Мақолаҳо
Мақолаи навҶомӣ ва шогирд.
Яке аз бузургзодагони Ҳирот фарзандашро барои омӯзиши забон ба ҳузури ҳазрати Нуриддин Абдураҳмони Ҷомӣ бурд. Ҳазрати Ҷомӣ дарси ӯро аз китоби «Сарфи мир» оғоз карданд. Дарси аввалро фаҳмонданд ва баъд ба шогирд, ки роҳаш аз миёни бозорчаи шаҳр мегузашт,
Шаҷара (насабнома).
Шаҷара¹ Мавлоно Ҷомӣ аз сарзанишу писханди амалдорони олирутба ибо намекард ва кирдорҳои ношоистаи онҳоро ҳамеша фош менамуд. Низомулмулк, ки вазири Султон Ҳусайни Мирзо буд, насаби худро ба асҳоби Пайғамбар ва махсусан ба авлоди амаки ӯ Аббос нисбат
Дар маҷлиси Ҷомӣ.
Баҳори соли 1483 буд. Ҳар ду писари Хоҷа Аҳрор¹ аз Самарқанд ба зиёрати Машҳад рафта, аз он ҷо ба Ҳирот омаданд ва дар Хиёбон меҳмони Ҷомӣ шуданд. Ҷомӣ ба шарафи онҳо зиёфат ороста, ба ҷуз шогирдонаш баъзе бузургонро низ хабар кард. Ҳусайни Бойқаро² ҳам
Офтобпараст: фоида ва зарар.
Аксарияти мардуми рӯи Замин истеъмоли донаи офтобпарастро дӯст медоранд. Гарчанде ин хӯрдании лазиз ба бемории газаки меъда,қарҳаи меъда (язва желудка) ва ҳатто ба шиддатёбии кӯррӯда оварда мерасонад, бо вуҷуди ин одамонро маҷбур карда намешавад, ки аз
Шӯҳрати ҷаҳонии Хайём
Тарҷумаи рубоиёти Хайём дар Аврупо инқилобе ба вуҷуд овард. Соли 1700 номи Хайём дар китоби муаррихи немис Т. Ҳайд «Таърихи дини эрониёни қадим» зикр ёфт. Соли 1771 У. Ҷонс дар китоби «Сарфу наҳви форсӣ» тарҷумаи англисии ду рубоии Хайёмро бе зикри номи
Равам, аз ишқ пурсам манзиолатро
Боз ою кӯчаҳои интизории маро саршори худ кун, Қатраи танҳоиямро маҳви дарёбори худ кун. Мурғаконро нағма овар, Хандаро бо ғунчаҳо омез, Осмонҳоро баландиву шукӯҳмандӣ биёмӯз, Асри ҳиҷрону ҷудоиро фидои лаҳзаи дидори худ кун. Бӯса ҳам чун сабза
Мирзо Турсунзода — Зиндагинома
Устод Мирзо Турсунзода 2 майи соли 1911 дар деҳаи Қаратоғи ноҳияи Ҳисор (ҳозира Шаҳринав) таваллуд ёфтааст. Соли 1930 Дорулмуаллимини Тошкандро ба итмом расонда, ба ҳайси мудири шуъбаи умумӣ ва котиби масъули рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» ва,
Хайём – нигорандаи бузург
Хайём аз нобиғаҳои нотакрори ҷаҳони дирӯзу фардо ва пагоҳҳои дигар аст. Чи қадаре ки дар атрофи номаш, лақабу тахаллусаш баҳс аст, дар атрофи мероси илмию адабиаш низ баҳс идома дорад. Ҳар чи ки оиди Хайём пеш меорем, тасдиқномаи андешаҳои моянд дар
Хайём шоир
Арзишмандтарин офаридаҳои Хайём шеърҳои ӯ - рубоиёти вай мебошанд, ки теъдоди аниқи онҳо то кунун муайян нагардидааст. Асосан Ҳуҷҷат-ул-Ҳаққ Умари Хайём бо эҷоди рубоиёташ шӯҳрати ҷовидонӣ ёфта. Чаро рубоиёти ин марди беҳамто ва офаридгори каломи қудсӣ
Глобализатсия ҳамчун марҳилаи нави инкишофи ҷамъият.
Глобализатсия падидаи нави иҷтимоиест, ки инсоният аз охири асри ХХ ба он рӯ ба рӯ шуд. Дар ҳазораи нав инсоният ба пешорӯи раванди глобализатсия қарор гирифт, ки ин ҷараён ояндаи сайёраи моро муайян менамояд. Ҳамчун марҳилаи нави инкишофи ҷамъият ва
Мактабҳо, равияҳо ва назарияҳои сотсиологӣ.
Дар асри ХХ дар сотсиология ба шарофати «маводҳои сотсиологӣ» - и то ин замон кор кардашуда, мактабҳо ва равияҳоӣ (парадигмаҳои) - и мухталиф ба вуҷуд омаданд. Парадигма (аз калимаи юнонии paradigma – мисол, намуна) – ин тасаввуротҳои муайянест оиди
Ҷамъият, низоми худинкишофёбанда.
Мафҳум ва моҳияти ҷомеа дар ҷомеашиносӣ Ҷомеа яке аз объектҳои асосии омӯзиш ва мафҳумҳои бунёдии илми ҷомеашиносӣ мебошад. Андешаҳо дар бораи зиндагии ҷамъиятии инсон таърихи қадима доранд, аммо омӯзиши муназзами илмии ҷомеа ҳамчун соҳаи мустақил
Инкишофи сотисология дар Россия.
Ташаккулли сотсиология ин натиҷаи фаъолияти эҷодии донишмандони мамлакатҳои гуногун мебошад. Сотсиология ҳама вақт аз мактабҳо ва равияҳои гуногун иборат буд, ки ба онҳо хусусиятҳои мамлакатҳо ва анъанаҳои миллӣ таъсири зиёд мерасонданд. Сотсиология дар
Сотсиология дар Тоҷикистон.
Илми сотсиология солҳои 30 – 50-уми асри ХХ дар Иттиҳоди Шӯравӣ ҳамчун илми буржуазӣ манъ шуда буд. Фақат дар охирҳои солҳои 50 –ӯм баъзе файласуфон, иқтисодшиносон, таърихшиносон, равоншиносон ва ғайра ба таҳқиқотҳои сотсиологӣ шурӯъ намуданд. Аз нав
Ҷомеъа ва фарҳанг.
Низоми маданият дар мухити ичтимои. Таҳлили амалии байниҳамии ихтимоӣ нишон медиҳад, ки ҳаёти хамъиятӣ характери гуруҳӣ дорад, вале амали байниҳамии ихтимоӣ аз шакли коллективии мавҷудиёт дар олами ҳайвонот фарқ мекунунад. ҳамаи ҳамон хусусиятҳо,
Мафҳуми тағйироти иҷимоӣ
Омӯзиш ва муайян намудани тағйиротҳои ичтимоӣ яке аз масъалаҳои муҳими маркази илми сотсиалогия ба шумор меравад. Тағйироти иҷтимоӣ як ҷанбаи ҷудонопазир ва як хусусияти доимии ҷомеа мебошад. Тағйирот ҳаст пас ҷомеа вуҷуд дорад. Ҳанӯз аз замонҳои қадим
Назарияҳо оиди тағйироти иҷтимоӣ
Ин ҳақиқатро, ки ҷомеаи пеш дигар хел буд ва мисли ҳозира боқӣ намемонад аз замонҳои қадим дарк намуда буданд. Масалан, мисриҳои қадим дар папирусҳо оиди шуришҳо, қашшоқи, бетартибии ҷомеа, тағйирёбии ҳаёти ҷомеа ёдгориҳои хаттӣ боқӣ гузоштаанд. Зардушт
Омилҳои тағйирот ва инкишофи иҷтимоӣ
Тағйироти ҷомеа ин пеш аз ҳама тағйирёбии сохтори ҷомеа аст. Дар ҷомеаҳои тосаноатӣ тағйиротҳои иҷтимоӣ вуҷуд доштанд, аммо бо ин суръате, ки имрӯз идома доранд, таърих ёд надорад. Суръати тағйирёбии ҳаёти иҷтимоӣ меафзояд, дастраси ба низоми маориф
Модернизатсия ва индустриализатсия
Барои нишон додани дараҷаи ҳаёти байни кишварҳои бой ва камбизоат сотсиологҳо ва иқтисодшиносони Аврупо дар асри XX мафҳуми модернизатсияро кор карда баромадаанд. Мувофиқи он кишварҳое, ки дараҷаи пасти инкишоф доранд, бояд инкишоф ёбанд ё модернизатсия
Умумиятҳо ва гурӯҳҳои иҷимоӣ
Ба хотири он ки ҷамъият ин маҷмӯи одамон набуда, дар навбати аввал системаи амали байниҳамдигарии онҳо мебошад, барои ҳамин ҳам худ ташаккули шахс ҳамчун шахсият, аз худ кардани забон ва ба воситаи вай ворид шудан ба фарҳанги ҳамин ҷамъият дар ҷараёни
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё