Мақолаҳо
Мақолаи навРОҶЕЪ БА САЛОҲИЯТНОКИИ ҲУҚУҚИИ ОМЎЗГОР
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар Паём ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон (соли 2018) таъкид сохта буданд: “ Мо ислоҳоти низоми ҳамаи зинаҳои таҳсилро минбаъд низ давом дода, усулҳои
ИСТИФОДАИ ТЕХНОЛОГИЯҲОИ ИТТИЛООТӢ- КОММУНИКАТСИОНӢ ДАР МУАССИСАҲОИ ОЛӢ
Дар мақолаи мазкур оид ба рушди иқтидори технологияҳои иттилоотӣ дар муассисаҳои таълимии олӣ ва асосҳои он мавриди баррасӣ қарор гирифта, қайд мегардад, ки технологияҳои иттилоотӣ ва коммуникатсионӣ тафаккури эҷодии донишҷўёнро инкишоф медиҳанд ва
ҲАМФИКРИВУ ҲАМДАСТӢ МЕБОЯД
Имрўз, ки Ҷумҳурии Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо баҳри бунёди давлати демокративу дунявӣ, ҳуқуқбунёд ва ҷомеаи мутамаддину тараққикарда бо қадамҳои устувор пеш меравад, тарбия намудани насли соҳиби дониши васеву замонавӣ, ба халқу Ватани хеш содиқ,
ЧАРОҒАФРЎЗИ РОҲИ МИЛЛАТ
Солҳои 20-уми садаи ХХ дар баробари адабиёт, танқиди адабӣ низ ба дигаргуниҳои зиёде дучор меояд. Мунаққидон аз анъанаҳои таҳқиқи адабиётшиносии гузашта даст кашида, дар таҳлилу баррасии адабиёти муосир усулу равияҳои наверо ба миён мегузоштанд. Аввалин
Забон хишти аввалини кохи миллат аст
Ҳар як дарси омӯзгори забон ва адабиёти тоҷик ба мақсади илмомӯзии хонандагон ва тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстӣ, одамгарӣ, гиромӣ ва поку беолоиш нигоҳ доштани забони қадимаю вожаҳои ноби тоҷикӣ, хештаншиносӣ, хоксорӣ, фурӯтанӣ ва инчунин,
КИТОБ ЧӢ ТАВР ПАЙДО ШУД?
Дар замонҳои қадим одамон хонда ва навишта наметавонистанд. Онҳо андешаҳои худро шифоҳӣ баён мекарданд. Бо гузашти замон одамон фаҳмиданд, ки фикрашонро бояд нависанд. Аввал онҳо дар сангҳо ва деворҳои ғорҳо расм мекашиданд. Баъдтар ҳарфҳоро ихтироъ
Бедор намудани ҳисси ватандўстӣ дар ниҳоди хонандагон.
Тарғиб намудани ҳисси ватандўстиву эҳтиром гузоштан ба арзишҳои фарҳангии миллӣ байни наврасону ҷавонон яке аз вазифаҳои асосии омўзгорон ба ҳисоб меравад. Барои бедор сохтан ва пурзўр намудани ҳисси ватандўстӣ дар ниҳоди наврасону ҷавонон роҳу усулҳои
Роҳҳои ба хондани китобҳои бадеӣ ҷалб намудани хонандагон.
Китоби бадеӣ яке аз воситаҳои асосии маданиятнок шудан,бой намудани фонди луғавӣ ва гирифтани ғизои маънавӣ барои ҳар як хонанда ба шумор меравад. Ҳангоми мутолиаи китоби бадеӣ хонанда худро ҳамроҳи қаҳрамонҳои он асар гоҳ дар набарду гоҳ дар шаҳрҳои
Таълими фанни технология
Тасдиқи мақсади мо, ки ҳамчун фарзия пешниҳод шудааст, собит месозад, ки моҳият ва асли таълими фанни технология (таълими меҳнат) дар мактабҳои таҳсилоти умумии Тоҷикистон ба ҳавасмандгардонии хонандагон ба фаъолияти таҳқиқоти эҷодӣ, азхудкунии мавод
Омӯзиш заминаест ба сӯи қуллаҳои камолот ва арзишҳои абадӣ
Фардои шумо ба амали имрӯзаатон вобаста аст, рӯзи нав муборак. Барори кор, амали нек, тинҷии хонадон ва албатта, тани сиҳату хотири ҷамъ ҳамроҳатон бошад. Баъзе одамон дар ҳаёти ту мисли ҷуръаи об ҳастанд: онҳоро бе он ки фаҳмӣ, қабул мекунӣ. Аммо
Вақте хирадандешӣ тира мешавад...
Яке аз масъалаҳои баҳсноке, ки ҳамеша касро ба андешидан водор месозад, ин аст, ки чаро миллате, ки таърихи 8-уним ҳазорсола дорад ва барои кишварҳои ҷаҳон дар дунёи бостон тамаддун ва инсониятро омўхтааст, дар дарозои таърих ва махсусан, дар ҳазорсолаи
МАВЛОНО ДАР ҶУСТУҶЎИ ИНСОНИ ОРМОНӢ ВА ДУНЁМАДОР
Шоири тавоно ва файласуфу донишманди бузурги тоҷик Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ (1207-1273), ки зодаи Вахшонзамини Тоҷикистон аст, на танҳо дар шеъру адаб ва фалсафаву ирфон, балки дар тамоми соҳаҳои дигари фарҳангу маънавиёти инсоният низ дар кулли ақсои
ИН ҶАҲОНРО НИГАР БА ЧАШМИ ХИРАД
Мусалламан, сохтори иҷтимоии ҳар ҷомеаи солиму ҳуқуқбунёд бар пояи назарияҳои илмӣ ва арзишҳои ахлоқӣ бунёд мегардад. Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки сифату самаранокии раванди таълиму тарбият яке аз омилҳои аслии пешрафту муваффақиятҳои илмию фарҳангии
Бо падар хурсанд будам
Падар! Ёдат, рўзгорат, меҳри зиёдат, орзую омолатро дар қалби фарзандону пайвандонат то абад боқӣ гузоштӣ. Ҳеҷ гоҳ мо, фарзандону пайвандон, аз хотирҳо фаромўшат нахоҳем кард. Рўзе, ки панҷаи аҷал гиребонатро пора мекард, замину осмон ашки ҳасрат
ДАРСИ МУОСИР БОЯД ЧӢ ГУНА БОШАД?
Ақидае дар миёни омӯзгорон роиҷ аст, ки агар хонанда дар дарс хомӯш нишаста, ба он гӯш диҳад, пас, маълум мешавад, ки ҳамааш хуб асту вай чизеро дарк намуда истодааст. Вале сатҳу сифати дарс дар асоси рушди натоиҷи таълимии омӯзгор муайян карда мешавад,
Рушди фанҳои дақиқ – тақозои замон
Таърихи башар дар ҳама давру замон собит намудааст, ки мояи бузургдошти ҳар инсон, пеш аз ҳама, илму дониш, хираду маънавиёт ва заковати гиро мебошад. Маҳз илму маънавиёт ва фазилату тавонмандии асил аст, ки инсонро ба мартабаву ҷойгоҳи шоиста мерасонад.
Монеаҳои рушди илмҳои дақиқ
Эълони “Бистсолаи омӯзиш ва рушди фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар соҳаи илму маориф” усулан чаҳор ҳадаф дорад: Якум, ҳадафи илмӣ - маърифатӣ; Дуюм, ҳадафи тарбиявӣ; Сеюм, ҳадафи таълимӣ; Чаҳорум, нигаронӣ аз ислоҳоти соҳаи маориф. Шарҳи
Таълиму тарбияи хонандагони хурдсол тавассути намуна ва ибрати шахсӣ
Дар мақолаи мазкур масъа лаи мубрам ва рӯзмарра таълиму тарбияи хонандагони хурдсол тавассути намуна ва ибрати шахсӣ, обрую эътибори волидайн зери омӯзиш ва таҳлил қарор дода шудааст. Муаллиф тавассути нишон додан, омӯзиш ва таҳлили сарчашмаҳои гуногуни
НАҚШИ ОИЛА ДАР ТАРБИЯИ АХЛОҚИИ НАВРАСОН
Дар мақола яке аз масъалаҳои муҳими илми педагогика ва ҷомеаи имруза - масъалаҳои асосии ахлоқи умумиинсонӣ таҳқиқ шуда, мавқеи анъанаҳо, хусусан анъанаҳои оилавӣ дар ташаккули сифатҳои ахлоқии шахсияти хонандагон ва рохҳои татбиқи онҳо ҳаматарафа
ТАРБИЯИ ҶИСМОНӢ ЧУН ВОСИТАИ МУҲИМИ ТАШАККУЛИ СИФАТҲОИ АХЛОҚИИ МАКТАББАЧАГОН
Дар мақола баъзе масъалаҳои ташаккули сифатҳои ахлоқии хонандагон ба воситаи тарбияи ҷисмонӣ дар мактабҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ баррасӣ гардидааст. Қайд шудааст, ки дарсҳои тарбияи ҷисмонӣ барои ташаккули малакаҳои рафтори боодобонаи мактаббачагон
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё