Мақолаҳо
Мақолаи навСобит падари ҳазрати Имоми Аъзам
Собит падари ҳазрати Имоми Аъзам раҳматуллоҳу алайҳи буд. Дар вақти пеш аз оиладорияш рӯзе аз ҷӯйчае мегузашт, ки об себеро овард. Себро аз об гирифта газид, баъд аз он дар хотираш омад, ки ин себ моли дигар кас аст ва ман чаро онро бе иҷозати соҳибаш
Ҳақиқати талх
Аз саргузашти рӯзҳои бачагиам бисёр воқеаҳоро ҳикоя кардаам, аммо ин ҳодисаро ҳаргиз ба ёд овардан намехоҳам. Вале чӣ кор кунам, ки он мудом дар нӯги забонам, шабу рӯз дар сарам ҷӯлидагеш, ҷӯлидагӣ. Аз афти кор, то онро нагӯям, маро аз ин шиканҷа халосӣ
Убайди Зоконӣ - Ҳикоятҳо аз рисолаи Ахлоқулaшроф
Ҳикоят Яке аз бузургон фарзанди худро... дар аснои васоё фармуда бошад, ки: зй писар! Зинҳор бояд ки забон аз лафзи «наам» гўш дорӣ ва пайваста лафзи «ло» бар забон ронӣ ва яқин донӣ, ки то кори ту бо «ло» бошад, кори ту бо "ло" бошад ва то бар лафзи ту
Ҳикояти маймуни ошпаз
Восифӣ мегўяд: Мирзоабўюсуф ном ҷавони зебоеро, ки дўсти ман буд, бемории диққи нафас ориз шуд. Табибон ҳарчанд ўро муолиҷа карданд, фоидае набахшид. Охир ў чунон лоғар, наҳиф, заиф ва заҳир шуда хушкид, ки одам аз симояш меҳаросид. Маро тоқате намонд,
Убайди Зоконӣ — Рисолаи дилкушо қисми
Ҳикоят Шахсе меҳмонеро дар зери хона хобонид. Ними шаб садои хандаи вайро дар болохона шунид. Пурсид, ки дар он ҷо чӣ мекунӣ? Гуфт:— Дар хоб ғалтидаам. Гуфт:— Мардум аз боло ба поин ғалтанд, ту аз поин ба боло ғалтидӣ? Гуфт:— Ман ҳам ба ҳамин
ДАР БОРАИ ҶАНГИ МИРХАЛИЛ БО МУФРИДИ ҚАЛАНДАР
Восифӣ мегўяд: дар Ҳирот Мирхалил ном саидзодае буд, ки саромади ятимони панҷ дарвоза ва нўҳ булуки Ҳирот буд. Ҳамаи паҳлавонон дар ятимӣ сари таслим ба пеши ў фуруд оварда буданд. Дар ў хоҳиши чангидан бо Муфриди қаландар пайдо шуд ва ба пеши султон
ДАР БОРАИ МУБОРИЗА КАРДАНИ ПАҲЛАВОН МУҲАММАДИ МОЛОНӢ БО ФИЛ
Восифӣ аз Мирмуҳаммад Юсуф нақл карда мегўяд: дар соли 900 ҳиҷрӣ (1495) вақте ки султон Ҳусайнмирзо дар яйлоқи Чилдухтарон хайма ва саропарда зада буд, аз подшоҳи Деҳлӣ ба ў як фил бо қумошҳои ҳиндӣ тўҳфа омад. Он фили манглусӣ буд. Мардумоне, ки
Убайди Зоконӣ - Рисолаи дилкушо қисми 2
Ҳикоят Шайтонро пурсиданд, ки кадом тоифаро дўст дорй? Гуфт: - Даллолонро. Гуфтанд: - Чаро? Гуфт: —Аз баҳри он ки ман ба сухани дурўғ аз эшон хурсанд будам. Эшон савганди дурўғ низ бад-он афзуданд. Ҳикоят Ҷанозаеро ба роҳе мебурданд. Дарвеше бо
Чор Ҳикоя, Гулчеҳра Муҳаммадиева
БОҒБОН ВА БУЛБУЛ Дар як макон, дар як замон, дар як ҷойи хеле хушманзара боғе буд. Дарахтони мевадиҳанда, ороишӣ ва гулҳои рангоранг дошт. Дар боғ булбуле нағмасароӣ мекард. Овози фораму дилнишину зебо дошт. Боғбон булбулро хеле дӯст медошт. Булбул
Марди ҳаросон ва марг
Рӯзе марди содае назди ҳазрати Сулаймон омад. Сулаймон гуфт: Чӣ шуда? Мард посух дод: — Азроил назари хашмолуд ба ман кард ва донистам, ки мехоҳад ҷонам биситонад. Гуфт: — Чӣ мехоҳӣ? Мард посух дод: — Ба бод фармон деҳ, то маро ба Ҳиндустон барад,
Ҳикоя дар бобати салом
Марде дар корхонаи тавзеъи гӯшт кор мекард. Як рӯз, ки ӯ ба танҳоӣ дар сардхона машғули кор буд, ногаҳон дари сардхона маҳкам шуд ва ӯ дар дохили он гир монд. Чун соати охири корӣ буд, ҳамагӣ аз пайи анҷоми кор ва рафтан аз корхона буданд ва ҳеҷ касе аз
Ҳикояи Хар ва булбул
Харе бо булбуле гуфт: "Эй ҳавасбоз, Маро имрӯз меҳмон кун, ба овоз. Магар бинам, ки устодит чун аст? Ки ҳар чизе раҳими озмун аст. Манам, овозаи булбул шунида, Вале овози ӯ ҳаргиз надида". Чу булбул ин шунид, овоз бардошт, Бипошид оташе, к-андар
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё