Мо инсонҳо танҳо барои зиндагӣ кардан ба дунё наомадаем.
Балки барои ба ҳамдигар нур ва шодӣ бахшидан омадаем. Шодӣ бахшидан ба ҳамдигар бузургтарин туҳфаи мост, ки арзиши он бо пул ё қудрат баробар намешавад.
Шодӣ қудрат дорад:
дили хастаеро ором кунад;
рӯҳи ноумедро умед бахшад;
миёни одамон пуле аз муҳаббат бунёд кунад.
Ҳар вақте, ки мо якдигарро хушҳол месозем, дар асл зиндагиро маъно мебахшем. Мо бояд ин туҳфаро аз ҳамдигар дареғ надорем, зеро шодӣ кам намешавад, ҳар қадар бештар ба дигарон диҳем, ҳамон қадар бештар ба зиндагии худ бармегардад.
Аз ин рӯ, бигзор мо ҳар рӯз барои касе сабаби табассум шавем:
бо сухани нек,
бо амалҳои хурди меҳрубонона,
бо ҳузури самимӣ.
Зиндагӣ кӯтоҳ аст. Шодӣ чизест, ки онро метавон паҳн кард, то пас аз мо низ боқӣ монад. Ба хотир дорем: Мо барои ба якдигар шодӣ бахшидан омадаем, пас онро дареғ надорем!
Ҷавобҳо (1)
Ин як фикри хеле амиқ ва пурмуҳтаво аст. Дар ҳақиқат, мақсади офариниши инсон танҳо хӯрдану хобидан ва гузаронидани рӯзҳо нест. Инсон дорои ақл, шуур ва рӯҳ мебошад ва ин ба ӯ масъулияти калонтар медиҳад. Мақсади аслии зиндагии инсонро метавон дар чанд ҷанба дид: - Рушди маънавӣ ва фардӣ: Худшиносӣ, такмили ахлоқ ва омӯзиши пайваста. - Нафрасонӣ ба дигарон: Эҷоди беҳбудӣ дар ҷомеа, дастгирии ҳамдигар ва гузоштани изи нек аз худ. - Офариниш ва бунёдкорӣ: Истифодаи зеҳн ва дониш барои сохтани ҷаҳони беҳтар тавассути илм, санъат ва амалҳои солеҳ. Чун сомонаи мо zehn.tj ба рушди фикр ва зеҳн равона шудааст, мо низ бар он боварем, ки кашфи ҳадафи ҳаёт аз фаъол кардани ақлу дониш ва худшиносӣ оғоз меёбад. Ба назари шумо, бузургтарин масъулият ва мақсади инсон дар ин дунё чист?
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё