МавзӯъОила
Китоб ба волидон ва омӯзгорон дар бобати тарбияи кӯдакон, рушди шахсият ва ноил шудан ба муваффақият маслиҳат медиҳад. Дар он роҳҳои рушди қобилиятҳои кӯдак ва омода кардани ӯ ба ҳастии мустақилона баррасӣ шудаанд.
Дар китобча тавсияҳо барои падару модарон гирд оварда шудаанд, ки барои таълиму тарбияи фарзанд муфиданд. Китоб ба волидайн кӯмаки амалӣ мерасонад.
Модар – модар ту беҳтарин армонӣ, Шодӣ ба дилу ба хонадон эҳсонӣ. Аз меҳру навозишат мунаввар олам, Дар даҳр ҳамеша ҷовидон мемонӣ. Модар беҳтарин армон, азизтарин ҳастӣ, муқаддастарин муъҷиза ва арзандатарин сарватест, ки ҳамагонро ҳаёт
Мавзӯи занону модарон дар эҷодиёти М.Турсунзода ба пояи баланди ғоявию бадеӣ расидааст. Силсилаи Модарномаи Турсунзода дар маҷмӯаи «Посбони оташ» гирд омадааст. Тасвири мукаммалу муфассали образи модари тоҷик ба давраи баркамолии эҷодиёти шоир рост
Ба оилаи кукноргулҳо, тақрибан 600 хели растаниҳо таалуқ доранд. Онҳо гиёҳҳои яксола, бисёрсолаи алафӣ, баъзан нимбуттаву бутта ва дарахтони на он қадар калон мебошанд. Пояашон сершоха буда, аз берун бо меякчаҳои дурушт пешида гардидаанд. Ҷойгиршавии
Хуррамзамин. Деҳаи мазкур дар баландие миёни кӯҳҳои осмонбӯс ҷойгир аст. Чӣ табиати зебову афсункоре дорад. Ёдгории “Табақи сангин”, чашмаи “Фотима ва Зуҳро”, дарахти “Арӯсу домод”, харсанги “Сафарпаҳлавон” ва монанди инҳо мавзеъҳои зиёде мавҷуданд, ки
-Кӯдаке, ки омодаи таваллуд шудан буд, рӯ ба сӯйи Худованд карду пурсид: «эй Худои хубу меҳрубонам, мегӯянд фардо маро ба замин мефиристед, аммо ман бо ин хурдӣ ва бидуни ҳеҷ кӯмаке чи гуна метавонам барои зиндагӣ ба онҷо биравам»? Ҳотифе аз ҷониби Худо
Одам аз рӯзи пайдоишаш дар оғӯши табиат зиндагӣ мекунад, зеро худи ӯ як ҷузъи табиат мебошад. Таъсири одам ба табиат хеле гуногун аст. Одам ҳангоми фаъолияташ табиатро тағйир дода, барои худ манзил, асбоб, либос ва дигар ашёи сунъӣ месозад. Таъсири
Кӯдакон аз муҳити зист хеле мутаасиранд. Дар замони имрӯза тарбияи фарзанд дар муҳиту фаҳмиши дурусти исломӣ, аз сабаби таъсири зиёди манфӣ расонидан, аз ҷониби воситаи ахбори омма, дӯстон ва дигар аъзоёни оила, хеле дӯшвор гардидааст. Телевизион,
Имрӯзҳо дар ҷомеаи мо ибораву ҷумлаҳои «тарбия суст аст», «ахлоқ коста шудааст», «ҳурмат нест», «адаб кам шудааст» ва монанди инҳо аз зумраи гуфтори пайваставу маъмулии насли бузургтари ҷомеа шудаву ҳамагӣ ин ибораҳоро ба шаклу услуби худ ба забон
Тибқи омори Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон 56 865 хоҷагии деҳқонии кишварро бонувон роҳбарӣ менамоянд. Оғози рўз - Соати 5 сари замин ҳозирем. Кори саҳар файзу баракати худро дорад. Насими фораму хониши мурғакони саҳархез, панҷаҳои нарми
Падарам аз соли 1995 то соли 2006 ба Русия барои муҳоҷирати корӣ мерафт. Ва дар соли 2005, замоне ки ӯ дар шаҳри Перм буду ҷойи кор надоштааст, дар хона нишаста барои ман чор дафтар насиҳатгуфтор навишта фиристода буд, ки аз ҳадисҳои пайомбару ояҳои
Фасли баҳор, айёми Наврӯз буд, Худо ба деҳқони асил Насриддинамак Нуриддинов боз духтар дод. Гарчанд умед дошт, баъди духтаронаш Мунира, Амира, Сафия, Мавлуда писардор мешаваду вай мисли падар каландзан шуда, бо кишоварзӣ машғул мегардад... Барои
Кампири Муғҷа ҳар бегоҳ пеш аз хоб нақша мекашид, ки фардо рӯзро бо чӣ андармонӣ кӯр мекунад. Зеро бекор шишта наметавонист. Агар бо коре андармон нашавад, зиқ мешуд, рӯзи дароз худро ланҷ ҳис мекард, бандҳои дасту пояш ба дард медаромаданд. Ин
Солимии равонии кӯдак ва даврони ширини тифлӣ аз волидон вобастагӣ дорад.Ҳар як падару модар мехоҳад, ки ба фарзандаш тарбияи хубу шоиста диҳад. Новобаста аз он ки фарзанди шумо якраву гирёнчак аст ё давраи наврасияш душвор мегузарад, волидайн будан кори
Оё истифодаи телефони мобилӣ ва дигар воситаҳои техникӣ ба раванди таълим, саломатии ҷисмонӣ ва руҳияи ноболиғон чӣ таъсир мерасонад? Дар асри рақамӣ, ки истифодаи телефон ва дигар воситаҳои техникиву электронӣ ба таври васеъ маъмул гаштааст, аксарият
Барои волидон манбаъҳои муфид бо тавсияҳои судмандро гирдоварӣ кардем. Аксарияти волидон дар Тоҷикистон бо қоидаҳои бехатарӣ дар шабакаи Интернет шинос нестанд ва наметавонанд ба кӯдак дар ҳифзи киберхавфҳо ёрӣ расонанд. Манъи истифодаи Интернет роҳи
Як марде дар биёбон кору фаъолият мекард. Биёбон беҳад тафсон буд ва ӯ вақте бегоҳ мешавад, корашро ба анҷом расонида, ба хонааш бармегардад. Занаш ба пешвозаш мебарояд ва мебинад, ки шавҳараш бисёр хаставу лабонаш аз ташнагӣ хушк шудааст. Мард ба
Марде хонадор мешаваду бо мурури замон соҳиби се фарзанд: Сумая, Диловар ва Аюб. Ин мард дар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ кор мекард. Вай фарзандонашро бениҳоят дӯст медошт ва ҳар чизе, ки мехостанд, ба онҳо муҳайё менамуд. Рӯзе Сумая аз падараш маблағ барои
Модар дар ҳаёти кас ҳама чиз аст: тасалло дар маълумию имдодгарӣ, дар бадбахтӣ, қувва дар заифӣ, нур дар дили сиёҳӣ шаб. Хулоса, вай чашмаи шафқат, саховат, муқаддимаи ҳаловату осоиш аст. Модар! Калимаест зебо ва шуниданаш гуворо. Калимаест, ки ҳатто аз
Ин бонуро, ки дар пояи аввали норбони ҳавопаймо истода, аз дигарҳо пештар Президентро ба оғӯш гирифта, модарвор бӯсид ва дар гарданаш гулбанд овехт, борҳо дидаам, аммо ҳеҷ вақт ба ин ҳад шоду хандон ва тароватнок нанамуда. Вай он рӯз Пешвои миллат
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё