Мақолаҳо
Мақолаи навНАҚШИ ОИЛА ДАР ПЕШГИРИИ БЕМОРИҲОИ МУЗМИН ДАР КӮДАКОН
Пешгирии бемориҳои музмин дар кӯдакон яке аз вазифаҳои афзалиятноки фаъолияти педиатрӣ мебошад. Нақши муҳими ин равандро оила мебозад, ки дар ташаккули одатҳои солим, тарзи ҳаёт ва муносибати кӯдак ба саломатии худ таъсир мерасонад. Бемориҳои музмин, аз
“ШОҲНОМА” ВА ЗАБОНИ МУОСИРИ ТОҶИКӢ.
Забони форсӣ-дарӣ тайи садсолаҳо дар таърихи таҳаввули худ ба дигаргуниҳои зиёд рӯ ба рӯ шудааст. Бо вуҷуди гирудорҳои сиёсии замон – сари ҳокимият омадани ҳукуматҳои арабӣ, туркӣ-муғулӣ ва дигарон забон аз имтиҳони таърих бо сарбаландӣ гузашта, руҳияи
Оё мо метавонем бори дигар ба аксҳо эътимод кунем? Apple ва дигар ширкатҳо дар болои ин мушкил кор мекунанд.
Apple ва дигар ширкатҳо дар ҷустуҷӯи роҳҳое барои муайян кардани тасвирҳои сохташуда бо зеҳни сунъӣ ҳастанд. Бо пайдоиши технологияҳои зеҳни сунъӣ, имкони тавлид ва тағйир додани тасвирҳо ба сурати хеле воқеӣ фароҳам шудааст. Ин технологияҳо метавонанд
ЧАРО ДАР БАЙНИ КӮДАКОН БЕМОРИҲОИ ЧАШМ МЕАФЗОЯД?
Пештар ҳангоми иштирок дар чорабинӣ, нишасту маҳфилҳо, гаштугузор дар кӯчаву хиёбонҳо, кам касонеро медидем, ки дар чашм айнак доштанд. Ҳоло баръакс аст. Дар ҳар чанд қадам бо нафарони айнакпӯш рӯ ба рӯ меоем. Сад афсӯс, ки теъдоди зиёди онҳо ҷавонон ва
Устод – беҳтарин падар
Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату
Ҳикояти маймуни ошпаз
Восифӣ мегўяд: Мирзоабўюсуф ном ҷавони зебоеро, ки дўсти ман буд, бемории диққи нафас ориз шуд. Табибон ҳарчанд ўро муолиҷа карданд, фоидае набахшид. Охир ў чунон лоғар, наҳиф, заиф ва заҳир шуда хушкид, ки одам аз симояш меҳаросид. Маро тоқате намонд,
НАҚЛҲОИ ВОСИФӢ ДАР БОРАИ УЛУҒБЕК МИРЗО
Восифӣ мегўяд: рўзе Муҳаммадамини Мирак, ки садри дарбори султон Муҳаммад буд ба бандихона омада гуфт, ки ҳазрати султон ба мусоҳабати шумо ифтихор менамоянд ва мегўянд, ки: «Аз хулқи некўи он кас умед карда мешавад, ки ҳар пагоҳ баъд аз таом дар ҳузури
РАДИФИ ИН ҚАСИДА ОМАДА ЯКСАР ГУЛИ СЕРОБ
То намояд роҳ, булбулро сўи гулзор гул, Пораҳои ҷомаи худ баст бар ҳар хор гул... Баргҳояш дар талош афтода бар болои ҳам, Резаи зар кард азбас дар чаман исор 3 гул. Дар чаман ҳар сў набошад лолаҳо, к-оташ задаст —Ошёни булбулонро аз сари озор
ЁДДОШТИ ВОСИФӢ ДАР БОРАИ ИМТИҲОН КАРДАНИ АҲЛИ КАМОЛ ӮРО ДАР ИНШОНАВИСӢ ВА ЁФТАНИ МУАММО
Восифӣ дар ин бора мегўяд: ҷамъе аз фозилони Самарқанд дар хонаи хоҷа Амиракои Шоҳӣ2 ба расми меҳмонӣ ҷамъ шудаанд. Дар он маҷлис гуфтугўи муаммо ва иншо ба миён омадааст. Яке аз онҳо гуфтааст ки: «Агар иншонависӣ ва муаммоёбӣ чунон аст, ки аз фалонӣ
Убайди Зоконӣ — Рисолаи дилкушо қисми
Ҳикоят Шахсе меҳмонеро дар зери хона хобонид. Ними шаб садои хандаи вайро дар болохона шунид. Пурсид, ки дар он ҷо чӣ мекунӣ? Гуфт:— Дар хоб ғалтидаам. Гуфт:— Мардум аз боло ба поин ғалтанд, ту аз поин ба боло ғалтидӣ? Гуфт:— Ман ҳам ба ҳамин
ДАР БОРАИ ГУРЕЗОНДАНИ ВОСИФӢ ДУХТАРАКИ АСИРА — МОҲЧУЧУКРО
Восифӣ мегўяд: баъд аз ду рўзи фалокати амир Ёдгор ба пеши амир Шоҳвалӣ рафтам. Дар он ҷо Султонвалӣ (писари Шоҳвалӣ)-ро дидам, ки гиребони худро пора-пора карда ва чунон гириста, ки чашмонаш варамидаанд. Чун фақирро дид, фарёд баровард ва гуфт: —
ДАР БОРАИ ҶАНГИ МИРХАЛИЛ БО МУФРИДИ ҚАЛАНДАР
Восифӣ мегўяд: дар Ҳирот Мирхалил ном саидзодае буд, ки саромади ятимони панҷ дарвоза ва нўҳ булуки Ҳирот буд. Ҳамаи паҳлавонон дар ятимӣ сари таслим ба пеши ў фуруд оварда буданд. Дар ў хоҳиши чангидан бо Муфриди қаландар пайдо шуд ва ба пеши султон
ДАР БОРАИ МУБОРИЗА КАРДАНИ ПАҲЛАВОН МУҲАММАДИ МОЛОНӢ БО ФИЛ
Восифӣ аз Мирмуҳаммад Юсуф нақл карда мегўяд: дар соли 900 ҳиҷрӣ (1495) вақте ки султон Ҳусайнмирзо дар яйлоқи Чилдухтарон хайма ва саропарда зада буд, аз подшоҳи Деҳлӣ ба ў як фил бо қумошҳои ҳиндӣ тўҳфа омад. Он фили манглусӣ буд. Мардумоне, ки
Убайди Зоконӣ - Рисолаи дилкушо қисми 2
Ҳикоят Шайтонро пурсиданд, ки кадом тоифаро дўст дорй? Гуфт: - Даллолонро. Гуфтанд: - Чаро? Гуфт: —Аз баҳри он ки ман ба сухани дурўғ аз эшон хурсанд будам. Эшон савганди дурўғ низ бад-он афзуданд. Ҳикоят Ҷанозаеро ба роҳе мебурданд. Дарвеше бо
Воҳидҳои фразеологӣ
Вазифаи муҳимтарини калимаҳои аслии тоҷикии дохили воҳидҳои фразеологӣ аз он иборат аст, ки онҳо ба воҳидҳои фразеологӣ рехтагӣ ва устуворӣ бахшида, хусусияти миллии онҳоро бештар таҷассум менамоянд. Чунин нишонаҳоро дар воҳидҳои фразеологии зайл, ки
Чор Ҳикоя, Гулчеҳра Муҳаммадиева
БОҒБОН ВА БУЛБУЛ Дар як макон, дар як замон, дар як ҷойи хеле хушманзара боғе буд. Дарахтони мевадиҳанда, ороишӣ ва гулҳои рангоранг дошт. Дар боғ булбуле нағмасароӣ мекард. Овози фораму дилнишину зебо дошт. Боғбон булбулро хеле дӯст медошт. Булбул
Рехтани мӯйи сар: сабаб, пешгирӣ ва табобат
Оё мӯи саратон рехта истодааст? Он метавонад табобат карда шавад! Саволи зуд-зуд додашаванда Рехтани мӯй дар бисёр сайёҳон низ дида мешавад. Мо инро ҳамчун як раванди табиӣ медонем. Баъд аз ҳама, ивазшавии шабу рӯз боиси тағирёбии муваққатӣ дар давраи
ШУМОРАИ ПАРҲЕЗҲОИ ТАБОБАТӢ ЧӢ ГУНА ТАШАККУЛ МЕЁБАД
Нишон додани ҳар як парҳез қабул карда мешавад - ҷадвали парҳезӣ. Ҳамин тариқ, ҷадвали парҳезии рақами 1 барои таъмин кардани ғизои дуруст ва оқилона барои шахсе, ки гирифтори гастритҳои шадид, захми меъда ва захми 12 рӯдаи duodenal ташхис шудааст,
Аҳамияти таълим ва тарбия дар оромии ҷомеа
Тарбияи насли наврас, махсусан ҷавонон, яке аз масъалаҳои мубрами ҳаёти мардуми ҷаҳони муосир ба шумор рафта, аз ҳалли дурусти он пешрафти тамоми соҳаҳои ҳаёти иҷтимоӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ ва фарҳангии мардуми давлатҳои дунё вобастагии калон
Лоиҳаи аввалияи Сайберкаб
Аз ҷиҳати тарроҳӣ, интизор мерафт, ки дохили худрави роботаксиҳо аз дигар мошинҳои барқии Тесла фарқ кунад, то ниёзҳои мусофиронро беҳтар қонеъ созад. Масалан, ду қатор курсӣ, ки рӯ ба рӯи ҳам қарор мегиранд, ё дарҳое, ки ба таври лағжанда кушода
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё