Мақолаҳо
Мақолаи навЗАЙНИДДИН МАҲМУДИ ВОСИФӢ
Зайниддин Маҳмуди Восифии ҳиротӣ яке аз намояндагони адабиёти тоҷик аст, ки дар охирҳои асри XV ва аввалҳои асри XVI дар Хуросон ва Осиёи Миёна зиндагонӣ кардааст. Дар он замоне ки Восифӣ дар вай зиндагонӣ кардааст, аҳволи Эрон, Хуросон ва Осиёи Миёна
Убайди Зоконӣ
Убайди Зоконӣ яке аз бузургтарин намояндагони адабиёти форсу тоҷики асри XIV—дар масъалаи ҳаҷв ва танқиди бераҳмонаи сохти феодалии асри худ шўҳрати тамом ёфтааст ва бузургии ў низ, пеш аз ҳама, дар ҳамин аст. Убайди Зоконӣ тақрибан дар соли 1270 дар
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба
Қадри нон!
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. М. Турсунзода Нон аз шумори он муқаддасотест, ки дар ҳама давру замон инсон ба он ниёз дорад. Агар дақиқтар андеша ронем, ҳастии инсонро бе нон тасаввур кардан
Аз таърихи нигоришот ва истилоҳоти тиббии забони тоҷикӣ
Истилоҳоти тиббии имрўзаи забони тоҷикӣ натиҷаи рушду такомул ва таҳаввул ва дастовардҳои тибби ҷаҳонӣ, тибби Шарқ ва тибби суннатии мардуми тоҷик маҳсуб мешавад. Дар истилоҳоти тиббӣ тамоми нерў, дониш ва таҷрибаи донишмандон ва табибони мамолики
Услуби илмӣ
Услуби илмӣ – услуби забони адабӣ буда, як қатор хусусиятҳои хос дорад: мулоҳизаҳои қаблан фикркардашуда, хусусияти монологӣ, интихоби ҷиддии воситаҳои забонӣ, тамоюл ба нутқи меъёрӣ. Намудҳои функсионалии забони адабӣ буда, дар соҳаи илм, техника ва
Таърихи Тоҷикистон
Аҷдодони тоҷикон аз қадимулайём дар сарзамини ҳозираи Тоҷикистон ва дигар чумҳуриҳои Осиёи Миёна сукунат доштанд. Соли 1980 дар вилояти Кўлоб, наздикии Ховалинг ҳангоми ҳафриёти археологй бозёфтҳое ба даст омаданд, ки далели ҳанўз ним миллион сол пеш дар
Тоҷикон - Сохти ҷамоати ибтидоӣ ва заволи он дар сарзамини Осиёи Миёна
Замони пайдоиши нахустин одамонро дар сарзамини Осиёи Миёна ба таври яқин муайян кардан хеле душвор аст, зеро осори аз ҳама қадимаи ҳаёти онҳо боқӣ намондааст. Ба гумони баъзе олимон, гӯё Осиёи Миёна дар дохили минтақаи одамшавии маймун воқеъ гардида
Наврӯз яке аз кадимтарин идҳои тоҷикон ба шумор меравад.
Тавре ки дар китобҳои таърих омадааст, аввалин касе ки ин идро ҷашн гирифт яке аз подшоҳи форс бо номи Ҷамшед буд. Мутобиқи тақвими аҷдодиамон ва низоми ҳаракати сайёраҳо 21-уми март шабу рӯз баробар шуда, рӯзи аввали баҳор, рӯзи кишукори деҳқон ба
Садриддин Айнӣ - Мактаби кўҳна - 2
Ман ба мактаб давом мекардам, ҷўшу ғавғои мактаб ҳам давом мекард. Ман дар миёнаи чанд ҳафта дар даруни ҳамон қадар шўру ғавғо бошад ҳам, номҳои ҳарфҳои алифбои арабро азбар кардам. Ба ман гоҳо халифа ва гоҳо худи мактабдор сабақ медод. Баъд аз ин дарси
Садриддин Айнӣ - Мактаби кўҳна
Ман бояд шашсола шуда бошам, ки маро падарам ба мактаби пеши масҷиди қишлоқ бурда монд, модарам мегуфт: — Туро дар вақти 4-сола, 4-моҳа, 4-ҳафта ва 4-рӯза буданат бо лаълӣ ва дастурхон ба мактаб фиристода сабақ сар кунонда монда будем. Аммо ту он вақтҳо
Cохтор ва имкониятҳои шабакаи интернетӣ дар системаи идоракунӣ
Охирҳои cолҳои 70-ум маълум гашт, ки инкишофи андозаҳои Интернет бо инкишофи миқдори гурўҳҳои ба вай ҳавасманд алоқаманд гаштааст. Якчанд органҳои идоракунандае ташкил карда шуд. IAВ (Internet Architecture Board) барои идоракунии инкишофи сохтории
Таъмини бехатарии манбаҳои иттилоотӣ
Дар системаҳои компютерӣ ба иттилооти ҷамъбастӣ ба шахсон ва гурўҳи шахсон аз рўи вазифаи ишғол кардаашон ва ташабусашон ҳуқуқи истифодабари дода мешавад. Барои он ки бехатарии манбаҳои иттилоотӣ таъмин карда шаванд, имкониятҳои бе
Дониш талабу бузургӣ омӯз
Рӯзи дониш ва дарси сулҳ беҳтарин имкониятест, ки мо дар шароити торафт печидаву мураккаб шудани вазъи ҷаҳони муосир нақши сулҳу субот ва ваҳдати миллиро дар таҳкими аркони давлатдории миллӣ ва пешрафти давлату ҷомеа таъкид месозем, доир ба таъмини
Неъмати бебаҳои табиат
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти ҷумҳурӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо дар суханрониҳояш дар сатҳи ҷумҳурӣ ва ҷаҳонӣ оид ба ҳифз ва тоза нигоҳ доштани сарватҳои табиӣ, хусусан об баромад намуда, соли 2003–ро «Соли умумиҷаҳонии
Сабзӣ ва фоидаҳои он
Инро дар баъзе маҳалҳо тоҷикон (зардак, бехи) ҳам меноманд. Ин қисми зеризаминии растанӣ буда, бӯстонӣ, ки зироатӣ ва саҳроӣ, ки ғайри корам аст, мерӯяд. Мо ин ҷо дар навбати аввал дар хусуси сабзии бӯстонӣ сухан меронем. Беҳтарини он сурх ва ширини он
МУАЛЛИМ, УСТОД, ОМӮЗГОР
Муаллим, устод, омӯзгор. Чун ин мафҳумҳоро ба забон меорем дар пеши назар чеҳраи нуронии шахсе намудор мегардад, ки тамоми ҳаёти хешро баҳри тарбияи насли наврас бахшидааст. Агар барои аз хоби ноз бедор сохтани табиат баҳор лозим бошад, пас баҳри
КИТОБ КАЛИДИ ДОНИШ ВА САРЧАШМАИ ЗИНДАГИИ РАНГИН
Аниси кунҷи танҳоӣ китоб аст, Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст. Китоб манбаи дониш ва чароғи ақл, рӯшноии дил ва калиди дари ҳама кор бар оламу одам аст. Бе китоб дунёи мо тира ва ҷаҳон хира аст. Маърифати шахс аз китоб оғоз мегардад. Ҳама бузургони олам
ИСТИҚЛОЛИ ДАВЛАТӢ ВА РУШДИ ИҚТИСОДӢ
Истиқлол ва озодӣ аз ҷумлаи арзишҳои бунёдӣ ва муқаддастарини аҳли башар ба ҳисоб рафта, натанҳо ҳамчун падидаи фарҳангию сиёсӣ, балки ҳамчун хосияти фитрии инсон эътироф мешавад. Инсоният дар тамоми давраи мавҷудияти хеш пойбанди арзишҳои истиқлолу
ИСТИҚЛОЛИ ДАВЛАТӢ – ТАШАККУЛИ РУКНҲОИ АСОСИИ ДАВЛАТДОРӢ
Истиқлолу озодӣ барои мо рамзи воқеии ифтихор аз Ватану ватандорӣ, бузургтарин имконияти давлатсозиву давлатдории мустақил, илҳомбахши азму талошҳои созанда ба хотири таъмин намудани рушди давлат, ободии Ватан, зиндагии осоиштаи мардуми Тоҷикистон ва
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё