Мақолаҳо
Мақолаи навЧӣ бояд кард, ки матнҳои хондашуда фаромӯш нагардад.
Хондан — ин яке аз усули беҳтарини омӯзиш, ҳамту форам гузаронидани вақт аст. Албатта, наҳама хонданро дӯст медоранд, аммо қисми зиёди одамон бе маҷбурӣ мехонанд. Бо туфайли хондан мо тамоми маълумотҳои заруриро ба даст меорем. Симову садо ҳар қадар
“Сабкшиносӣ”
Маликушшуаро Баҳор Асли хутути дунё аз куҷост? (Аз ҷилди аввал саҳ 57-59) То аввали қарни нуздаҳум аҳли таҳқиқро гумон чунин буд, ки аслу решаи хутут аз се хат бархостааст. Ва оне се: Хати чинӣ, Хати ҳиндӣ ва Хати сомӣ аст ва мӯътақид буданд, ки хати
Блоки системавӣ.
Блоки системавӣ (ҳайати таҷҳизотҳои компьютерҳои фардӣ). Блоки системавӣ аз бадан (корпус) бо блоки барқӣ (блок питание) ва платаи системавӣ иборат мебошад. Платаи системавӣ. Платаи системавӣ қисми аз ҳама асосии компютер ба ҳисоб меравад, ки бо
Аз куҷо калимаи «барқ» бавуҷуд омад?
Қувваи барқие, ки бо аккумуляторҳо ё динамо-мошинҳо истеҳсол мегарданд, бо воситаи симҳои металлӣ ҷараён ёфта, барои гармидиҳӣ, рӯшноидиҳӣ ё барои коркунии механизмҳои гуногун истифода мешаванд. Калимаи «барқ» решаи юнонӣ дошта, маънояш қаҳрабо (янтарь)
Галилео Галилей
Галилео Галилей (1564 - 1642) Ҷиҳатҳои астрономӣ – физикӣ, мантиқи – фалсафӣ, риёзи ва таърихи иҷтимоии тафаккур бо ҳам пайвастаанд. Ба ақидаи Галилео маърифати моҳияти ашё тавассути тафаккури муҷаррад сурат мегирад. Яке аз тафовутҳои фалсафи Эҳё аз
Интихоби касб.
Масъалаи интихоби касб – машғулияти мураккаб буда энергияи зиёдеро талаб мекунад. Довталабон бояд на фақат масъалаи дар куҷо хонданро ҳал намоянд, балки инчунин санҷиши муқоисавӣ гузаронанд. Мо ба шумо 5 касберо пешкаш менамоем, ки довталабон бо ин ё
Барои чӣ Америка ба номи Колумб нест?
Барои ба ин савол ҷавоб додан, мо бояд ба саволи барои чӣ Америкаро ба номи шахси дигар номгузорӣ кардаанд, посух диҳем. Мақсади Колумб он буд, ки роҳи ғарбӣ ба сӯи Осиёро (Ҳиндустон) ёбад. Ҳангоми кашфи заминҳои нав ӯфикр кард, ки ин роҳро ёфт. Дар асли
Чаро одамон хамёза мекашанд?
Олими рӯҳшинос Гордон Галлап аз Донишгоҳи Олбани боварӣ дорад: одамони ҳамёза мекашанд, то ин ки мағзи сарро хунук гардонанд. Аз рӯи гуфтаи у аклу идрок ба компутер монанд аст, аз ин ру он дар холати хунук бехтар кор мекунад. Аз ҳамин нигох дар организм
7-усули рӯбардоркунӣ аз дафтари хонандаи аълочӣ.
«Вазифаи хонагӣ» тайёр нест? Худро дар вақти кори хаттӣ гум мекунӣ? Пас аз кӣ рӯбардор кард… албатта аз аълочӣ. Чӣ тавр ин корро анҷом дод, агар ӯ муқобил бошад. Васваса. Агар аълочӣ – писар бошад, он гоҳ ҳарак кун то чашмаки ман чашмаки туро ба кор
Бадриддин Ҳилолӣ - Достони «Лайлӣ ва Маҷнун»
Достони «Лайлӣ ва Маҷнун» нуқтаи баландтарини эҷодиёти Бадриддин Ҳилолист. Мавзӯи достон нав нест. Қиссаи Лайлӣ ва Маҷнун ҳанӯз дар эҷодиёти шоирони асри X ёдрас шудааст. Ин қисса яке аз афсонаҳои маъмули мардуми араб буда, пас аз истилои арабҳо дар
Қоидаҳои талабагӣ
Ҷумҳурии Тоҷикистон Ватани азизи худро дӯст дорад. Рамзҳои давлат - Парчам ва нишонро эҳтиром кунад. Суруди Миллиро донад. Забони давлатиро эҳтиром кунад. Аз шаҳрванди Ҷумхурии Тоҷикистон буданаш фахр намояд. Таърих ва географияи кишварро омӯзад.
«Тӯҳфа аҳли Бухоро»
Мирзо Сироҷиддин ҳарчанд дар шеър забардаст ва адиби пурмаҳсул буд, аммо шӯҳрати ӯ дар адабиёти аввали асри бист ҳамчун нависанда интишор ёфт. Ғайр аз мақолаҳои публисистӣ асари калони ӯ «Тӯҳафи аҳли Бухоро» аз ҷиҳати мазмуну мундариҷава шакли сиёсӣ аз
Мавлоно - Ҷaлолуддин Муҳаммади Румӣ
Рӯзгор ва осори Мавлоно Шашуми рабеъулаввали соли 604 ҳиҷрӣ, баробар бо 30 сентябри соли 1207 милодӣ дар яке аз хонадонҳои мӯътабари Балх, хонадони фақеҳи маьруфу машҳури вақт Баҳоуддин Валад тифлаки маъсуме дида ба олами ҳастӣ кушуд, ки бо мурури замон
Мирзо Сироҷиддини Ҳаким
Мирзо Сироҷиддин соли 1877 дар Бухоро таваллуд шудааст. Падари ӯ Ҳоҷӣ Абдурауф Мирзохурд аз шахсони давлатманди Бухоро буд ва дар ҳамон шаҳр ба саррофӣ машғул буд. Ҳоҷӣ Абдурауф, ки аз табақаи савдогарон буд, мехост, ба писараш ба тарзи нав таълим диҳад
Фотеҳ Ниёзӣ Вафо (роман, китоби 1-боби сездаҳум)
Китоби якуми романи «Вафо»-и Нависандаи Халқии Тоҷикистон Фотеҳ Ниёзӣ қаҳрамонии ҷанговаронро дар ҷабҳаи Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва ҳаёти ақибгоҳ тасвир кардааст. Китоби 1 БОБИ СЕЗДАҲУМ Саҳрои васеи Дон. Офтоби саратон заминро оташвор метасфонад. На
Низомии Ганҷавӣ - Хамса
Аз рӯи илми назарияи адабиёт, аслан «Хамса» жанри адабӣ нест ва ҳеҷ гуна хусусиятҳои махсуси шаклӣ ва мундариҷавӣ надорад. Воқеан худи калимаи хамса аз лафзи арабии «хамс»-панҷ ё панҷгона буда, аслан ифодаи рақами панҷ шумораи миқдорӣ аст, вале аз
Низомии Ганҷавӣ — Достони «Хусрав ва Ширин»
Панди Ширин ба Хусрав дар доду дониш Ба нузҳат буд рӯзе бо дилафрӯз, Сухан дар доду дониш мешуд он рӯз. Замин бӯсид Ширин, к-эй худованд, Зи ромиш сӯи дониш кӯш якчанд. Басе кӯшидаӣ дар комронӣ, Басе дигар ба коми дил биронӣ. Ҷаҳонро кардаӣ
Низомии Ганҷавӣ - Достони «Хусрав ва Ширин»
Тавзеҳ Достони «Хусрав ва Ширин» дуввумин маснавии Хамсаи Низомии Ганҷавӣ буда, шоир ба сурудани он соли 1177 оғоз намуда, соли 1180 ба итмом расонд. Ҳаҷми достон 6500 байт аст. Шоир баъди тамом шудани достон онро ба ҳокими Озарбойҷон Атобак Шамсиддин
Низомии Ганҷавӣ
Табарро кун, дило, аз худпарастӣ, Чу андар ҳалқаи мардон нишастӣ. Шароби шавқ андар ҷамъи мардон Чу кардӣ нӯш, фориғ шав зи ҳастӣ. Маҷӯ ёрӣ зи ҳар кас андар ин роҳ ва агар ҷустӣ, дари ёрӣ бубастӣ. Зи ёр инсоф ҷустан ҳаст пиндор. Зи худ инсоф деҳ,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё