Ҳикоя дар бобати салом

Марде дар корхонаи тавзеъи гӯшт кор мекард. Як рӯз, ки ӯ ба танҳоӣ дар сардхона машғули кор буд, ногаҳон дари сардхона маҳкам шуд ва ӯ дар дохили он гир монд.

Чун соати охири корӣ буд, ҳамагӣ аз пайи анҷоми кор ва рафтан аз корхона буданд ва ҳеҷ касе аз ин ҳодиса хабардор нашуд.

Мард панҷ соат дар он ҷо банд монд ва наздики ба ҳалокат расидан буд, ки ногаҳон нигаҳбони корхона дари сардхонаро боз кард ва ӯро наҷот дод.

Мард пас аз ба худ омадан аз нигаҳбон пурсид:

— Чи шуд, ки аз сардхона хабар гирифтед?

Нигаҳбон гуфт:

— Ман 35 сол аст, ки дар ин корхона кор мекунам ва ҳар рӯз садҳо коргар ба ин ҷо меоянду мераванд ва ту яке аз он ангуштшумор нафароне ҳастӣ, ки мавқеъи вуруд бо ман салому аҳволпурсӣ ва ҳангоми рафтан худоҳофизӣ мекунӣ ва баъд хориҷ мешавӣ. Хеле аз коргарҳо бо ман тавре рафтор мекунанд, ки мисле ман одами ноаён ҳастам. Имрӯз ҳам монанди рӯзҳои гузашта бо ман салом кардӣ, аммо худоҳофизӣ карданатро надидам. Барои ҳамин тасмим гирифтам, ки барои ёфтанат ба ин ҷо саре бизанам. Ман мунтазири аҳволпурсии ҳаррӯзаи ту ҳастам, чун аз назари ту ман низ касе ҳастам, ки вуҷуд дорам.