Зиндагӣ монанди як суфараи пур аз нозу неъмат аст.

Пур аз  шириниҳову нӯшиданиҳову хӯрданиҳои  гоҳ сернамаку гоҳ камнамак. Боре бодҳои шадид низ мевазанд, боре офтоби ором нуре мепошад ва гоҳ бороне меборад. Аммо муҳим он аст, ки ҳар лаҳзаро бо муҳаббат бичашӣ, аз ҳар қадам лаззат барӣ ва лабхандро фаромӯш накунӣ. Дунё интизор намемонад, пас ҳамин ҳоло зиндагӣ кун!