Доруи АСД нархаш хеле арзон

Доруи АСД нархаш хеле арзон аст, аммо қариб ҳама бемориҳоро табобат мекунад!

AСD метавонад бемориҳои зеринро табобат кунад:

• псориаз ва нейродерматит;

• бемории сил ва нафастангии бронхиалӣ;

• мастопатия ва фибромиома;

• простатит;

• безурётӣ;

• экзема;

• бемориҳои занона;

• гипертония;

• бемориҳои илтиҳобии чашм;

• бемориҳои гурда, талхадон ва масона;

• дарди дандон;

• гастрит;

• подагра, илтиҳоби гиреҳҳои лимфа, тарбод, ревматизм;

• радикулит;

• бемории сил;

Ягона сифати ногувори ACD бӯи нохуши он аст!

АСД – эликсири ҳаёт ё доруи ношинохта?

Баъд аз марги ихтироъкори худ, АСД беш аз 50 сол аст, ки вуҷуд дорад. Аммо мавҷудияти он хеле ором ва бешуморист. Дар тиб, истифодаи АСД тавсия намешавад, вале агар бемор талаб кунад, манъ низ намегардад. Аксарият аз табибон ҳатто номи ин доруро нашунидаанд.

Олим ва ихтироъкори рус Алексей Власович Дорогов дар нимаи асри гузашта доруи АСД-ро (Антисептик Стимулятор Дорогов) ихтироъ кард, ки бисёриҳо онро «эликсири ҳаёт» меноманд. Шуҳрати ин доруи мӯъҷизавор зуд паҳн шуд ва Алексей Власович аз тарафи садҳо беморе, ки аз тибби расмӣ умеди худро гум карда буданд, таъқиб мешуд. Дар архиви муаллиф садҳо мактуби миннатдории бемороне мавҷуд аст, ки бо истифода аз усулҳои ӯ бо АСД табобат шудаанд: бемориҳои пӯст ва сил, бронхит, бемориҳои дилу раг ва саратон, ва зарари системаи асаб.

Таъбири дигар:

Доруи АСД, ки аз тарафи олими рус Алексей Дорогов ихтироъ шудааст, беш аз ним аср аст, ки вуҷуд дорад, аммо то ҳол ба таври васеъ паҳн нашудааст. Гарчанде ки ин дору барои табобати бисёр беморӣ, аз ҷумла бемориҳои пӯст, сил, бронхит, дилу раг ва ҳатто саратон истифода мешавад, аммо дар тибби расмӣ он ҳамчун як доруи расмӣ эътироф нашудааст. Бисёре аз табибон аз ин дору ва хусусиятҳои он хабар надоранд. Бо вуҷуди ин, садҳо нафар бо истифода аз ин дору шифо ёфтаанд ва дар бораи он баррасиҳои мусбат навиштаанд.

Эзоҳ:

АСД – як ихтисори русӣ буда, маънои “Антисептик Стимулятор Дорогова” -ро дорад.

Эликсири ҳаёт – як ибораи бадеӣ аст, ки барои тавсифи доруҳои шифобахш ва мӯъҷизавор истифода мешавад.

Муҳим: Пеш аз истифодаи ягон доруи нав, аз ҷумла АСД, ба табиби худ муроҷиат кунед.

Ин маълумот барои мақсадҳои таълимӣ пешниҳод шудааст ва набояд ҳамчун машварати тиббӣ қабул карда шавад. Пеш аз истифодаи ягон дору, аз ҷумла АСД, бо духтур муроҷиат кунед.

Таркиби АСД

Таркиби дақиқи АСД як сирри тиҷоратӣ боқӣ мондааст. Маълум аст, ки ин дору аз тавассути табобати гармии моддаҳои органикӣ, аз ҷумла гӯшт ва устухонҳо, ба даст оварда мешавад. Натиҷа як моеъи қаҳваранги торик бо бӯи хос мебошад.

Усулҳои Истифодаи АСД

Усулҳои истифодаи АСД гуногун буда, аз шакли беморӣ ва тавсияи духтур вобаста аст. Одатан, АСД дар дохил ё берун аз бадан истифода мешавад.

Истифодаи дохилӣ: АСДро ба об илова карда, пеш аз хӯрок мехӯранд. Миқдор ва давомнокии табобат аз тавсияи духтур вобаста аст.

Истифодаи берунӣ: АСДро барои табобати захмҳо, сӯхтаҳо ва дигар осебҳои пӯст истифода мебаранд.

Баррасиҳои Беморон

Баррасиҳои беморон дар бораи АСД хеле гуногунанд. Баъзеҳо аз натиҷаҳои табобат хеле қаноатманд буда, АСД-ро як доруи мӯъҷизавор меноманд. Дигарон бошад, ягон тағирот дар саломатии худ мушоҳида накардаанд.

Чаро чунин ихтилоф вуҷуд дорад?

Таъсири шахсӣ: Ҳар як организм ба доруҳо гуногун муносибат мекунад.

Шакли беморӣ: АСД барои ҳама гуна беморӣ самаранок нест.

Усули истифода: Истифодаи нодурусти АСД метавонад ба саломатӣ зарар расонад.

Таъсири плацебо: Баъзе одамон танҳо аз он ки ба онҳо дору додаанд, худро беҳтар ҳис мекунанд.

Муҳим: Пеш аз истифодаи АСД, бо духтур муроҷиат кунед. Худтабобатӣ метавонад ба оқибатҳои номатлуб оварда расонад.

Огоҳӣ

Тадқиқоти илмӣ: Бо вуҷуди таърихи тӯлонии истифода, тадқиқоти илмии мукаммал дар бораи самаранокӣ ва бехатарии АСД кам ба назар мерасад.

Таъсири иловагӣ: АСД метавонад баъзе таъсироти иловагӣ, аз қабили дарди шикам, дилбеҳузурӣ ва аллергияро ба вуҷуд орад.

Таъсир ба ҳомиладорӣ ва ширдеҳӣ: Таъсири АСД ба ҳомиладорӣ ва ширдеҳӣ пурра омӯхта нашудааст.

Хулоса

АСД як доруи ҷолиб аст, ки дар тӯли солҳо таваҷҷуҳи бисёри одамонро ба худ ҷалб кардааст. Аммо, пеш аз истифодаи он, бо духтур муроҷиат кардан хеле муҳим аст.