Мақолаҳо
Мақолаи навБоз пул меғундораму ба ободонию некуаҳволии мардум сарф мекунам.
Пиразани 93-сола Ҳангома фикри сари дастархон ба ёдаш расидаро дар дил ғунҷонда натавониста, аз ҷо хесту пешорӯи миёнадевори пастаки аз қадаш як ваҷаб баландтар омад ва бо нӯги по рост истода, гардан ёзонда, ба саҳни ҳавлии ҳамсоя нигарист. Ба назараш
Дастаи Саломат. Рекорди занони пахтачини Суғд
Саломат Холиқова зиёда аз 40 сол аст, ки пахта мечинад. Имсол ӯ 71-сола мешавад. Ҳар мавсим ӯ ба саҳро баромада, бригадаи занони нафақахӯри пахтачинро роҳбарӣ мекунад. Сарфи назар аз синнусол, онҳо ҳар рӯз ба анбори давлатӣ садҳо килограмм “тиллои сафед”
Галия Рабиева: «Манзараи НБО «Роғун» ифтихори маро бештар намуд»
Галия Рабиева дуюми январи соли 1954 дар ноҳияи Рӯдакӣ таваллуд шуда, соли 1969 муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии № 1-и зодгоҳ ва соли 1974 Донишкадаи политехникии Тоҷикистонро бо дипломи аъло хатм менамояд. Дар давраи фаъолияти меҳнатӣ ҷонишини раиси
Сафои рӯзгорон модаронанд
Шояд мураккабтарин мавзуъ дар муҳити эҷод мавзуи модар аст. Чунин ба назар мерасад, ки дар ситоиши модар ҳама суханҳо гуфта шудаанд ва дигар чизе гуфтан имкон надорад. Вақте ки кас вориди дунёи афсонавии модарон мегардад, дарк мекунад, ки ҳанӯз сухани
ДАР ТАРБИЯИ ФАРЗАНДОН ДИҚҚАТ БОЯД ДОД
Ба номи Худованди бахшояндаву меҳрубон Бисёр мушоҳида кардаем, ки падару модарон дар аснои муошират калимаҳоеро ба забон меоранд ва онро нодида мегиранд, вале чунин суханон ба мақсадҳои тарбиявӣ латма ворид мекунанд. Сухан асоси тарбия ба ҳисоб меравад.
Зан модар тоҷи офариниш
Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз ангубин, гармӣ аз офтоб,
КОНСТИТУТСИЯИ МАРДУМӢ
Ҳар сол рӯзи 6-уми ноябр мардуми сарбаланд, меҳнатдӯст, ватандӯст ва тоҷдори ҷаҳон, Тоҷикон ҷашни бошукӯҳу таърихӣ ва сарнавиштсози худ солгарди қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо як шукӯҳу шаҳомати хосса ҷашн мегиранд, зеро маҳз дар ҳамин руз
КОНСТИТУТСИЯ – САРМАНШАИ ҲУҚУҚ ВА ИФТИХОРИ МИЛЛАТ
Дар баробари соҳибистиқлол гардидани Ҷумҳурии Тоҷикистон зарурати қабули Конститутсияи нав пеш омад. Ҷомеа ва давлати Тоҷикистон ба марҳилаи сифатан нави таърихи инкишофи худ ворид шуда, дар кишвар давраи дигаргуниҳои куллӣ дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёти ҷомеа
Ваҳдати мо – мароми мо.
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам, Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам. Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он, Даҳр бинмояд cитоиши мардуми барнодилам. Сулҳу ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо лаҳни шево садо дода,
ҶАВОНОНРО БОЯД ДАР РУҲИЯИ ВАТАНДӮСТИВУ ХЕШТАНШИНОСӢ ТАРБИЯТ НАМУД!
Шахси бомаърифат гуфта шахсеро мегӯянд, ки аз ҷиҳати одобу рафтор, суханронӣ ва ақл бой бошад. Одобу рафтор дар ҷойҳои ҷамъиятӣ аз ҳар шахс маданияти баланди гуфтор, муомила ва ҳурмату эҳтироми махсусро талаб мекунад. Якчанд амалҳое ҳастанд, ки ҳангоми
Безории муаллим аз 5 ҳазор китобаш
Соли 2002, дараи Ромит, деҳаи Коху. Ҳафриёти қалъаи Ҳисорак. Муаллими Сафар гирди онҳо парвона аст: мехоҳад, бидонад, ки зодгоҳаш чӣ таърихе дорад, чӣ навъ одамоне онҷо ибтидо мезистанд, чӣ бозёфтҳое пайдо мешавад... Натиҷаҳои ҳафриёт барои баъд, инҷо
ИСТИҚЛОЛИ ДАВЛАТӢ – ТАШАККУЛИ РУКНҲОИ АСОСИИ ДАВЛАТДОРӢ
Истиқлолу озодӣ барои мо рамзи воқеии ифтихор аз Ватану ватандорӣ, бузургтарин имконияти давлатсозиву давлатдории мустақил, илҳомбахши азму талошҳои созанда ба хотири таъмин намудани рушди давлат, ободии Ватан, зиндагии осоиштаи мардуми Тоҷикистон ва
ИЛМ, ИТЕРНЕТ ВА ҶАВОНОН
“Илм ин кори тафаккури монданашавандаи асрҳост”. (Алберт Эйнштейн) Бо тамоюли ҷаҳонишавӣ илми муосир дорои имкониятҳои беназир мебошад ва пешрафти рӯзмарраи ҳаёти серҷабҳаи инсоният ба он вобастагӣ дорад. Воситаҳои иртиботӣ (коммуникатсионӣ)-ро дар ин
Боздошти як мард бо гумони фиреби хоҳишмандони кор дар Аврупо
Милитсияи шаҳри Душанбе мардеро боздошт кардааст, ки бо баҳонаи омода кардани раводид (виза)-и кишварҳои аврупоӣ шаҳрвандонро фиреб дода, аз онҳо аз 15 то 30 ҳазор сомонӣ пул гирифтааст. Раёсати Вазорати корҳои дохилӣ дар Душанбе аз ӯ Ҳалимҷон Ҷабборов
МАСЪУЛИ ТАРБИЯИ ФАРЗАНД БОШЕМ!
Мутаассифона, дар ҷомеаи мо инсонҳое ба сар мебаранд, ки аз оқибатҳои кирдорҳои хеш намеандешанд ва беҳтарин лаҳзаҳои умри худро сарфи амалҳои ношоиста намуда, ғанимату азиз намешуморанд. Аз ин кирдори ношоистаи чунин нафарон бештар фарзандони хурдсоли
АНДЕША ОИДИ ОДОБИ МУОШИРАТ
Ахлоқ дар ҳаёти мо аҳамияти бениҳоят калон дорад ва ин моро водор месозад, ки дар бораи нисбат ба ҳамдигар чӣ гуна муносибат доштанамон ҷиддӣ мулоҳиза кунем. Маданияти ҷомеа ҳар андоза тараққӣ кунад, услубу одобу рафтор ҳамон андоза бештар аҳамият пайдо
КОСТАШАВИИ АХЛОҚ ДАР ҶОМЕА ТАВВАҶҶУҲИ АМИҚРО МЕХОҲАД!
АНДЕША. Ахлоқ ибораест, ки маҷмӯи рафтору кирдор, гуфтор, хулқ ва сиратро дар як шахс инъикос менамояд. Ҳамзамон, мафҳумест, ки мо бо он сари ҳар қадам вомехӯрем ва онро дар ҳар ҷои ҷамъиятӣ зиёд мешунавем. Аммо кам нафароне пайдо мешаванд, ки дар кадом
Ҳусн ҳусн нест, одоб ҳусн аст!
Луқмони ҳакимро пурсиданд: “Адаб аз кӣ омӯхтӣ?” Гуфт: “Аз беадабон. Ҳар чи аз эшон дар назарам нописанд омад, парҳез кардам”. Аз ин андешаи орифона чунин хулоса меояд, ки барои дарки моҳияти адаб худи зиндагӣ моро чун устоди сахтгир таълим
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё