Мақолаҳо
Мақолаи навАХТАРИ ТОБНОКИ ИЛМИ ТОҶИК
Дар ҳар давру замон олимону донишмандон номбардори миллат буда, дар рушду пешрафти илм ва ҷомеа саҳми арзанда мегузоранд. Кор ва пайкори онҳо сазовори ситоиш ва арҷгузорист. Миллат бо онҳо камол меёбад ва онҳо ифтихори миллатанд. Академик Мухторов Аҳрор
НБО «РОҒУН» – ДУРНАМОИ РУШДИ ИҚТИСОДИ МИЛЛӢ
Истиқлолияти давлатӣ барои рушди тамоми соҳаҳои хоҷагии халқи мамлакат заминаи воқеӣ гузошт. Дар даврони соҳибистиқлолӣ расидан ба Истиқлолияти энергетикӣ ҳадафи стратегии халқу давлати Тоҷикистон эълон гардида, бо татбиқи пайгиронаи ин ҳадафи олӣ
ФАРЗАНДИ ФАРЗОНАИ МИЛЛАТ
Корномаи академик Бобоҷон Ғафуров намунаи волои миллатдӯстию меҳанпарастӣ ва фарзанди фарзонаи халқи хеш будан аст. Ба бахти миллат, аллома Бобоҷон Ғафуров шахсияту ҳайсияти худро ба таври бояд нишон дода тавонистанд ва ҳамин буд, ки ба мақоми олии
ИНСОН ВА ТАҒЙИРЁБИИ ИҚЛИМ
Дар асри XX ва оғози асри XXI экология ва ҳифзи муҳити зист яке аз масъалаҳои муҳими ҳаёти инсон гардид. Ба олудашавии муҳит на танҳо корхонаҳои саноатӣ, муассисаҳои хизмати маишӣ ва нақлиёт, ки партовҳои зиёди истеҳсолии ба саломатии инсон ва табиат
ДИДГОҲ ВА ТАҲҚИҚОТИ ИЛМӢ ТАҶДИДИ НАЗАР МЕХОҲАНД
Пахтакориро муҳаррики иқтисодиёти мамлакат ном мебаранд, чунки рушди ин соҳа боиси такомулу ташаккулёбии соҳаҳои дигар мегардад. Далелҳои илмӣ айни ҳол бозгӯи онанд, ки агар аз як гектар пахтазор 30 сентнер ҳосил рӯёнида шавад, он гоҳ аз он метавон то 12
ТО ГӮШИ ФАЛАК РАСИД ОВОЗИ “ФАЛАК”
Фалак яке аз жанрҳои суннатии мусиқии шифоҳии миллии мардуми мо мебошад, ки аз дилу ҷон бархоста, ба руҳу равон таъсири хосе мерасонад. Аз ин ҷост, ки бештар аз касбият, мардумӣ будани он маъмултар аст ва маҳбубияти хосаш ҳам дар ҳамин аст, ки моли
«Илм ва ҳаёт»
Интиҳои солҳои 80-ум замони шӯравӣ бо эҳё гаштани худшиносии миллӣ дар кишвар ба табъ расидани маҷаллаи ягонаи илмӣ-оммавӣ амри воқеан зарурӣ ва шоистаи дастгирӣ буд. Олимону муҳақиқони тоҷик ба чунин як минбари боэътимоди илмии хусусияти оммавидошт бо
КАМОЛИ ОДАМӢ ДАР ИЛМ БОШАД
Тоҷи сари ҷумла ҳунарҳост илм, Қулфкушои ҳама дарҳост илм. Бо ту пас аз илм чӣ гӯям сухун? Илм чу ояд, ба ту гӯяд чӣ кун. Оре, илм бузургтарин маъво, асоситарин мафҳум ва маъхазест. ки ҳаёт бо он пайваста мебошад. Бе илм наметавон одам буд. Бе
Эҷодиёти халқ ва тарбияи насли наврас
Эҷодиёти халқ дорои беҳтарин намунаҳои адабиёти бачагона буда, ҳиссае аз онҳо дар маҷмўаҳои «Афсонаҳои халқи тоҷик», «Латифаҳои тоҷикӣ», «Зарбулмасал ва мақолҳои тоҷикӣ», «Намунаҳои фолклори диёри Рўдакӣ», «Фолклори сокинони саргаҳи Зарафшон» ва ҳоказо
Соҳибҳунарӣ - ифтихору тавоноӣ
Ба таъкиду тасдиқи умум, муҳимтарин ҳадафи таълиму тарбия ба зиндагии мустақилона ва ба меҳнати муфиду босамар омода намудани насли наврас мебошад. Барои ин, муҳимтарин аз ҳама, дар ниҳоди хонандагон бояд нисбат ба касбу ҳунар меҳру муҳаббат парвариш
Зоғ ва кабк
Зоғ ва кабк Рӯзе Зоғе дар парвоз буд. Кабкеро дид, ки дар рӯи замин мехиромад ва бо он рафтору хиромидани зебо дили наззорагӣ сайд мекард. Зоғро хиромидани кабк хуш омад ва орзуи рафтани ӯ дар замири дилаш ҷой гирифт. Пас ба хидмати Кабк камар баста,
Хурӯс ва рангҳо.
Расоме расми Хурӯсро кашид, аммо ранг кардани ӯро аз хотираш баровард. Ҳамин тавр Хурӯс ба сайру гашт баромад. Дар саҳни ҳавлӣ ҳама ба ӯ нигоҳ мекарданду механдиданд. Ҳатто чуҷаҳо ҳам. - Чаро онҳо ба ман механданд? - пурсид Хурӯс аз саг. - Охир ту
Султони қалбҳо
Бечорагии инсонҳои замони мо дар он зуҳур меёбад, ки бисёре аз меъёри арзишҳои маънавияшонро аз даст дода, бар замми ин нисбат ба паёмбарон, бахусус, нисбат ба Сарвари анбиё, Ҳазрати Муҳаммади Мустафо (саллаллоҳу алайҳи васаллам) фикру тасаввуроташон
Зани Ҳунарманд
Як замоне дар як шаҳр як бой зиндагонӣ мекард. Вай ҳар пагоҳ, баъд аз ноништа, дар рӯи суфаи чорбоғ ба рӯи ҳафт қабат кӯрпача дароз мекашиду занашро ба наздаш ҷеғ зада, ба худтаърифкунӣ сар мекард: Ту, эй зан, дар сояи ақли расо ва давлати безаволи ман
«Нахудак» Афсона
Афсона дар тарбияи ахлоқии кӯдакон нақши муҳим мегузорад. «Нахудак», ки яке аз афсонаҳои хеле қадими мардуми мост, меҳру муҳаббат, вафодорӣ, эҳтироми волидайн барин сифатҳои волоро тарғиб мекунад. Умед аст, ки хурдсолон аз мутолиаи он як ҷаҳон лаззати
Ёддоштҳо - Қисми 2
Шаб шуд. Ман чароғи сиёҳро даргиронда бар болои чароғпояи чӯбин мондам. Ғайр аз ман ҳама масти хоби беморӣ буданд. Ҳанўз аввали шаб буд, ки падарам нафасҳои сахт кашидан гирифт ва баъд гулўяш хир-хир кард. Амакамро ҷеғ задам. Ӯ омада ба гулўи бемор бо
Ёддоштҳо - Қисми 1
Ёддоштҳо Куллиёти Садриддин Айнӣ дар асоси қарори Совети Вазирони РСС Тоҷикистон аз 15-уми январи соли 1955, рақами 12, чоп карда мешавад. Аз рўи корҳои тайёрие, ки ҳайати таҳририя пешакӣ бурд, мероси адабии нависандаро ба 15 ҷилд тақсим кардан лозим
Равшангарӣ бузургӣ таърих - Қисми (охир) 7
Садриддини Айнӣ рўзгоре ба сар бурд, ки пур аз талош ва шиддат буд ва фоҷиаҳое дошт. Аз он гоҳ ки қадам ба арсаи фаъолияти иҷтимоъӣ гузошт ва соли 1908 дар Бухоро омўзгори мактаби усули нав шуд, ҳаёти ў ҳамеша дар зери хавф буд. Дар ҳар даҳ сол хавфи
Маликушшуаро Муҳаммад Тақии Баҳор — Шеърҳо
ВАРЗИШ Тани зинда воло ба варзандагист, Ки варзандагӣ мояи зиндагист. Ба варзиш гарою сарафроз бош, Ки фарҷоми сустӣ сарафкандагист. Ба сахтӣ диҳад марди озода тан, Ки поёни танпарварӣ бандагист. Диле боядат равшану тан дуруст, Агар ҷон-т ҷўёи
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё