Мақолаҳо
Мақолаи навМактаб – макони илму маърифат
Чашмаи саршори илм аз остони мактаб аст, Мурғи масти орзу аз ошёни мактаб аст. Ақлу дониш, илму ирфон, дафтару меҳри китоб, Баҳри мо хидматрасон аз ганҷи кони мактаб аст. Мактаб бузургдаргоҳест, ки баробари дар остонааш қадам гузоштан хурдон бузург,
Дар ситоиши Фирдавсӣ
Ҳайнрих Ҳайне I Дар ин дунёи ноҳамвори каҷрав Якеро нуқраю зар бешумор аст, Дигар дар зери бори фоқа умре Ба як пули сиёҳи тоқ зор аст. Валекин назди шоҳи масту мағрур Фақат зар эътибору қадр дорад: Агар бахшанд, зар бахшанд шоҳон, В-агар
Устоди аввалини ман!
Агар дар ҷахон набвад омӯзгор, Шавад тира аз бехирад рӯзгор. Агар барои қабои сабз ба бар намудани замин баҳор лозим бошад, пас барои сабз гаштани таманнои инсон устод рамзи баҳор аст. Оре, бе устод кас наметавонад аз доираи тафаккури маҳдуд берун
Бад макун ки бад афтӣ!
Мафҳуми зишт, нохуб ва норавост дар тамоми давру замонҳо ҳамчун амали ношоиста, носазо ва номатлуб дониста мешавад. Бадӣ чун фасоду зиён танҳо ва танҳо зиштиву нооромӣ падид меорад, зеро ин амал хоси ҳаӣвоноту дарандаҳо ва ҳашароти зараррасон аст, ки
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Поягузори адабиёти форс-тоҷик
Давраи адабиёти забони форсии нав, ки машҳур ба забони дарӣ аст, бо давраи салтанати Сомониён ва бо номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ алоқаманд аст. Ин адабиёт дар замони Сомониён ба вуҷуд омад ва забони он забони давлатӣ ва забони илму фарҳанги эронӣ гардид.
Нигоҳи мухтасар ба гузаштаи забони тоҷикӣ
Хуросони куҳан ва Фарорўд (Мовароуннаҳр) бар асоси ковишҳо, пажўҳишҳо ва бозёфтҳои бостоншиносон сарзаминест бениҳоят бостонӣ, ки аз дергоҳ дар он инсон зиндагӣ мекардааст. Ин марзу бум гаҳвораи яке аз дурахшандатарин ва куҳантарин тамаддунҳои ҷаҳон
Рӯбоҳи маккор ва гурги нодон
Буд-набуд, як рӯбоҳ буд. Вай чанд вақт боз роҳи як боғи сермеваро ёфта буд. Ҳар шаб рафта, аз ангури ширину болаззат шикамашро пур мекарду баъд аз он ки шикамаш серу ғамаш дур мешуд, дар рӯи сабзаи мулоим хоб карда, пагоҳии барвақт хеста, баромада
Саноии Ғазнавӣ
Зиндагинома Яке аз симоҳои машҳури тасаввуфу ирфон, шоири ихтироъкору навовар ва асосгузори адабиёти сўфия Абулмаҷд Маҷдуд ибни Одам Саноии Ғазнавӣ буда, дар таърихи шеъру адаби форс-тоҷик мақоми сазовору шоиста дорад. Оид ба ному насаби хеш худи ў
Абдулқодирхоҷаи Савдо
Зиндагинома Абдулқодирхоҷаи Савдо тақрибан дар байни солҳои 1823—1824 дар Бухоро таваллуд шудааст. Возеҳ дар тазкирааш Савдоро аз авлоди шоир ва олими намоёни асри XVII Мавлоно Шариф гуфтааст, аммо дар бораи падари ӯ худи шоир чизе нагуфтааст. Ба ҳар
ҶАВОНОНРО БОЯД ДАР РУҲИЯИ ВАТАНДӮСТИВУ ХЕШТАНШИНОСӢ ТАРБИЯТ НАМУД!
Шахси бомаърифат гуфта шахсеро мегӯянд, ки аз ҷиҳати одобу рафтор, суханронӣ ва ақл бой бошад. Одобу рафтор дар ҷойҳои ҷамъиятӣ аз ҳар шахс маданияти баланди гуфтор, муомила ва ҳурмату эҳтироми махсусро талаб мекунад. Якчанд амалҳое ҳастанд, ки ҳангоми
Шамсиддин Шоҳин
Сухан гар зи дш бар забон оварӣ, Чунон чу, ки ганҷе зи ин оварӣ. Забонро макун ҳамчу шамшер тез, Ба шамшери худ хуни худро марез. Рўзгори дардомези Шоҳин Ду нафар суҳбат доштанд. Яке падар дигаре писар Падар Шоҳин, писар фарзанди ягонаи ў. Шоҳин ба
Чист он, Чистонҳо
Чистон он ки монанд мушт Ҳам нарм асту ҳам дуруcт, Бораш ҳамеша хор аст, Хораш ҳамеша дар пушт? (хорпушт) Баста даҳони танӯр, Танӯр, аз лахча пур. (тарбуз) Чистон ки ранг – ранг аст, Чолуку тезтанг аст Ҷома пӯшад сад бақа Бо чашмааш раванд
Тоҷикон - Асри Биринҷӣ
Гузариш ба сохти қавмии падарӣ Асри биринҷӣ муҳимтарин давраи таърихи инсоният мебошад. Дар ин давра чи дар тараққиёти қувваҳои истеҳсолкунанда ва чи дар сохти иҷтимоии ҷамъият тағйироти ҷиддӣ ба вуқӯъ меояд: истихроҷ ва гудозиши маъдан ва сохтани
Саид Аҳмадхоҷа Сиддиқии Аҷзӣ
Саид Аҳмадхоҷа Сиддиқии Аҷзӣ соли 1864 дар Самарқанд, дар оилаи камбағал таваллуд ёфтааст. Ӯ дар синни 7-солагӣ аз падар ятим монда, бо машаққат ва заҳмати модараш тарбия ёфта, дар мактаб хату савод мебарорад. Аҷзӣ барои таъмини рўзгор хеле барвақт аз
Асадии Тўсӣ
Ҳаким Абўмансур Алй ибни Аҳмад Асадии Тўсй шоири маъруфи ҳамосасаро, олими луғатшинос ва хаттоти забардасти форс-тоҷик аст, ки дар асри ХI зиндагӣ ва эҷод кардааст. Сарчашмаҳо Асадиро мансуб ба шоҳони Аҷам донистаанд ва ҳамчунин ўро дувумин тоҷдори
Ҳусайн Воизи Кошифӣ — «Футувватномаи султон» Боби Ҳафтум
ФАСЛИ АВВАЛ ДАР МАЪНИИ ҚАБЗА ВА ШАРҲИ ОН, КИ ҚАБЗА ЧАНД АСТ Бидон, ки қабза дар луғат чизеро гўянд, ки ўро ба панҷаи даст фаро гиранд, чун қабзаи камону теғ. Он низ, ки ба панҷа фаро гиранд ва ба касе диҳанд қабза бошад чун қабзаи хурмо ва он ки ба
Ҳусайн Воизи Кошифӣ — «Футувватномаи султон» Боби Шашум
ФАСЛИ ЯКУМ ДАР МАЪНИИ МАЪРАКА ВА ОН ЧӢ КИ БА Ў ТААЛЛУҚ ДОРАД Бидон, ки маърака дар асл луғати ҳарбгоҳро гўянд.., ва дар истилоҳ мзвзеъеро гўянд, ки шахсе дар он ҷо бозистад ва гурўҳе мардум он ҷо бар вай ҷамъ шаванд ва ҳунаре, ки дошта бошанд, ба зуҳур
Ҳусайн Воизи Кошифӣ — «Футувватномаи султон» Боби Панҷум
ДАР ОДОБИ АҲЛИ ТАРИҚ Бидон, ки бузургон гуфтаанд, ки дарвешӣ тамом адаб аст. Яъне ҳар вақте ва ҳар ҳоле ва ҳар мақомеро одобе аст. Пас, ҳар кӣ муҳофизати одоб кунад, ба мақоми мардон расад ва Саноӣ дар «Ҳадикат улҳақиқат» гуфтааст, ки сўҳбат натиҷаи
КАБӮТАРАК (Оҳанги Шарофиддин Сайфиддинов)
Кушо - кушо болу парак, Биё - биё, кабӯтарак. Нишин - нишин, ки ман ба ту Диҳам - диҳам дони сарак. Бигир - бигир ғизои худ, Бихӯр - бихӯр тозатарак. Бипар - бипар зи дасти ман Аз ин барак ба он барак. Марав - марав ба ҷои дур, Машав -
Ҳусайн Воизи Кошифӣ — «Футувватномаи султон» Боби Сеюм
ДАР БАЁНИ НАҚИБ ВА ПАДАРИ АҲДУ УСТОДИ ШАДД ВА ШОГИРДУ БАЙАТИ ШАДД ВА ШАРОИТУ ОДОБ ВА АРКОНИ ОН ФАСЛИ АВВАЛ ДАР БАЁНИ НАҚИБ Агар пурсанд, ки нақиб чӣ маънӣ дорад, бигўй, нақиб дар луғати араб шиносандаро гўянд. Яъне нақиб шиносандаест ва ўст гуваҳи
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё