Қимати вақт: Роҳи муваффақият аз имрӯз оғоз меёбад

Субҳ оғози ҳар як имконият аст. Ҳар саҳар, вақте ки чашмони худро боз мекунӣ, як рӯзи нав пеши рӯят истодааст. Вақт — гаронтарин сармояест, ки ҳаргиз баргардонда намешавад. Онро наметавонӣ харида ё пас андозӣ. Он мисли оби равон мегузарад ва танҳо аз ту вобаста аст, ки онро чӣ гуна истифода мекунӣ.

Ба худ бипурс: имрӯз чӣ кор мекунам, ки зиндагии маро беҳтар кунад? Ба нақшаҳоят амал кун, ҳадафҳоятро пайгирӣ намо ва вақтатро барои корҳое, ки ба орзуҳоят наздик мекунанд, сарф кун. Ҳар як сония имкони тозае аст барои омӯхтан, сохтани чизе нав ё қадаме ба сӯи орзуҳоят гузоштан.

Вақт мисли шамол аст — наметавонӣ онро боз дорӣ, аммо метавонад ба бодбони ҳадафҳоят самт бахшад. Пас, аз ҳар саҳар истифода бар, худатро бедор соз ва коре кун, ки туро ба муваффақият наздик мекунад. Зиндагӣ кӯтоҳ аст, аммо барои онҳое, ки вақти худро дуруст истифода мебаранд, он кофӣ хоҳад буд.

Ҳоло вақти шурӯъ кардан аст. Вақти беҳтар барои сохтани оянда нест, ҷуз ҳамин ҳозир!

Ҷаҳони мо, ба монанди як боғи муназзам, бо заҳматҳои бепоёни инсонҳои донишманду меҳнаткаш бунёд ёфтааст. Аммо дар ин боғ, на ҳама растаниҳои навруста аз тухми дониш ба амал меоянд. Баъзе решаҳои ғафсу ба қадре заҳрогин ҳастанд, ки бинои зебои ақлро дар хатар мегузоранд.

Ақл доимо саъй мекунад, ки ҷаҳони атрофро беҳтар созад. Аммо ҷаҳолат на танҳо кӯшиши фаҳмидан надорад, балки бо амалҳои худ ин зебоиро хароб мекунад. Чунон ки Станислав Лем ишора мекунад: "Агар ҷаҳолат танҳо дар чаҳорчӯби худ зиндагӣ мекард, мо метавонем онро фаромӯш кунем. Аммо не – он маҳз дар муҳите зиндагиашро идома медиҳад, ки ақл сохтааст, ва бо ҷаҳолати худ онро хароб мекунад."

Маҳз ин аст сабаби асосии баҳсҳои беохир миёни ақлу ҷаҳолат. Ақл бо далелҳо, боҳадафона ва бо умед сухан мекунад, ҷаҳолат бошад, бо ҷасорате, ки на аз илм, балки аз нофаҳмӣ сарчашма мегирад.

Ҳар як шахси донишманд, ки мехоҳад ҷаҳонро ба сӯи пешрафт барад, бояд ду интихоб кунад: ё ҷаҳолатро ба фарҳанги фаҳмидан ҳидоят намояд, ё бо ҷаҳолати муҳити атроф сулҳ кунад, ки ин худ як намуди шикаст аст.

Мо бояд ба худ савол диҳем: Оё метавон муҳити зеҳнӣ бунёд кард, ки дар он ҷаҳолат ё худро ислоҳ кунад, ё ба зери сояи ақл осоишта шавад? Ё мо, мисли доноёни гузашта, то охир мубориза бурда, талош кунем, ки боғи ақлро аз харобии ҷаҳолат муҳофизат намоем?

Барф меборад ба фармони Худо,

Барфи нав аз мову "БАРФӢ" аз шумо.

Реза-реза барф меборад сафед,

Як зиёфат аз шумо дорем умед.

Сандалиро гарм созед аз алав,

Ширбиринҷу шӯлаву оши палав.

Нонҳои кунҷитии қуббадор,

Себу ангури дилафрӯзу анор.

Ҳофизи хушхону танбӯру дутор,

Ною ғижжак, кулчаҳои беғубор.

Руставу лавзу мураббою набот,

Пиставу бодому қанду қандалот.

Зара-зара барф меборад сафед,

Як зиёфат аз Шумо дорем умед...

Барф меборад паёпай аз ҳаво,

Барфии мо бод болои шумо.

Сандалиро гарм созед аз алав,

Рўи дастархон оредаш палав.

Гўшти мурғу думбабирёни сара,

Ҳам кабоби дошӣ аз гўшти бара.

Кулчаи шириву нони равғанӣ,

Ҳам фатири гарми сохти мейҳанӣ.

Анҷиру себу дилафрўзу анор,

Пиставу бодом ҳам ояд ба кор.

Ҳамчунин бошад бо мо ҳамнишин,

Чанд тан аз ёрону дўстони қарин.

Ё ки:

Зарра-зарра барф меборад сафед,

Як зиёфат аз шумо дорем умед.

Гар бигиред ин ҷавони рафтаро,

Зуд бисозедаш рўяшро сиё(ҳ).

Гар нагиред ин ҷавони рафтаро,

Даҳ нафар ҳастем меҳмони шумо.