Мақолаҳо
Мақолаи навҚимати вақт: Роҳи муваффақият аз имрӯз оғоз меёбад
Субҳ оғози ҳар як имконият аст. Ҳар саҳар, вақте ки чашмони худро боз мекунӣ, як рӯзи нав пеши рӯят истодааст. Вақт — гаронтарин сармояест, ки ҳаргиз баргардонда намешавад. Онро наметавонӣ харида ё пас андозӣ. Он мисли оби равон мегузарад ва танҳо аз ту
ЗИНДАГӢ АЗ ТАВАҶҶУҲ БА ДИГАРОН ҶИЛО МЕГИРАД
Вақте ки шумо дар бораи дигарон ғамхорӣ мекунед, худатонро аз нав эҳё мекунед. Ҳар ғамхорӣ, ҳар заҳмат, ҳар шабе, ки бедорхобӣ мекашед, шуморо қавитар, пурмаънитар ва арзишмандтар мекунад. Мо аксар вақт аз он шикоят мекунем, ки ғамхорӣ кардан инсонро
Худованди Карим медонад, ки мо дар дунё чӣ гуна рафтор мекунем. Ҳамчунин медонад, ки фармудаҳои Ӯро ба ҷой меорем ё не. Дар ин ҳол барои чӣ Ӯ моро ба ин дунё фиристода, мавриди озмоиш қарор медиҳад?
Бале, Худованд медонад, ки мо чӣ гуна рафтор мекунем, бо вуҷуди ин моро ба дунё мефиристад, то ки қобилияту истеъдодамонро бо иҷрои мукаллафиятҳои муайяннамудаи Ӯ инкишоф диҳем. Зеро ҳангоми офариниш Ӯ моро ба мисли маъданҳо; кони мис, ангишт, оҳан,
АДАБИЁТ ВА ДИАЛЕКТИКАИ ҲАЁТ
(масъалаҳои назариявӣ) С. Ятимов,узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон Инсон ягона мавҷуди табиист, ки ба таври абадӣ ба дарку фаҳми масъалаҳои муҳимтарини табиат, ҷамъият ва тафаккур кӯшиши ҳамешагӣ мекунад. Дар ин самт аз тамоми восита ва имконот
Сайф Раҳимзоди Афардӣ - Гунҷишки сафед»
Қаҳрамони ин китоб ба воя расиду нависанда шуд, чунки бачаи орзупарвару кунҷков буд. Бисёр чизҳоро донистан мехост, зиёд мепурсид. Нависандаи китоб як лаҳзаи зиндагии ҳамин писаракро дар ин ҳикоя ба қалам додааст. Ҳар кас агар нависанда ё шоир будан
Чаро Худованд оламро офарид ва бо чӣ сабаб онро пештар наофарид?
Ин суол ду паҳлӯ дорад. Якум: Худованд барои чӣ коинотро офарид? Дувум: Бо чӣ сабаб онро пештар наофарид? Пеш аз ҳама мехоҳам зикр кунам, ки мо инсонҳо ҳама чизро бо паймонаи худ андоза карда, аз ҳамин нуқтаи назар андеша меронем. Масалан, ҳама корро он
Баъзе нафарон мепурсанд: «Барои чӣ мо Худоро намебинем?» Ба онҳо чӣ гуна посух бояд дод?
Дидан бо чашм иҳота карда тавонистан аст. Масалан, дар вуҷуди инсон бактерияҳо вуҷуд доранд. Аз ҳама бештар ин бактерияҳо дар даҳон ҷой гирифтаанд. Онҳо ба қадри имкон ба дандонҳо таъсир расонда, пӯсидани дандонҳоро метезонанд. Ҳол он ки инсон на садои
ОМИЛҲОИ ИҶТИМОӢ-ФАРҲАНГИИ ИДОРАКУНИИ ЗАХИРАҲОИ ИНСОНӢ
Истиқлолият ба миллати тоҷик дар шароити ниҳоят ҳассос, мураккаб ва зудтағйирёбандаи ҷаҳон – охири асри XX насиб гардид, ки равандҳо ва тамоюлоти он ба мазмуни таҳаввули ҳастии иҷтимоӣ-фарҳангии Тоҷикистон, пешрафти ҳаёти сиёсӣ ва иқтисодии он таъсири
МУҲИМТАРИН ОМИЛИ РУШДИ САРМОЯИ ИНСОНӢ ТАРБИЯИ ФИКРӢ МЕБОШАД
Феълан тарбияи фикрӣ яке аз муҳимтарин омили асосии мактаби муосир буда, дар рушди сармояи инсонӣ нақши муассир дорад. Он бояд дар хонандагон майлу хоҳиши донишандӯзӣ, қобилияти эҷодкорӣ, инкишофи зеҳнӣ, ташаккули ҷаҳонбинӣ ва малакаю маҳоратро эҳё карда
Дарди дандон
Дандон ягона узви бадани инсон аст, ки худашро табобат карда наметавонад. Тақрибан ҳар як қисми бадани шумо қобилияти шифо додани худро дорад, агар он осеб ё бурида шавад! Аммо дандонҳои шумо ин корро карда наметавонанд! Банан - дандонҳоро сафед
ЭССЕ ЧИСТ ВА ОНРО ЧӢ ТАВР БОЯД НАВИШТ?
Як гурӯҳ хонандагони соҳибэҳтироми маҷаллаи “Маърифати омӯзгор” аз роҳбарият ва кормандони маҷалла хоҳиш намуданд, ки дар бораи жанри эссе ва тарзи дуруст навиштани он маълумоти муфассал навишта, нашр намоянд. Чунки хонандагону донишҷӯён, бархе аз
Гули анор хосиятҳои фоиданок
Гули анор дар хислатҳои тиббӣ монанди гулнори форсӣ аст. Агар хушки онро кӯфта бипошанд, хуни буни дандонро қатъ мекунад, ҷароҳатҳоро ба ҳам меоварад, ҷӯшиши (пухтани) даҳанро шифо мебахшад, даридани пардаҳои шикам (ҷурра, дабба)-ро сиҳат мекунад. Агар
ФУРӮҒИ ОДАМИЯТ АЗ КИТОБ АСТ
Инсоният аз ибтидои нахустин тамаддунҳо ба китобу иттилоот, мутолеаву фарҳанг ва маҷмуан, ба маънавиёт эҳтиёҷ дошт. Мусаллам аст, ки мутолиаи китоб инсонро ба илму маърифат ва донишу фазилат раҳнамун карда, метавонад ҷомеаро аз вартаи ҷаҳолат наҷот
Дандони ақл
Чаро дар дандонҳо санг пайдо мешавад? Санги дандон як қабатест, ки дар болои дандон ҷамъ мешавад ва дар натиҷаи ҷамъшавии бактерияҳо ба вуҷуд меояд. Таваҷҷӯҳи нокифоя ба гигиенаи даҳон метавонад, боиси шустани нодурусти дандонҳо гардад, ки боиси
ИН ҶАҲОНРО НИГАР БА ЧАШМИ ХИРАД
Мусалламан, сохтори иҷтимоии ҳар ҷомеаи солиму ҳуқуқбунёд бар пояи назарияҳои илмӣ ва арзишҳои ахлоқӣ бунёд мегардад. Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки сифату самаранокии раванди таълиму тарбият яке аз омилҳои аслии пешрафту муваффақиятҳои илмию фарҳангии
МАСЪАЛАИ ТАРБИЯРО ҶИДДӢ БОЯД ГИРИФТ
Имрӯзҳо дар ҷомеаи мо ибораву ҷумлаҳои «тарбия суст аст», «ахлоқ коста шудааст», «ҳурмат нест», «адаб кам шудааст» ва монанди инҳо аз зумраи гуфтори пайваставу маъмулии насли бузургтари ҷомеа шудаву ҳамагӣ ин ибораҳоро ба шаклу услуби худ ба забон
Дар дуроҳа
Аз иншо баҳои аъло гирифтам. Мавзӯъ “Ман чӣ гуна дарс тайёр мекунам?” буд. Модарам маслиҳат дод, ки гапи хонаро ба бозор набарорам, айб мешавад, яъне “сари кафида-зери тоқӣ”. Вагарна ба ҳоламон механданд. Хонаи мо дорои се ҳуҷра аст: ҳуҷраи хоб, ҳуҷрачаи
Якуми апрел рӯзи ханда
Ҳамасола якуми апрел чун Рӯзи ханда таҷлил мегардад. Дар ин рӯз инсонҳо мекӯшанд бо ҳамдигар суханони ҳазломез гӯянд, бо лутф ҳарф зананд. Муҳаққиқон ба хулосае омадаанд, ки ин падида, аслан, аз Рими қадим маншаъ гирифтааст. Баъдтар дар Фаронса (соли
Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт
Адабиёти бадеиро сарчашмаи тарбият, муҳимтарин омили ташаккулбахши шахсият ва воситаи неруманди тарғиби одоби ҳамида тавсиф кардаанд. Воқеан ҳам, адабиёт қувваи беназир аст ва мавқеи барҷаста дар таълими солимии маънавии ҷомеа дорад. Ин нуктаро метавон
«То тавонӣ дӯстонро гум макун»
ДУШАНБЕ, 08.03.2018 /АМИТ «Ховар»/. Мардуми Осиёи Марказӣ – тоҷикҳо, ӯзбекҳо, қазоқҳо, туркманҳо, қирғизҳо ва дигар қавму қабилаҳои эронитабору турктабор дар тӯли ду ҳазор соли охир, муносибатҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ ва садҳо ҳодисаҳо ва воқеаҳои
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё