиҳӣ. Ӯ ба зеҳнат роҳ меёбад, оромии фикратро мерабояд, нишоти рӯзонаатро мекушад, иштиҳоятро мегирад, орзуоятро дар роҳи ҷавоб банд мекунад ва ба ҳар кори хуб шубҳа меангезад. Ҳар куҷо равӣ, ҳамроҳи туст: дар кор, дар роҳ, дар хоб. Ӯ ба садоят таъсир мекунад, ба чеҳраат соя меандозад. Ҳатто ба баданат таъсир мекунад: сардард, бемадорӣ, беистироҳатӣ... Ӯ дузди хушбахтист ва ту худ иҷозат додаӣ, ки ин дузд туро соҳибӣ кунад. Як бор ба оина нигар ва хоҳӣ фаҳмид: Қимати ту, болотар аз як андешаи манфӣ аст. Ту сазовори озодиӣ, на ғуломии хашму озурдагӣ. Аз ин рӯ, кинаву ранҷро раҳо кун. Бахшиданро интихоб кун на барои онҳо, балки барои оромии худат.
Зиндагӣ монанди як суфараи пур аз нозу неъмат аст.
Пур аз шириниҳову нӯшиданиҳову хӯрданиҳои гоҳ сернамаку гоҳ камнамак. Боре бодҳои шадид низ мевазанд, боре офтоби ором нуре мепошад ва гоҳ бороне меборад. Аммо муҳим он аст, ки ҳар лаҳзаро бо муҳаббат бичашӣ, аз ҳар қадам лаззат барӣ ва лабхандро фаромӯш накунӣ. Дунё интизор намемонад, пас ҳамин ҳоло зиндагӣ кун!
БОЛАЗЗАТТАРИН ТАОМ
Рӯзе писари Луқмони Ҳаким ба падараш савол дод: Падарҷон, шумо аз ҳама ҳакимтаред, мехоҳам бифаҳмам, ки кадом таом дар дунё болаззаттарин аст? Луқмони Ҳаким чунин ҷавоб дод: Иштиҳо. Писараш: Ман ба ин бовар намекунам. Охир иштиҳои кас ба гуфти мардум ба хӯрок вобаста аст. Чӣ қадаре ки хӯрок болаззат бошад, иштиҳо ҳам ҳамон қадар фаровонтар мегардад. Луқмон: Бале, писарам, - ҷавоб гардонида, дигар доир ба он савол ҳарфе назад. Вале пас аз чанд вақт Луқмони Ҳаким писарашро ҳамроҳи худ гирифта ба шикор мебарояд. Бегоҳӣ пеш аз сафар Луқмон ба ҳамсараш фармуд, ки ҳамчун тӯша барои онҳо зағораи (нони) арзанӣ тайёр намояд. Субҳидам оилааш нони зағораро ба халтаи шикорӣ андохта, падару писарро ба шикори сайд равон кард. То бегоҳ падару писар дар марғзор машғули шикор шуданд, ягон бор таом нахӯрданд. Бегоҳӣ ҳар ду назди чашмае нишаста дам гирифтанд. Падар зағораро аз халта бароварда, ба болои локиш гузошт ва ҳар ду ба хӯрдан шурӯъ карданд. Писари гуруснааш зағораро бо иштиҳои хеле баланд мехӯрд. Пас аз хӯрдани таом ӯ ба падараш савол кард: Ин қадар хӯроки аҷоиб, кас дар дунё аз ин хӯроки болаззатро то имрӯз надидааст. Луқмон худро ба сукунат андохта, чизе ба писараш нагуфт. Чанд рӯз пас ҳамсари Луқмон ба болои дастархон зиёфат ва неъматҳои зиёдеро гузошта, падару писарро ба хӯроки нимрӯзӣ даъват кард. Онҳо бо иштиҳои том таомҳои якуму дуюмро истеъмол карданд. Баъдтар модараш ба болои дастархон зағораи арзаниро гузошт ва ба аҳли оилааш гуфт: Марҳамат, агар маъкул шавад, ба шумо ҳатман аз ин зағора метавонам, андозае бозпасин бидиҳам. Писари Луқмони Ҳаким он зағораро ба даҳон гирифт ва табъаш якбора хира шуда қариб буд, ки хӯроки хӯрдаашро бипартояд. Вале бо як ҳоле худро аз партофтан раҳо дод: Луқмон ин аҳволро дида пурсид: Чӣ шуд, зағораи болаззати таърифиатро намехӯрӣ? Писараш: Акнун ман иқрор шудам, ки аз иштиҳо болаззаттар дигар чизе нест... 1. Саволи писар ва посухи Луқмони Ҳаким. 2. Ба ҷавоби падар розӣ нашудани писар. 3. Ба сафар баромадани падару писар. 4. Зағораи арзаниро таъриф кардани писар. 5. Хирагии табъи писари Луқмони Ҳаким баъди бори дуюм хӯрдани он зағора. 6. Ба ғалати хеш иқрор шудани писар. Луғат: Локиш – маконе, ки як ҷониб девора дорад ва ҷониби дигар надорад. Бозпасин – охирин.
НАСИҲАТИ МОДАР
Замони пеш ҷавоне хост касбу ҳунар омӯзад. Модар 100 динор ба ӯ дода, насиҳат кард: Писарам, ҳеҷ вақт дурӯғ нагӯ. Зеро наҷот дар ростист. Ҷавон роҳи сафарро пеш гирифт. Аз саҳрое мегузашт, ки бо роҳзанҳо рӯ ба рӯ шуд. Онҳо пеши роҳи ҷавонро гирифта пурсиданд: Бо худ пул дорӣ? Бале, 100 динор дорам, - ҷавоб дод ҷавон. Дуздон ҳайрон шуданд. Чунки одамон ҳангоми бо роҳзан рӯ ба рӯ шудан, молу сарвати худро пинҳон мекарданд. Ту магар девона ҳастӣ, ё моро масхара мекунӣ? – хандида гуфт яке аз роҳзанҳо. Девона нестам, масхара ҳам намекунам. Роҳзанҳо ҷавонро назди сардор бурданд. Чаро 100 диноратро пинҳон накардӣ? - пурсид сардор. Модарам ба ман гуфтааст, ки доим рост ҳарф занам. Бинобар ин, росташро гуфтам, - ҷавоб медиҳад ҷавон. Ин вақт сардори роҳзанҳо гиря карда, аз ҷо хесту ду дасташро болои китфони ҷавон гузошта гуфт: Метарсӣ, ки дурӯғ гӯйӣ, модарат нороҳат мешавад? Ман бошам як умр модарамро нороҳат намуда, аз он фикр ҳам накардаам. Писарам, ту ба ман дарси муҳиме додӣ! 1. Насиҳати модар ба ҷавон пеш аз сафар. 2. Вохӯрӣ бо роҳзанҳо. 3. Ҳайрати дуздон аз ҷавоби писар. 4. Дарси додаи ҷавон ба сардори роҳзанҳо.
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо