Мақолаҳо
Мақолаи навЭССЕ ЧИСТ ВА ОНРО ЧӢ ТАВР БОЯД НАВИШТ?
Як гурӯҳ хонандагони соҳибэҳтироми маҷаллаи “Маърифати омӯзгор” аз роҳбарият ва кормандони маҷалла хоҳиш намуданд, ки дар бораи жанри эссе ва тарзи дуруст навиштани он маълумоти муфассал навишта, нашр намоянд. Чунки хонандагону донишҷӯён, бархе аз
Гули анор хосиятҳои фоиданок
Гули анор дар хислатҳои тиббӣ монанди гулнори форсӣ аст. Агар хушки онро кӯфта бипошанд, хуни буни дандонро қатъ мекунад, ҷароҳатҳоро ба ҳам меоварад, ҷӯшиши (пухтани) даҳанро шифо мебахшад, даридани пардаҳои шикам (ҷурра, дабба)-ро сиҳат мекунад. Агар
ФУРӮҒИ ОДАМИЯТ АЗ КИТОБ АСТ
Инсоният аз ибтидои нахустин тамаддунҳо ба китобу иттилоот, мутолеаву фарҳанг ва маҷмуан, ба маънавиёт эҳтиёҷ дошт. Мусаллам аст, ки мутолиаи китоб инсонро ба илму маърифат ва донишу фазилат раҳнамун карда, метавонад ҷомеаро аз вартаи ҷаҳолат наҷот
Дандони ақл
Чаро дар дандонҳо санг пайдо мешавад? Санги дандон як қабатест, ки дар болои дандон ҷамъ мешавад ва дар натиҷаи ҷамъшавии бактерияҳо ба вуҷуд меояд. Таваҷҷӯҳи нокифоя ба гигиенаи даҳон метавонад, боиси шустани нодурусти дандонҳо гардад, ки боиси
ИН ҶАҲОНРО НИГАР БА ЧАШМИ ХИРАД
Мусалламан, сохтори иҷтимоии ҳар ҷомеаи солиму ҳуқуқбунёд бар пояи назарияҳои илмӣ ва арзишҳои ахлоқӣ бунёд мегардад. Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки сифату самаранокии раванди таълиму тарбият яке аз омилҳои аслии пешрафту муваффақиятҳои илмию фарҳангии
МАСЪАЛАИ ТАРБИЯРО ҶИДДӢ БОЯД ГИРИФТ
Имрӯзҳо дар ҷомеаи мо ибораву ҷумлаҳои «тарбия суст аст», «ахлоқ коста шудааст», «ҳурмат нест», «адаб кам шудааст» ва монанди инҳо аз зумраи гуфтори пайваставу маъмулии насли бузургтари ҷомеа шудаву ҳамагӣ ин ибораҳоро ба шаклу услуби худ ба забон
Дар дуроҳа
Аз иншо баҳои аъло гирифтам. Мавзӯъ “Ман чӣ гуна дарс тайёр мекунам?” буд. Модарам маслиҳат дод, ки гапи хонаро ба бозор набарорам, айб мешавад, яъне “сари кафида-зери тоқӣ”. Вагарна ба ҳоламон механданд. Хонаи мо дорои се ҳуҷра аст: ҳуҷраи хоб, ҳуҷрачаи
Якуми апрел рӯзи ханда
Ҳамасола якуми апрел чун Рӯзи ханда таҷлил мегардад. Дар ин рӯз инсонҳо мекӯшанд бо ҳамдигар суханони ҳазломез гӯянд, бо лутф ҳарф зананд. Муҳаққиқон ба хулосае омадаанд, ки ин падида, аслан, аз Рими қадим маншаъ гирифтааст. Баъдтар дар Фаронса (соли
Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт
Адабиёти бадеиро сарчашмаи тарбият, муҳимтарин омили ташаккулбахши шахсият ва воситаи неруманди тарғиби одоби ҳамида тавсиф кардаанд. Воқеан ҳам, адабиёт қувваи беназир аст ва мавқеи барҷаста дар таълими солимии маънавии ҷомеа дорад. Ин нуктаро метавон
«То тавонӣ дӯстонро гум макун»
ДУШАНБЕ, 08.03.2018 /АМИТ «Ховар»/. Мардуми Осиёи Марказӣ – тоҷикҳо, ӯзбекҳо, қазоқҳо, туркманҳо, қирғизҳо ва дигар қавму қабилаҳои эронитабору турктабор дар тӯли ду ҳазор соли охир, муносибатҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ ва садҳо ҳодисаҳо ва воқеаҳои
То тавонӣ, дӯстонро гум макун
Мирзо Турсунзода То тавонӣ, дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Дӯстро аз дӯст, ҷонам, фарқ кун, Дӯсти пайванди ҷонро гум макун. Чашмаи илҳоми мо халқ асту
Сабр ва кӯшиши доимӣ
Замоне дар як деҳаи кӯҳистонӣ оҳангари машҳуре зиндагӣ мекард. Ӯ аз пӯлод асбобҳои аъло ва устувор месохт, ки мардум аз ҳар гӯшаи кишвар барои харидани онҳо меомаданд. Аммо яке аз шогирдони ҷавонаш, ки ҳанӯз ба ҳунари оҳангарӣ сару кор дошт, аз шиддати
Фикри осоиши халқ ва дар ғами мардум бошад
Пири муршид ва доно Шайх Шиҳобуддин дар сафари дарё ба ман ду насиҳат кард: яке ин ки худбин ва дигар ин ки нисбат ба дигарон бадбин мабош. Ман шунида будам, ки ин шайх ҳангоми тиловати Қуръони маҷид агар ба оятҳои «аҳли ҷаҳаннам» мерасид, зор-зор гиря
Умри инсон қиммат аст
Аз гузашти умри худ як лаҳзае андеша кун, Умри одам ҳамчу ашки рўйи мижгон як дам аст. Умри инсон шабеҳи оби равон аст. Равон асту равон, барнамегардад. Умри инсон мегузарад ба сахтиву нармиҳо, бо ғаму хушиҳо, бо некиву бадиҳо. Албатта, хислатҳои
Бо падар хурсанд будам
Падар! Ёдат, рўзгорат, меҳри зиёдат, орзую омолатро дар қалби фарзандону пайвандонат то абад боқӣ гузоштӣ. Ҳеҷ гоҳ мо, фарзандону пайвандон, аз хотирҳо фаромўшат нахоҳем кард. Рўзе, ки панҷаи аҷал гиребонатро пора мекард, замину осмон ашки ҳасрат
САРВАТ ВА УМР
Шумо умри худро барои чӣ сарф мекунед? Марди сарватманди хасис тамоми умри худро танҳо барои ҷамъ кардани сарват мешузаронд. Рӯзе нишасту ба шумурдани сарвати ҷамъшудааш машғул шуд ва дид, ки дороии ӯ 300 000 динори тилло шудааст. Акнун ба тартиб додани
Филми Вақт
Ба наздикӣ филмеро бо номи “The time” (вақт) дидам ва он сабаб шуд, ки дар мавзӯи вақт чанд ҷумларо бо ҳам пайванд кунам. Филм дар худ дунёеро инъикос мекунад, ки он дунёи мо нест. Агар боигарӣ ва сарвату қудрати одамон дар дунёи мо бо пул ченак шавад,
Вақт гузашт
Вақт ҳар лаҳза пурзӯрии худро нишон медиҳад. Ҳеҷ кас онро боздошта, суръат бахшида ва ё оҳиста гузаронида наметавонад. Ҳангоме ки дар бораи вақт ҳарф мезанем, онро ҷудо аз замон тасаввур карда наметавонем: замони ҳозираро бошад, бе технологияҳои ахборӣ.
Ҳусн ҳусн нест, одоб ҳусн аст!
Луқмони ҳакимро пурсиданд: “Адаб аз кӣ омӯхтӣ?” Гуфт: “Аз беадабон. Ҳар чи аз эшон дар назарам нописанд омад, парҳез кардам”. Аз ин андешаи орифона чунин хулоса меояд, ки барои дарки моҳияти адаб худи зиндагӣ моро чун устоди сахтгир таълим
Кӯдакон нотарсанд
Кӯдакон нотарсанд Ду омӯзгор бо ҳам суҳбат доранд, якеаш мегӯяд: -Айни замон кор кардан душвор гаштааст!!! Омӯзгор аз директор метарсад, директор аз тафтиш, тафтиш аз волидон, волидон аз кӯдакон, танҳо кӯдакон аз касе наметарсанд. Ҷазои Одам Дар
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё